Na misjach zaczyna się od małych rzeczy [MISYJNE DROGI]

Garoua Boulaï to niewielkie miasto na wschodzie Kamerunu, przy granicy z Republiką Środkowoafrykańską. Dla wielu to tylko odległy punkt na mapie Afryki, dla mnie od kilku lat jest to miejsce codzienności, gdzie razem ze współsiostrami staramy się urzeczywistniać Ewangelię. To miejsce czerwonej ziemi unoszącej się w powietrzu, śpiewu kobiet wracających z pola, słońca i przede wszystkim śmiechu dzieci. Jest ich tu całe mnóstwo, jak to w Afryce. Lubią przesiadywać na naszej werandzie, podwórku.

Moja misyjna codzienność skupia się właśnie wokół nich. Często są to mali ludzie, którzy bardzo wcześnie poznali trud życia: biedę, głód, chorobę, brak szkoły, a czasem także odrzucenie. Nasz dom i parafia starają się być dla nich miejscem, gdzie ktoś ich zauważy, wysłucha, spędzi z nimi czas. Każde dziecko przynosi ze sobą historię. Niektóre są krótkie, a inne tak trudne, że długo zostają w sercu.

Jedną z takich historii jest historia małej Izabeli Doko. Przyszła na świat 19 marca 2023 roku. Już na samym początku jej życie naznaczone było odrzuceniem. Po porodzie została pozostawiona pod opieką babci, ponieważ jej mama nie była w stanie się nią zająć. Dziewczynka dorastała w ubogiej rodzinie, w środowisku, gdzie tradycyjne wierzenia często zastępują wiedzę medyczną. Kiedy okazało się, że ma trudności z raczkowaniem i chodzeniem, rodzina zaczęła szukać pomocy u miejscowych uzdrowicieli. Wierzono, że choroba ma przyczyny duchowe. Podczas różnych rytuałów przecinano jej skórę ostrymi narzędziami, pozostawiając blizny. Gdy te praktyki nie przynosiły oczekiwanych rezultatów, polewano ją gorącą wodą w przekonaniu, że ból „pobudzi” jej nogi do chodzenia. Kiedy dorośli pracowali w polu, oddalonym o kilka kilometrów od domu, mała Izabela przez długie godziny pozostawała sama. Bez jedzenia, bez opieki, na słońcu.

Spotkałyśmy ją w lutym 2025 roku podczas katechezy w wiosce Gbabio. Do kaplicy przyniosła ją na plecach jedna z sąsiadek. Była bardzo wychudzona, cicha i jakby nieobecna. Tylko patrzyła. Z rozmów z mieszkańcami wioski dowiedziałyśmy się, że rodzina przestała się nią właściwie zajmować, przekonana, że skoro dziewczynka nie chodzi, to i tak długo nie pożyje. Wtedy zapadła szybka decyzja. Razem z s. Jadwigą zabrałyśmy ją do Garoua Boulaï. Przez pierwsze dni mieszkała z nami w klasztorze, ale wiedziałyśmy, że potrzebuje prawdziwego domu. Tak trafiła do rodziny pani Hawy i Samby, jej męża. Mają dwoje własnych dzieci, a mimo to przyjęli Izabelę pod swój dach. Dzięki wsparciu naszej wspólnoty i pomocy dobroczyńców z Polski mogłyśmy pomóc tej rodzinie stworzyć dziewczynce warunki do życia.

To, co wydarzyło się później, jest jednym z tych cichych cudów. Izabela zaczęła jeść regularnie, przybierać na wadze, coraz rzadziej chorowała. Najpierw pojawił się uśmiech. Potem pierwsze słowa. Z czasem zaczęła się bawić z innymi dziećmi. A pewnego dnia zrobiła coś, co wcześniej wydawało się niemożliwe – zaczęła chodzić. Dziś jest radosnym, ciekawym świata dzieckiem. Od września rozpoczęła przygodę z przedszkolem. Kiedy widzę ją biegającą po podwórku, trudno mi uwierzyć, że jeszcze niedawno była dzieckiem, które ktoś uznał za skazane na śmierć.

Na misji bardzo często wszystko zaczyna się od rzeczy prostych. Od talerza ryżu, wizyty u lekarza, znalezienia miejsca w bezpiecznym domu. Małe rzeczy, które mogą zmienić całe życie jednego dziecka. Czasem ktoś pyta mnie, czy w obliczu tak wielkiej biedy nie czuję bezradności. Oczywiście, że tak. Potrzeby są ogromne, a nasze możliwości ograniczone. Ale wtedy przypominają mi się twarze dzieci. Każdego dnia uczę się od nich najprostszej prawdy Ewangelii, że Bóg bardzo lubi zaczynać wielkie rzeczy od małych gestów.

Zobacz także