Komentarz do Ewangelii, 17 sierpnia 2025

Z Ewangelii na dziś: „Jezus powiedział do swoich uczniów: «Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął. Chrzest mam przyjąć, i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. Odtąd bowiem pięcioro będzie podzielonych w jednym domu: troje stanie przeciw dwojgu, a dwoje przeciw trojgu; ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu; matka przeciw córce, a córka przeciw matce; teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej»” (Łk 12,49-53). 

Jezus mówi dziś o ogniu i o podziale. Mocne słowa. Nie brzmi to jak coś, czego oczekujemy od Boga. Ale właśnie dlatego warto się zatrzymać. Ogień, o którym mówi Jezus, to nie pożar. To coś, co rozświetla, oczyszcza, pokazuje, co jest naprawdę ważne. To ogień, który wypala wygodnictwo, bylejakość, pozory. W Biblii ogień bardzo często oznacza obecność Boga – tak było np. w słupie ognia towarzyszącym Izraelitom w czasie wyjścia z Egiptu, w krzewie gorejącym, który widział Mojżesz. I wtedy też, jak dziś, ogień nie spalał wszystkiego w pył – tylko dawał znak i zadanie. W Dziejach Apostolskich Duch Święty zstępuje właśnie w postaci ognia – nie żeby zniszczyć, ale żeby rozpalić serca. Ten ogień bywa potrzebny i nam. Bo przecież wiara zazwyczaj nie przynosi poklasku. Czasem rozdziela – także w rodzinie. Bywa, że bliscy nie rozumieją naszych wyborów, modlitw, decyzji o przebaczeniu, naszego stylu życia. Czasem mówią, że przesadzamy, że jesteśmy naiwni. Albo że udajemy świętych. Ale właśnie wtedy potrzebujemy ognia – nie agresji, ale odwagi. Odwagi, żeby się nie cofnąć. Żeby zostać wiernym nawet wtedy, gdy jest trudno. Żeby nie zgasić w sobie tego światła, które już się pali. Ten ogień wcale nie musi wyglądać spektakularnie. Czasem to po prostu: nieodpuszczenie modlitwy mimo zmęczenia; podziękowanie komuś, kto nas zawiódł; cisza zamiast ciętej riposty; bycie przy kimś, kto nas już nie słucha. To też ogień. Cichy. Ale prawdziwy. Nie chodzi o to, żeby dzielić. Chodzi o to, żeby się nie wycofać, gdy wybór Ewangelii nie pasuje wszystkim wokół. 

Zobacz także