1792 rok zapisał się w historii Francji nie tylko anomaliami pogodowymi, które przyniosły nieurodzaj i klęskę głodu. Od ponad dwóch lat państwem kierował rewolucyjny rząd. 

Świecący pustkami skarb zmusił władze do skierowania kraju na tory wojny. Sądziły one, że jedynie zwycięstwo w walce z sąsiadami wspierającymi kontrrewolucję poprawi sytuację kraju. Nastroje społeczne pikowały w dół, zwłaszcza po pierwszych klęskach francuskiej armii. Winnych szukano przede wszystkim w kręgu rodziny Ludwika XVI (aresztowanego i wkrótce pozbawionego tronu, później także życia), arystokracji oraz duchowieństwa. A zatem tych grup społecznych, które w sposób „oczywisty” były uważane za wrogów nowego ustroju, niezależnie od tego czy go popierały czy rzeczywiście nie.

Apogeum nienawiści wybuchło 2 września 1792 r., kiedy to tłum ruszył na paryskie więzienia, mordując ponad 1500 skazańców. Wkrótce podobne samosądy przelały się falą przez całą Francję, przechodząc do historii jako masakry wrześniowe. Pierwszym atakiem stało się zabójstwo dwudziestu czterech księży, przewożonych pomiędzy więzieniami. Następnie wtargnięto do opactwa Saint-Germain-des-Pres, w którym przetrzymywano podejrzane osoby wywodzące się z duchowieństwa. Ofiarą padło tam 83 duchownych, zamordowanych w bardzo prymitywny i brutalny sposób. Jeszcze tego samego dnia zaatakowano klasztor karmelitów, gdzie zabito 114 osób, w tym trzech biskupów. Łącznie w wyniku masakr wrześniowych ofiarami padło ponad 300 kapłanów. Trzydzieści tysięcy księży, przerażonych tymi wydarzeniami, opuściło Francję. Francję, którą już 22 września 1792 r. przekształcono w I Republikę Francuską.

Jednym z zamordowanych był Piotr Guerin du Rocher SJ. Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił 10 września 1745 r. w Paryżu. Ukończył Lycée Louis-le-Grand, a po studiach filozoficzno-teologicznych w 1760 r. przyjął święcenia kapłańskie i rozpoczął pracę dydaktyczną, wykładając literaturę w Bourges i Rouen. Kiedy działalność Towarzystwa Jezusowego została we Francji zakazana, w 1764 r. wyemigrował, by podjąć pracę początkowo na terenie Italii i Niemiec, zaś kolejne przez pięć lat poświęcił pracy w I Rzeczypospolitej. Przebywając w Polsce, wykładał prawo kanoniczne, zaś na dworze Jabłonowskich pełnił obowiązki kapelana. Studia lingwistyczne i historyczne, jakim oddawał się w tym okresie, przyniosły publikację wydanego w 1777 r. dzieła „Histoire véritable des temps fabuleux”, poruszającego tematykę opowieści zawartych w Torze. Praca ta wpłynęła na rozwój egzegezy biblijnej, deprecjonując teorie francuskich encyklopedystów i dowodząc historycznych źródeł Pięcioksięgu.

Po powrocie do Francji został spowiednikiem Marii Antoniny, a z nominacji arcybiskupa Paryża pełnił obowiązki dyrektora instytutu Nouveaux-convertis. W 1791 roku odmówił złożenia przysięgi na cywilną konstytucję kleru i w rok później, 13 sierpnia 1792 roku, został aresztowany razem z bratem Robertem i kuzynem Jakubem de la Lande, z którymi został uwięziony w prowizorycznym więzieniu utworzonym z kościoła i zabudowań przy seminarium Saint Firmin (św. Firmina). Wszyscy ponieśli tam śmierć ręki tłumu.

Innym był o. Jan Franciszek Burté z zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych. Do wspólnoty franciszkanów wstąpił w wieku 17 lat. W Zakonie Braci Mniejszych Konwentualnych pełnił funkcję lektora (wykładowcy klasztornego studium), a od 1778 roku wybierano go na gwardiana. W okresie prześladowania katolików został aresztowany, a następnie przewieziony do klasztoru karmelitów i 2 września 1792 roku został tam zamordowany.

Obaj ojcowie zostali zaliczeni w poczet 191 męczenników Paryża, których papież Pius XI 17 października 1926 wyniósł na ołtarze, ogłaszając błogosławionymi.

 

Konrad Góral

Francja: męczennicy Paryża
6 (100%) 1 ocen.


źródło: Konrad Góral

Udostepnij

FacebookTwitterGoogle+

Wspomóż nas Przyjaciele misji

«
»

Wasze komentarze

Skomentuj jako pierwszy.