Komentarz do Ewangelii, 17 września 2025

Z Ewangelii na dziś: „Jezus powiedział do tłumów: «Z kim mam porównać ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni? Podobni są do dzieci przesiadujących na rynku, które głośno przymawiają jedne drugim: ‘Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie płakaliście’. Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel: nie jadł chleba i nie pił wina; a wy mówicie: ‘Zły duch go opętał’. Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije; a wy mówicie: ‘Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników’. A jednak wszystkie dzieci mądrości przyznały jej słuszność»” (Łk 7,31-35). 

Zastanawiam się, jak Jezus zdiagnozowałby nasze pokolenie. Może właśnie tak, jak w dzisiejszej Ewangelii: „Podobni są do dzieci, które siedzą na rynku i narzekają, że nikt nie tańczy, nikt nie płacze, nikt nie gra tak, jak im się podoba”. W czasach Jezusa dzieci bawiły się na placach miejskich m.in. w udawanie wesela i pogrzebu – to były powszechne gry. W tej przypowieści dzieci (mieszkańcy Jerozolimy) nie bawią się wcale – bo żadna wersja im nie pasuje. Nie podoba się Jan, który pości. Nie podoba się Jezus, który je i pije. Współczesne echo? Bóg ma spełniać nasze zachcianki. Ma być „pod nas”: ma zmieniać dekalog na naszą modłę, nie ma stawiać wymagań. I najlepiej, by działał jak automat: wrzucam modlitwę – wyciągam cud. A jeśli tak nie jest – robimy duchowego „focha”: nie idziemy na Eucharystię, nie modlimy się, dystansujemy się. A przecież Bóg nie istnieje po to, żeby spełniać nasze życzenia. To my jesteśmy stworzeni, by Go kochać i naśladować. On nie jest na usługach. On jest Bogiem. To my jesteśmy Jego dziećmi – a nie odwrotnie. Wiara to nie kaprys. To dojrzewanie. To relacja. Pytanie tylko, czy naprawdę chcemy Go poznać, czy tylko dostosować do siebie? 

Zobacz także