Komentarz do Ewangelii, 14 listopada 2025

Z Ewangelii na dziś: „Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; a przyszedł potop i wygubił wszystkich. Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba ‘deszcz ognia i siarki’ i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi. W owym dniu, kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie schodzi, by je zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Miejcie w pamięci żonę Lota. Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je. Powiadam wam: Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będą razem mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona». Pytali Go: «Gdzie, Panie?». On im odpowiedział: «Gdzie jest padlina, tam zgromadzą się i sępy»” (Łk 17,26-37). 

Im bliżej Adwentu, tym więcej będzie fragmentów Ewangelii mówiących o końcu świata. Wspomniana przez Jezusa żona Lota (Łk 17,32) pojawia się tylko raz w Biblii, w Księdze Rodzaju (Rdz 19,26). Podczas ucieczki z Sodomy odwróciła się, by spojrzeć na miasto, które Bóg właśnie niszczył, i zamieniła się w słup soli. W tradycji żydowskiej i chrześcijańskiej ten gest oznaczał nostalgię za dawnym życiem, przywiązanie do grzechu i tego, co miało się zostawić za sobą. Do dziś w okolicach Morza Martwego pokazuje się wapienne formacje zwane „żoną Lota” – jako przypomnienie, że ktoś nie potrafi oderwać wzroku od przeszłości, nie ruszył naprawdę w stronę Boga. Ten opis końca świata zaczerpnięty z potopu nie pasuje do naszego, mojego postrzegania świata. Dziś, mam nadzieję, bardziej motywuje nas do dobrego życia nie strach przed piekłem, ale perspektywa nieba. Co roku, w tych dniach, zadaję sobie pytanie – czy jestem gotowy na stanięcie przed Bogiem, gdy On przyjdzie? W swoim chrześcijańskim zmaganiu z grzechem, lękami, niewiarą we własne siły, kompleksami, egocentryzmem – odkrywam Boga jako Miłość. Jako Miłość troskliwą, czułą, przebaczającą, otwartą, motywującą do zmiany, spojrzenia z nowym początkiem w przyszłość dającą życie. Czekam bardziej na spotkanie z Miłosierną Miłością niż z obrazem Boga czyhającego na moje wpadki (wtedy pewnie moje szanse mocno by zmalały). Święty Jan od Krzyża pisał, że „pod wieczór życia będziemy sądzeni z miłości” i spotkamy się z Miłością. Oby ten rozrachunek dla nas – chrześcijan – był pozytywny. 

Zobacz także