Komentarz do Ewangelii, 20 stycznia 2026

Z Ewangelii wg św. Marka: Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat pośród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze mówili do Niego: „Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno?”. On im odpowiedział: „Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy znalazł się w potrzebie i poczuł głód, on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzyszom”. I dodał: „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu” (Mk 2,23-28). 

Jezus nie znosi szabatu, lecz przywraca mu właściwy sens. Prawo, które przestaje służyć dobru człowieka, nie wykonuje swojego prawdziwego zadania. Przypominając historię Dawida, Jezus pokazuje, że w centrum Bożych przykazań zawsze stoi dobro człowieka.  

Ta Ewangelia zaprasza do spojrzenia na wiarę nie jak na zbiór zakazów czy nakazów, ale jak na miejsce spotkania z Bogiem. Szabat, podobnie jak każda inna praktyka religijna, ma prowadzić do wolności, a nie do zniewolenia. 

Zobacz także