fot. z arch. ks. Tomasza Koprianiuka/ drogami_ks.kopra
Ks. Tomasz Koprianiuk i msza św. na wysokości 6100 m n.p.m. [ROZMOWA]
– Nie miałem liny, by się wycofać. Dalsza droga była niebezpieczna, no i kończył się czas. Po prostu przychodziła ciemność. W tej sytuacji, kiedy zrobiło się ciemno i nie mogłem się wycofać, byłem już mocno wyczerpany, pomyślałem, że to może być moment, kiedy umrę. Zacząłem się modlić do Boga o jakiś znak, żebym wiedział, w którą stronę mam iść – tak swoją wyprawę na andyjską Aconcaguę (6961 m n.p.m.) wspomina ks. Tomasz Koprianiuk.
Ksiądz Tomasz Koprianiuk na co dzień jest dyrektorem Krajowego Biura Organizacyjnego ŚDM. W wolnych chwilach pasjonuje się górami. Zdobył już m.in. Kilimandżaro, Ararat, Aconcaguę czy Pik Lenina. Na dużej wysokości, przy temperaturach spadających znacznie poniżej zera, nie zapomina o Panu Bogu. Zdejmuje rękawice, ubiera szaty liturgiczne i rozpoczyna Eucharystię.

Antoni Jezierski: Czy w życiu Księdza była jakaś osoba, która rozbudziła tę pasję do gór? Jak to zamiłowanie później się rozwijało?
Ks. Tomasz Koprianiuk: – Mogę sięgnąć pamięcią do czasów licealnych – wtedy taką osobą była moja wychowawczyni. Później chodziłem trochę po górach. Czasami więcej, czasami mniej, ale głównie w Polsce, takie miałem możliwości. Do 2015 r. nie miałem większej styczności z górami – przede wszystkim dlatego, że moje życie zrobiło się bardzo intensywne, chociaż oczywiście w Tatry lubiłem wyjechać. Później przyszły kryzysy związane z wiekiem. Powiększyła się waga. Pamiętam, że nie mogłem swobodnie wejść na wyższe piętra w czasie wizyt duszpasterskich.

Nastąpił jakiś przełomowy moment?
– Momentem przełomowym była dla mnie wycieczka w góry z klasą, kiedy wchodziliśmy na Trzydniowiański Wierch (1758 m n.p.m., Tatry Zachodnie) i okazało się, że nie jestem w stanie wejść na tę górę. Za to młodzież doskonale sobie radziła. Wtedy musiałem zawrócić. Co prawda pomogłem zejść jednej osobie, która też nie dała rady wejść na szczyt, ale zobaczyłem, że sam mam problem. Podejmując jakiś cel, nie jestem w stanie go zrealizować. Postanowiłem zrobić coś, by nie być ograniczonym przez siebie, przez moją otyłość, brak kondycji. Rozpoczęły się ćwiczenia: trochę siłowni, cardio, bieganie, wysiłek. Do tego pewne formy diety.
>>> Ks. Tadeusz Baranowski: młodych otwiera to, gdy mogą przyjść, porozmawiać i nie są odrzuceni
W którym momencie to właśnie góry zaczęły bardziej dochodzić do głosu?
– Pewnego dnia, odwiedzając kolegę, zobaczyłem wiszący na ścianie dyplom za zdobycie Kilimandżaro. I pomyślałem sobie, że to może być moja pierwsza góra, na którą wejdę w „odmienionej formie”. W roku 2018 podjąłem trochę szaloną decyzję, by samemu pojechać w góry, do Afryki. Poznałem tam ludzi, którzy zorganizowali wyjście na szczyt. Przez pięć dni miałem fantastyczny czas wchodzenia na tę górę, którą ostatecznie udało się zdobyć. To była moja pierwsza góra z pięciotysięczników. I ta pasja trwa do dzisiaj.

Czy góry są dobrym miejscem na odkrywanie powołania i nawiązywanie relacji z Bogiem?
– Niektórzy góry traktują jako formę mistycyzmu i próbują w nich szukać głębszej relacji z Bogiem. A dla mnie góra to nie jest aż tak mistyczne doświadczenie, jak się niektórym wydaje. Nie jest dla mnie czymś tak świętym, żebym traktował ją z wielkim szacunkiem. Dla mnie góra to sposób na to, by zobaczyć, do czego jestem zdolny, na ile mnie stać, jak mogę pomagać swojej słabości. Według mnie góry mniej stanowią miejsce do szukania np. powołania, za to bardziej weryfikują to, co się wcześniej odkryło albo poznało. W góry można wziąć swojego chłopaka, swoją dziewczynę i zobaczyć, jak będziemy ze sobą współpracować w sytuacjach trudnych, kryzysowych. W górach mogę weryfikować swoje powołanie, by później je rozwijać.
Ten mistycyzm gór w dużej mierze wywodzi się z Biblii.
– Rzeczywiście, jeśli chodzi o góry wysokie w Starym Testamencie, to były to miejsca mistyczne, w których doświadczało się obecności Pana Boga. Możemy zacząć szukanie górskich motywów od Mojżesza i dotrzeć do Chrystusa, który wstępował na górę Tabor – górę przemienienia. Natomiast w Ewangelii wg św. Jana, w rozmowie z Samarytanką – na słowa kobiety o ojcach, którzy oddawali cześć Bogu na górze – Jezus odpowiada: „(…) nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca” ( J 4,20-21). To my mamy być tą górą i świątynią – miejscem, w którym Pan Bóg będzie szczególnie działał. Tam, gdzie się tworzy Kościół, gdzie będzie sprawowana Eucharystia – tam będzie miejsce wyniesienia. Idąc za tą myślą, chrześcijanin de facto już nie potrzebuje fizycznie wspinać się na górę.

Rozmawialiśmy o tej weryfikacji, której można doświadczyć, wspinając się na szczyty. Czy kojarzy Ksiądz jakiś moment weryfikacji na wysokiej górze – szczególnie trudny lub taki, który miał wpływ na dalsze życie Księdza?
– Każda góra inna jest – to wszyscy, którzy się wspinają na pewno potwierdzą. Pamięcią sięgam do wydarzeń na Aconcagui (6961 m n.p.m., Andy). Całkiem niedawno wraz z kolegą wspinaliśmy się na ten szczyt. Wszystko poszło zgodnie z planem. Weszliśmy na czas. Dotarliśmy o wschodzie słońca. Przeżyliśmy piękne chwile. Ale w trakcie zejścia, kiedy wydawało się, że wszystko idzie dobrze, postanowiłem minimalnie skrócić sobie drogę. Poszedłem trasą, którą wydawało mi się, że chodzili ludzie – a jak się później okazało, był to szlak wydeptany przez kozice. Z czasem zorientowałem się, że niestety idę źle. Nie miałem liny, by się wycofać. Dalsza droga była niebezpieczna, no i kończył się czas – po prostu przychodziła ciemność. W tej sytuacji, kiedy zrobiło się ciemno i nie mogłem się wycofać, byłem już mocno wyczerpany, pomyślałem, że to może być moment, kiedy umrę. Zacząłem się modlić do Boga o jakiś znak, żebym wiedział, w którą stronę mam iść. I o dziwo – na dole zapaliła się silna lampa. Ona wyznaczyła mi kierunek. Jak się później okazało, kolega, który szedł przede mną, był pewny, że cały czas idę za nim. Kiedy zobaczył, że mnie nie ma, zawiadomił służby, które zaczęły organizować akcję poszukiwawczą, a w miejscu, w którym był obóz, zapalono mocne światła, które stały się dla mnie punktem odniesienia i pomogły mi uratować moje życie.

Rzeczywiście, to sytuacja z tych granicznych, weryfikujących w nas wiele.
– Drugim przełomowym momentem, związanym bardziej z życiem kapłańskim, sakramentalnym był pobyt w bazie pod Pikiem Lenina (7134 m n.p.m., Góry Ałajskie). Zaprosiłem Polaków, którzy tam akurat byli, niektórzy ze mną w grupie, na Eucharystię. Była to niedziela. Żaden z nich nie chciał pójść. Jedni byli zmęczeni, inni robili pranie, a jeszcze inni w ogóle nie byli zainteresowani. Pomyślałem sobie: „Polacy – mówi się, że taki katolicki naród, a tu chyba będę sam sprawował Eucharystię”. Poszedłem do jurty, to taki duży namiot mieszkalny, gdzie spotkałem trzech mężczyzn, którzy rozmawiali po francusku (byli to dwaj Francuzi i Belg). Delikatnie ich uprzedziłem, żeby się nie zdziwili, że jestem księdzem i chciałbym sprawować mszę św. Powiedziałem, że nie mam zamiaru im przeszkadzać. A oni zrobili wtedy ogromne oczy i nie mogli uwierzyć, że spotkali księdza katolickiego, który będzie odprawiał mszę świętą. Zaczęliśmy rozmawiać. Powiedzieli mi, że oni od rana siedzieli w tej jurcie, próbowali nasłuchiwać radiowych stacji, mieli jakiś szczątkowy internet – szukali sposobu, by wziąć udział we mszy świętej. Okazało się, że są katolikami, którzy poszli w góry, ale potrzebowali Eucharystii i nawet modlili się o to, by gdzieś móc w niej uczestniczyć. Stąd byli pełni zdumienia, że nagle przyszedł jakiś człowiek, który okazał się ksiedzem i jeszcze do tego będzie sprawował Eucharystię. Tego dnia w Kościele czytana była Ewangelia o pasterzu, który wychodzi w góry, by szukać zaginionych owiec. Jak później mówili, sami poczuli się jak owce, których Pan Bóg szukał i je znalazł. Dlatego ksiądz w górach jest potrzebny, bo są tam ludzie którzy chcą doświadczać relacji z Bogiem i tacy, którzy są pokłóceni z Nim, i trzeba im przywracać nadzieję.

O mszę św. wysoko w górach też chciałem zapytać. Na jakiej największej wysokości odprawiał Ksiądz Eucharystię?
– Najwyższa wysokość, na której jeszcze było w ogóle możliwe celebrowanie Eucharystii, to 6100 m n.p.m. Był to trzeci obóz na Piku Lenina. Miałem ze sobą komplet liturgiczny do celebrowania mszy św. w podróży, nazywany potocznie „mały ksiądz”. Przygotowałem też coś à la ołtarz i mogłem sprawować mszę św. na takiej właśnie wysokości. Jeśli jestem w miejscu, gdzie jest kościół, to w pierwszej kolejności idę tam i rozmawiam z księżmi, by móc celebrować w nim Eucharystię. Tak robiłem chociażby w Argentynie. Na większej wysokości, gdy byłem na Kilimandżaro, czy na górze Ararat – też bardzo wysokich górach – budowałem ołtarz z kamieni, by celebrować Eucharystię.
Czy na wysokości powyżej 6000 m nie było problemów z temperaturą ujemną?
– Tam jest zawsze temperatura ujemna. Kiedy wychodzimy na 4000 metrów i więcej, w powietrzu jest coraz mniej tlenu. Potrzebna jest aklimatyzacja – stąd wyprawy trwają nieraz 2-3 tygodnie. Żeby być całkowicie w relacji z Bogiem i nie opuszczać, nie zatracać natury kapłaństwa, celebracja Eucharystii jest potrzebna. Bywa trudno, ponieważ temperatura w namiocie, w nocy wynosi średnio -10/-15°C. Z kolei na zewnątrz temperatura zwykle spada do -30°C. Tak było chociażby na Piku Lenina czy na Aconcagui. W skrócie: im wyżej, tym chłodniej.

A jak wtedy poradzić sobie z wodą i winem, których do sprawowania mszy św. potrzebujemy w stanie ciekłym?
– Trzeba mieć ze sobą kuchenkę, palnik. Rozgrzewa się trochę wody i troszeczkę wina, tak by nie zamarzły. Eucharystia nie trwa zwykle długo w takiej rzeczywistości, zwłaszcza kiedy odprawia sam prezbiter. Chociaż czasami podchodzą ludzie i chcą wziąć udział, więc wtedy jest tak zwana msza św. z ludem. I ona trwa trochę dłużej.
Jakie opisałby Ksiądz to doświadczenie – odprawianie Eucharystii na takiej wysokości?
– Pewnie rozczaruję tych, którzy myślą, że większa wysokość pozwala być bliżej Pana Boga… Tak naprawdę to nie o to chodzi. Jako prezbiter bliżej Pana Boga już nie będę – trzymam przecież w rękach Ciało Chrystusa i kielich z Jego Krwią. I czy to będzie na wyżynach, czy na nizinach – ta bliskość jest zawsze taka sama. Dla mnie osobiście taka Eucharystia, sprawowana wysoko w górach jest ważna. Na wysokości powyżej 5000 metrów zaczynamy sobie zdawać sprawę z tego, że rzeczywistość, ta „na dole”, już mnie nie pochłania. Problemy z tego świata „na dole” wydają się być z wysoka malutkie. To pozwala celebrować Eucharystię i skoncentrować myśli na tym, co właśnie robię. Księża czasami stają do Eucharystii z marszu, z natłokiem myśli. Po kilku dniach wysoko w górach tego doświadczenia już nie ma. Zaczyna się już myśleć o czystej rzeczywistości: tu i teraz. To naprawdę pomaga w relacji z Panem Bogiem i w sytuacjach trudnych, a tych naprawdę nie brakuje. W trakcie mojej wyprawy na Pik Lenina – to jest 7134 m n.p.m. – miałem idealne warunki do wchodzenia na szczyt, a w trakcie wspinaczki spotkałem chłopaka, który leżał nieprzytomny i trzeba mu było pomóc w zejściu. To praktycznie cały dzień w plecy. Ale to jest służba. Nie można przejść obojętnie. Niektórzy w takich sytuacjach angażują się w pomoc, a inni – zwłaszcza bardzo „komercyjni” turyści – są gotowi nawet przestąpić umierającego człowieka, bo „co mogą mu pomóc”. Idą dalej wysoko w górę, a ktoś na śniegu umiera. Duch służby, który wypływa z Eucharystii jest bardzo potrzebny do tego, by odstąpić od głównego celu i wyjść do człowieka, który woła o pomoc.
Bądź na bieżąco z Misyjne.pl!
Obserwuj misyjne.pl w Google News. Dodaj nas do ulubionych, aby nie przegapić najważniejszych treści z kraju i ze świata.
Wybrane dla Ciebie
Czytałeś? Wesprzyj nas!
Działamy także dzięki Waszej pomocy. Wesprzyj działalność ewangelizacyjną naszej redakcji!
| Zobacz także |
| Wasze komentarze |
Jubileusz Młodych – Papież weźmie udział w wydarzeniu „Ty jesteś Piotr”
Po raz 50. wręczono Nagrody im. Oskara Kolberga „za zasługi dla kultury ludowej” [+GALERIA]
Irak: młodzi ludzie wspierają Kościół i są jego przyszłością





Wiadomości
Wideo
Modlitwy
Sklep
Kalendarz liturgiczny