Komentarz do Ewangelii, 13 października 2025

Z Ewangelii na dziś: „Gdy tłumy się gromadziły, Jezus zaczął mówić: «To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. Jak bowiem Jonasz stał się znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn Człowieczy dla tego plemienia. Królowa z południa powstanie na sądzie przeciw ludziom tego plemienia i potępi ich; ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon. Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; ponieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz»” (Łk 11,29-32). 

Często zdarza nam się mówić: „Boże, daj mi znak”. Czasem podświadomie handlujemy z Nim: „Jeśli coś się wydarzy – to uwierzę, wrócę, zaufam”. Jezus odpowiada ówczesnym bardzo konkretnie: „To pokolenie żąda znaku. Ale znak już był. I jest nim Syn Człowieczy”. Nie chodzi o to, że Jezus nie daje znaków – On po prostu nie chce być wystawiany na próbę. Nie chce być warunkowo akceptowany: „Jeśli zdarzy się cud, to może uwierzę”. To nie jest związek partnerski z algorytmem wysyłającym odpowiedzi na zamówienie. Jonasz, którego Jezus przywołuje, nie był bohaterem. Był „prorokiem na opak”. Uciekał, złościł się, miał do Boga pretensje. A jednak jego jedno kazanie – bardzo krótkie, bez empatii i bez znaku – wystarczyło, żeby cała Niniwa się nawróciła. To tak, jakby ktoś dziś wyszedł w centrum wielkiego miasta, powiedział: „Jeszcze 40 dni i wszystko się zawali”, i… wszyscy by to potraktowali serio. Prezydent, urzędnicy, dzieci, influencerzy. Nawet zwierzęta w workach pokutnych! I teraz pytanie Jezusa brzmi: „Jak to możliwe, że oni uwierzyli bez żadnych znaków, a wy – macie Mnie i dalej nie słuchacie?”. A my? Wciąż chcielibyśmy, żeby Bóg potwierdzał swoją obecność – jak powiadomienia w telefonie. Żeby dał nam zielone światło, nowe stanowisko, lepsze wyniki badań, widzialny znak. A tymczasem On już działa. Tylko często działa nie tak, jak byśmy chcieli. W ciszy. Przez ludzi. W sakramentach. W miłości, którą ktoś okazuje, choć nie musiał. Zamiast wypatrywać nowego znaku – może dziś warto zobaczyć te, które już są. I po prostu za nie podziękować. 

Zobacz także