Komentarz do Ewangelii, 11 marca 2026

Z Ewangelii wg św. Mateusza: Jezus powiedział do swoich uczniów: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem, powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim”.

Czasem przeciwstawia się sobie zasady i miłość. Tak jakby wzajemnie się wykluczały. Ktoś może powiedzieć, że obowiązek uczestnictwa we mszy świętej niedzielnej sprzeciwia się wolności i uczestnictwie w liturgii z chęci bycia z Chrystusem. Mam inne zdanie. Bywało że – jako „religijny średniak”, któremu nie zawsze chce się modlić – ten obowiązek podtrzymywał moją wiarę. Podobnie robi to ustalony indywidualnie plan czy reguła, że modlę się rano. I przyznaję, że nieraz mi się nie chce. Ale czy to sprzeciwia się miłości, czy też raczej jest jej wyrazem? Bo staram się poświęcić czas Panu Bogu, mimo że jestem zmęczony albo mam ochotę robić coś innego?

Podobnie przecież jest w relacjach międzyludzkich. Małżonkowie mogą mieć trudniejsze dni i wtedy płomień ich miłości podtrzymują ustalone wcześniej nawyki czy sposoby okazywania sobie miłości, które stały się regułą przestrzeganą nawet wtedy, gdy w danej chwili emocje skłaniają ku czemuś innemu. Dlatego przykazania, także te kościelne, są bardzo ważne dla życia duchowego. Traktowanie piątku jako dnia pokutnego, określone posty czy święta nakazane – to nie wyraz płytkiej religijności przymusu, lecz wyraz dobrego rozumienia natury ludzkiej. Stanowią niezbędne minimum, które podtrzyma naszą relację z Panem Bogiem także wtedy, gdy przeżywamy w niej jakiś kryzys lub po prostu nam się nie chce.

Zobacz także