Komentarz do Ewangelii, 14 lutego 2026

Z Ewangelii wg św. Łukasza: Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże” (Łk 10,1-9). 

Jezus wysyła uczniów nie jako dobrze zabezpieczoną delegację, ale jako ludzi zdanych na gościnność i zaufanie. Królestwo Boże nie przychodzi tu z całym zapleczem logistycznym, lecz z pokojem, który można przyjąć albo odrzucić. To misja bez gwarancji sukcesu i bez iluzji bezpieczeństwa: „owce między wilki” brzmi raczej jak ostrzeżenie niż jak słowa, które miałyby zmotywować. Ewangelia nie jest dodatkiem do komfortowego życia, ale znakiem, że coś się rzeczywiście zbliżyło i domaga się decyzji.

Zobacz także