Dziękujemy Bogu za nasz ekumenizm z Kościołem rzymskokatolickim – mówił arcybiskup Joris Vercammen, przewodniczący Międzynarodowej Konferencji Biskupów Starokatolickich. Zaangażowanie w ekumenizm Kościoła katolickiego oraz Kościołów starokatolickich było jednym z głównych tematów rozmów podczas Międzynarodowego Kongresu Ekumenicznego „Lublin-Miasto zgody religijnej”, który odbywa się na KUL-u.

Hierarcha wyraził przekonanie, że katolicy i starokatolicy mogą być dla siebie wzajemnym ubogaceniem. Wspólna dbałość o lokalną kulturę, tożsame jedności wewnątrz mniejszych wspólnot jest kluczowa dla budowania porozumienia i lepszej przyszłości. Abp Vercammen podkreślił również starania Kościołów starokatolickich o budowanie dobrych relacji ze wszystkimi Kościołami chrześcijańskimi.

Zdjęcie: abp Joris Vercammen

Pogłębione widzenie siebie
Z kolei ksiądz profesor Celestyn Napiórkowski mówił o znaczeniu ekumenizmu dla Kościoła. – Jest to pogłębione widzenie siebie. Czytanie o zarzutach innych denominacji wobec katolicyzmu otwiera oczy na wiele problemów, których sobie nie uświadamiałem – mówił ekumenista. Wskazał też, że ekumenizm to wielka szansa na zrozumienie drugiego człowieka i zamienienie polemiki na wspólne wędrowanie w jednym kierunku, którym jest Chrystus i Ewangelia.

Mamy jeden kierunek – Chrystusa
– Kongres przypomina, że kiedyś się rozeszliśmy, ale teraz jesteśmy już dużo bliżej siebie. W dzisiejszym świecie wszyscy ludzie dobrej woli powinni się łączyć, a cóż dopiero chrześcijanie dobrej woli – podsumował zaangażowany w działalność ekumeniczną dziennikarz i publicysta Zbigniew Nosowski.

Trzydniowy Międzynarodowy Kongres Ekumeniczny „ Lublin-Miasto zgody religijnej” jest zorganizowany przy okazji kilku rocznic: 700-lecia przyznania Lublinowi praw miejskich, 500-lecia Reformacji oraz 100-rocznicy powstania Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Zdjęcie: gmach główny KUL-u

Uczestnicy kongresu w czasie trwania obrad pochylą się nad trzema kwestiami dotyczącymi historycznej i współczesnej perspektywy prawosławia, katolicyzmu i ewangelicyzmu. Prelegenci zastanowią się także nad znaczeniem chrześcijaństwa, jako daru i drogi dla współczesnych wyznawców oraz nad perspektywą dalszego dialogu ekumenicznego.

Starokatolicy
To nurt katolicyzmu, powstały w 1870 roku w wyniku sprzeciwu części Kościoła rzymskokatolickiego wobec ogłoszenia przez sobór watykański I dogmatu o nieomylności i prymacie papieża.

Zdjęcie: krzyż łaciński i Ichthys – symbol starokatolików

Starokatolicy przyjmują eklezjologię, w której Kościół (jeden, święty, katolicki i apostolski) ma charakter episkopalno-koncyliarny. W tej teologii szczególne miejsce zajmują starokościelne zasady wiary pierwszego tysiąclecia. Starokatolicy odrzucają władzę papieską, przyznając biskupowi Rzymu jego dawny, historyczny prymat (primus inter pares), przyjęty przez sobory ekumeniczne i Ojców Kościoła.

W kulcie i liturgii – odnoszących się do Trójcy Przenajświętszej, Bożej Rodzicielki Maryi i Świętych – starokatolicyzm nie odbiega od wiary i tradycji powszechnego i apostolskiego Kościoła. Starokatolicy posługują się kalendarzem liturgicznym roku kościelnego. Główną podstawą dla zasad wiary jest Pismo Święte.

Oceń ten artykuł



Wspomóż nas Przyjaciele misji

«
»

Wasze komentarze

Skomentuj jako pierwszy.