Komentarz do Ewangelii, 1 marca 2026

Z Ewangelii wg św. Mateusza: Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba oraz brata jego, Jana, i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: „Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”. Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!”. Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: „Wstańcie, nie lękajcie się!”. Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: „Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie”.

Mogłoby się wydawać, że po takim doświadczeniu obecni na górze apostołowie nigdy nie zwątpią w Jezusa. A jednak jakiś czas później Piotr zaparł się swojego Mistrza. Jako chrześcijanie, którzy zapewne nieraz doświadczyliśmy „małych” interwencji Pana Boga w nasze życie, jesteśmy w pewien sposób uprzywilejowani. A mimo to cały czas niedowierzamy Chrystusowi w wielu sprawach. Może nawet nie dostrzegamy Jego działania, bo jesteśmy zbyt rozproszeni codziennością. Prośmy Pana Boga o cnotę wiary i dar zaufaniu Mu – kiedy bywa dobrze i kiedy bywa źle. Bądźmy wdzięczni za to wszystko co już uczynił w naszym życiu i starajmy się pielęgnować o tym pamięć – to z pewnością nam pomoże w chwilach kryzysu, gdy wiara potrafi słabnąć.

Zobacz także