Pierwsze misje w Mongolii zaczęły się nie tak dawno, bo zaledwie 20 lat temu. Początki nie były łatwe.  

Wszystko zaczęło się w pierwszych miesiącach 1992 r., kiedy to zatwierdzono nową konstytucję Mongolii, która pozwalała na wolność religijną. W kwietniu nawiązane zostały stosunki dyplomatyczne między Mongolią a Watykanem, których konsekwencją była reaktywacja misji sui iuris (w 1921 r. misja sui iuris utworzona została w Mongolii Wewnętrznej). Co to jest misja sui iuris „Jest to pierwotna, lecz samodzielna kościelna jednostka terytorialna o charakterze przejściowym, która stanowi wstępny etap istnienia Kościoła partykularnego na terenach, gdzie liczba katolików jest nieduża, a sytuacja polityczna terenu jest niepewna” (Stanisław Kawa OFMConv). 

10 lipca 1992 r. na ziemi mongolskiej swoje stopy postawili trzej pierwsi misjonarze. Byli to księża ze Zgromadzenia Niepokalanego Serca Maryi (CICM): Gilbert Sales i Wenceslao Padilla, obaj z Filipin, oraz Robert Goessens z Belgii. Ci trzej duchowni zaczynali od zera, ponieważ nie było tu katolików ani żadnych struktur kościelnych. Stosowali metodę: „Chodź i zobacz”. Mongołowie, którzy obserwowali pracę misjonarzy, pytali o powód przybycia do ich kraju, zaczynali coraz bardziej interesować się Kościołem katolickim. I tak byli zapraszani do wspólnoty wierzących. W ten sposób w Święta Wielkanocy 1995 r. 14 pierwszych tubylców przyjęło chrzest. Od tego czasu co roku w Wielkanoc powiększa się wspólnota katolicka. Obecnie mamy 1222 ochrzczone osoby. 

Począwszy od roku 1995 zaczęli przybywać kolejni misjonarze: siostry ze Zgromadzenia Niepokalanego Serca Maryi, koreańskie siostry św. Pawła de Chartres, misjonarki miłości, księża fidei donum, salezjanie. W 2002 r. do Mongolii przyjechało również małżeństwo: Rafał i Gosia Solscy ze wspólnoty ProMisja, do której też ja należę. 

Na początku Kościół miał charakter nomadzki. Mszę św. odprawiano w miejscach zamieszkania przybyłych kongregacji bądź też w prywatnych domach czy też jurtach mongolskich. Pierwsza oficjalna parafia Św. Apostołów Piotra i Pawła powstała w 1996 r. W tym też roku Kościół katolicki został zarejestrowany w Ministerstwie Sprawiedliwości jako organizacja religijna. Do tego czasu funkcjonował jako organizacja pozarządowa pod nazwa Misja Kościoła Katolickiego. Kolejna parafia powstała dopiero w 2002 r. i był to nasz kościół pw. Wniebowzięcia NMP na Hanuulu. 

Dwaj pierwsi misjonarze: ks. Gilbert i ks. Robert po 10 latach spędzonych w Ułan Bator przeniesieni zostali na inne placówki. Natomiast księdza Wenceslao Padilla w 2003 r. ustanowiono biskupem Mongolii. Piastuje ten urząd do dziś. W taki sposób docieramy do dnia 10 lipca 2017 r. Kolejny historyczny moment dla Kościoła Katolickiego, czyli 25 lat jego obecności w Mongolii. Wraz z naszymi wiernymi, obecnymi tu misjonarzami oraz zaproszonymi gośćmi celebrowaliśmy uroczystą Msze św., dziękując Bogu za miłość do tego narodu i za każdą osobę, która mogła poznać osobiście Jezusa w naszym Kościele, a także za trzech pierwszych misjonarzy, którzy przetarli szlak dla kolejnych, pragnących głosić Dobrą Nowinę. 

Mongolia: 20 lat Kościoła
5.67 (94.44%) 3 ocen.


Udostepnij

FacebookTwitterGoogle+

Wspomóż nas Przyjaciele misji

«
»

Wasze komentarze
  • Batrahe

    Bardzo piękne i budujące. Pani Justyna Homa mogłaby częściej pisać, bo taka tematyka jest dość rzadko poruszana:) W dostępnych publikacjach na temat Mongolii niestety raczej niewiele jest o tamtejszym Kościele (może dlatego, że nie jest on jeszcze zbyt liczny).