Dzieci darem Boga i radością ludzi [MISYJNE DROGI]

Pierwsze błogosławieństwo, jakie Bóg wypowiedział pod adresem człowieka, dotyczyło posiadania potomstwa: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię… (RDZ 1,28).

Spotykamy je już w pierwszym rozdziale Księgi Rodzaju. Usłyszeli je pierwsi prarodzice, Adam i Ewa. Źródłem błogosławieństwa jest Bóg, a adresatami nie tylko pierwsza para, ale także cały rodzaj ludzki. Słowa te zapadły w ludzkie serca i są wyrazem pochodzącego od Boga dążenia człowieka do założenia wspólnoty małżeńskiej i posiadania dzieci. „Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam…” (RDZ 2,18) – to diagnoza wystawiona przez Boga, który najlepiej zna naturę człowieka. Nauczanie Jezusa Chrystusa rzuciło nowe światło na cel życia człowieka. Jest nim zbawienie, do którego można dążyć różnymi drogami. Dalej podstawową drogą jest powołanie małżeńskie i rodzinne, ale są i tacy, którzy wybierają bezżenność i bezdzietność dla królestwa Bożego (zob. MT 19,12: „a są i tacy bezżenni, którzy dla królestwa niebieskiego sami zostali bezżenni”).

Posiadanie potomstwa było przedmiotem życzeń czy błogosławieństw wymienianych między ludźmi. Krewni Rebeki, przyszłej żony Izaaka, złożyli jej takie życzenia, gdy opuszczała swój dom rodzinny: „Siostro nasza wzrastaj w tysiące nieprzeliczone i niech potomstwo twoje zdobędzie bramy swych nieprzyjaciół” (RDZ 24,60). Takie życzenia wynikały z głębokiego przekonania bohaterów biblijnych, że potomstwo jest darem samego Boga. Wiedziała o tym Ewa, skoro po urodzeniu Kaina – swego pierworodnego – powiedziała: „Otrzymałam mężczyznę od Boga” (RDZ 4,1).

>>>Tekst pochodzi z „Misyjnych Dróg”. Zamów prenumeratę<<<

Wolą Boga jest, aby człowiek na ziemi był szczęśliwy, a po śmierci odziedziczył życie wieczne, czyli pełnię szczęścia z Nim. Bardzo pouczający w tym temacie jest Psalm 128. Jego treść mówi nam o trzech cechach prawdziwego szczęścia człowieka. Jak refren powtarzają się tam słowa: „szczęśliwy człowiek” i „tak będzie błogosławiony człowiek”. Wyrażenia szczęśliwy i błogosławiony są synonimami, czyli mówią o tym samym, z tym, że słowo błogosławiony ma większy wymiar teologiczny i wskazuje, że szczęście człowieka zależy od Boga. Szczęśliwy jest ten, kto jest błogosławiony przez Boga. Najpierw jest mowa o szczęściu, które wypływa z wnętrza człowieka, a jego warunkiem jest bojaźń Boża, czyli prawdziwa cześć, polegająca na zachowywaniu przykazań. Mówi o tym psalmista w pierwszym i czwartym wersecie psalmu: „Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana i chodzi Jego drogami” (PS 128,1); „Tak będzie błogosławiony człowiek, który się boi Pana” (PS 128,4). W kolejnych wersetach psalmu autor natchniony przedstawia konkretne, zewnętrzne oznaki szczęścia, czyli błogosławieństwa od Boga. Dla Izraelity są to: pomyślność materialna – „Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie” (PS 128,2), oraz dobra małżonka i liczne potomstwo – „Małżonka twoja jak płodny szczep winny w zaciszu twojego domu. Synowie twoi jak oliwne gałązki dokoła twego stołu” (PS 128,3). Zatem dzieci, nawet te, które czasami zasmucają nas przez swoje postępowanie, są wyrazem Bożego wsparcia.

Zauważmy, że w liturgii sakramentu małżeństwa śpiewa się ten psalm, jako życzenia błogosławieństwa dla małżonków, a jednocześnie przypomnienie, że prawdziwe szczęście w małżeństwie i rodzinie można osiągnąć tylko wtedy, gdy zachowuje się Boże przykazania i całe swoje życie opiera na Bogu.

Zobacz także