Komentarz do Ewangelii, 29 września 2025

Z Ewangelii na dziś: „Jezus ujrzał, jak Natanael zbliżał się do Niego, i powiedział o nim: «Patrz, to prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu». Powiedział do Niego Natanael: «Skąd mnie znasz?». Odrzekł mu Jezus: «Widziałem cię, zanim cię zawołał Filip, gdy byłeś pod drzewem figowym». Odpowiedział Mu Natanael: «Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś królem Izraela!». Odparł mu Jezus: «Czy dlatego wierzysz, że powiedziałem ci: ‘Widziałem cię pod drzewem figowym’? Zobaczysz jeszcze więcej niż to». Potem powiedział do niego: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Ujrzycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego»” (J 1,47-51). 

W liturgii świętujemy trzech archaniołów – Michała, Gabriela i Rafała. W ich imionach ukryta jest nie tylko ich tożsamość, ale i ich misja. W języku hebrajskim końcówka -el oznacza „Bóg”. Każde z tych imion to zdanie teologiczne: Mika’el – kto jak Bóg? – to okrzyk zwycięstwa w duchowej walce dobra ze złem. Gavri’el – moc Boga / wojownik Boga – to zwiastun największych tajemnic: zwiastowania Maryi i modlitwy w Getsemani. Rafa’el – Bóg uzdrawia – to przewodnik i uzdrowiciel, towarzysz Tobiasza. To nie bajkowe postacie ze skrzydłami. To posłańcy Boga – w najbardziej decydujących momentach biblijnej historii. Ale Ewangelia nie kończy się na nich. Bo i my jesteśmy posłani. Może nie do zwiastowania, jak Gabriel. Nie do leczenia ślepoty, jak Rafał. Nie do walki z szatanem wprost, jak Michał. Ale jesteśmy posłani do robienia tego, co jest w naszym zasięgu. Jesteśmy posłani, by miłować, przebaczać, wprowadzać jedność i pokój, pomagać, służyć, być światłem tam, gdzie jest ciemno. Takie jest nasze „bycie aniołem” na co dzień. Tak właśnie pokazujemy, że należymy do Boga. 

Zobacz także