Komentarz do Ewangelii, 31 października 2025

Z Ewangelii na dziś: „Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. A oto zjawił się przed Nim pewien człowiek chory na wodną puchlinę. Wtedy Jezus zapytał uczonych w Prawie i faryzeuszów: «Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?». Lecz oni milczeli. On zaś dotknął go, uzdrowił i odprawił. A do nich rzekł: «Któż z was, jeśli jego syn albo wół wpadnie do studni, nie wyciągnie go zaraz, nawet w dzień szabatu?». I nie zdołali Mu na to odpowiedzieć” (Łk 14,1-6). 

Jezus znowu uzdrawia w szabat. Tym razem w domu przywódcy faryzeuszów. W otoczeniu ludzi, którzy doskonale znali prawo. I którzy doskonale wiedzieli, że nie powinien tego robić – bo w szabat nie wolno było „pracować”. Warto tu się zatrzymać i wejść głębiej w żydowską tradycję. Żydzi do przykazań danych przez Boga dodali 613 tzw. micwot – przepisów regulujących każdy aspekt życia. Co jeść, jak się ubierać, ile kroków przejść w szabas, komu pożyczać, z kim rozmawiać, a kogo unikać. To była religia szczegółów – a niekiedy szczegóły przysłaniały cel. I tu wchodzi Jezus. Uzdrawia człowieka z wodnej puchliny – wbrew tradycji, ale w zgodzie z miłością. Bo pokazuje, że sercem religii nie jest prawo – tylko miłość. Nie system. Ale człowiek. Nie katalog zakazów. Ale oczy otwarte na potrzebę drugiego. W starożytnym judaizmie istniała zasada pikuach nefesz – obowiązek ratowania życia nawet w szabat. Ale dotyczyła ona tylko zagrożenia życia. Jezus rozszerza tę logikę – pokazuje, że każde cierpienie zasługuje na reakcję. Jezus mówi, żeby wrócić do początku. Do Dekalogu. Do przykazania miłości. To nie ludzkie zasady mają Cię prowadzić – tylko Ojciec, który kocha. I który najpierw uzdrawia, a potem tłumaczy. 

Zobacz także