Kalendarz liturgiczny na wtorek 27 stycznia 2026 r.

wtorek 27 stycznia 2026 r.

PIERWSZE CZYTANIE

2 Sm 6, 12b-15. 17-19

Przeniesienie Arki Pańskiej do Miasta Dawidowego

Czytanie z Drugiej Księgi Samuela

Poszedł Dawid i sprowadził z wielką radością Arkę Bożą z domu Obed-Edoma do Miasta Dawidowego. Ilekroć niosący Arkę Pańską postąpili sześć kroków, składał w ofierze wołu i tuczne cielę. Dawid wtedy tańczył z całym zapałem w obecności Pana, a ubrany był w lniany efod. Dawid wraz z całym domem izraelskim prowadził Arkę Pańską wśród radosnych okrzyków i grania na rogach.

Przyniesioną więc Arkę Pańską ustawiono na przeznaczonym na to miejscu w środku namiotu, który rozpiął dla niej Dawid, po czym Dawid złożył przed Panem całopalenia i ofiary biesiadne. Kiedy Dawid skończył składanie całopaleń i ofiar biesiadnych, pobłogosławił lud w imieniu Pana Zastępów. Dokonał potem podziału między cały naród, między cały tłum Izraela, między mężczyzn i kobiety: dla każdego po jednym bochenku chleba, po kawałku mięsa i po placku z rodzynkami. Potem wszyscy ludzie udali się do swych domów.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY

Ps 24 (23), 7-8. 9-10 (R.: por. 10b)

Refren: Pan Bóg Zastępów, On jest Królem chwały.

Bramy, podnieście swe szczyty, †
unieście się, odwieczne podwoje, *
aby mógł wkroczyć Król chwały!
«Któż jest tym Królem chwały?» †
«Pan, dzielny i potężny, *
Pan, potężny w boju».

Refren.

Bramy, podnieście swe szczyty, †
unieście się, odwieczne podwoje, *
aby mógł wkroczyć Król chwały!
«Któż jest tym Królem chwały?» *
«Pan Zastępów, On jest Królem chwały».

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Por. Mt 11, 25

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA

Mk 3, 31-35

Prawdziwa rodzina Jezusa

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Nadeszła Matka Jezusa i bracia i stojąc na dworze, posłali po Niego, aby Go przywołać. A tłum ludzi siedział wokół Niego, gdy Mu powiedzieli: «Oto Twoja Matka i bracia na dworze szukają Ciebie».

Odpowiedział im: «Któż jest moją matką i którzy są moimi braćmi?» I spoglądając na siedzących dokoła Niego, rzekł: «Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Bożą, ten jest Mi bratem, siostrą i matką».

Oto słowo Pańskie.

27 stycznia (wtorek)

Z Ewangelii wg św. Marka: Nadeszła Matka Jezusa i bracia i stojąc na dworze, posłali po Niego, aby Go przywołać. A tłum ludzi siedział wokół Niego, gdy Mu powiedzieli: „Oto Twoja Matka i bracia na dworze szukają Ciebie”. Odpowiedział im: „Któż jest moją matką i którzy są moimi braćmi?”. I spoglądając na siedzących dokoła Niego, rzekł: „Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Bożą, ten jest Mi bratem, siostrą i matką” (Mk 3,31-35).

Bliskość z Jezusem nie wynika z więzów krwi, lecz z posłuszeństwa wobec woli Boga. Ewangelia przypomina nam dziś, że przynależność do wspólnoty uczniów nie jest jedną deklaracją, lecz codziennym wyborem. Wiarę sprawdza się nie w słowach, ale w życiu, które odpowiada na Boże Słowo.

Robert Grabka OMI

Katolicy rzymscy:

3. tydzień zwykły
Wspomnienia: Świętej Anieli Merici (dz); Błogosławionego Jerzego Matulewicza (bp)

Prawosławni:

Zakończenie święta Objawienia Pańskiego
Świętych Ojców Zabitych na Synaju i Raifie
Święci dnia:
Izajasz (IV-V)
Sawa (IV-V)
Mojżesz (IV-V)
Mojżesz, uczeń (IV-V)
Jeremiasz (IV-V)
Prokl (IV-V)
Izaak (IV-V)
Nina, Oświecicielka Gruzji (355)
Stefan (VIII)

Luteranie:

–

Żydzi:

–

Muzułmanie:

–

Zwyczajem była pochwała, a nie zatwierdzenie

Podczas audiencji papież kontynuował rozmowę z Eugeniuszem:

„Mnóstwo tych próśb, które otrzymujemy zwłaszcza z Francji, sprawiło, że przyjęto specjalny sposób zatwierdzania zgromadzeń, który polega na udzieleniu pochwały lub zachęty bez formalnego zatwierdzenia”. Nie bałem się powiedzieć Ojcu Świętemu, że taki sposób nie zadowoliłby mnie i ośmieliłem się wyrazić nadzieję, że dla nas uczyni się coś więcej.

Obawiając się, że nie zapamiętam nazwiska sekretarza, którego mi wskazał, posunął się w swej dobroci aż do szukania na biurku połowy kartki, przesunął ku mnie kałamarz i wręczył mi pióro, abym pisał pod jego dyktando: „Proszę z mego polecenia iść do księdza archiprezbitera (to był ten sekretarz) i powiedzieć mu, aby mi przedstawił swoje sprawozdanie w piątek, który jest dniem jego audiencji”.

Odchodząc od papieża, Eugeniusz miał jeszcze jedną prośbę:

Ojciec domyśla się, że niczego nie ukrywałem przed Ojcem Świętym… „Czy Wasza Świątobliwość wyraża zgodę na to, aby Stowarzyszenie zamiast Oblatami Świętego Karola, jak nazywało się uprzednio, zostało nazwane Oblatami Najświętszej i Niepokalanej Panny Maryi?”.

Papież nie powiedział ani tak, ani nie. Byłem przekonany, że powiedział, iż to znajdzie się w raporcie. Nie nalegałem, aby to lepiej wyjaśnił, ponieważ to była sprawa najmniej ważna i ponieważ można było bez trudności poczekać. Ta zmiana wydawała mi się konieczna, aby nas nie mieszano z niezmierną liczbą wspólnot, które noszą tę samą nazwę (List do o. Tempiera, 22.12.1825, w: PO I, t. VI, nr 213).

Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI