Misja sióstr klawerianek jest wciąż aktualna [ROZMOWA/MISYJNE DROGI]

Od ponad 130 lat zakonnice ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek św. Piotra Klawera ewangelizują – na pięciu kontynentach wspierają misjonarzy i uczą, że może nim być każdy. Rozmowa z siostrą Agatą Mech SSPC o historii zgromadzenia, jego misjach i o tym, czy klawerianki są dziś potrzebne.

Emilia Grzybowska: Czy klawerianki są jeszcze dziś Panu Bogu potrzebne?

Siostra Agata Mech SSPC: – Oczywiście. Bez wątpienia.

Przychodzi więc młoda dziewczyna, myśli o wstąpieniu do zgromadzenia, co by jej Siostra powiedziała?

– Najpierw zaprosiłabym ją, by nas spotkała. Jak w Ewangelii. Przyjdź. Zobacz. Przekonaj się. Dopiero potem wyjaśniłabym, kim jesteśmy. Jesteśmy międzynarodowym zgromadzeniem misyjnym. Naszym pierwszym celem nie jest wyjazd na misję, lecz troska o to, by Ewangelia docierała wszędzie. Wspieramy misjonarzy i pokazujemy, że każdy może nim być. Choć zgromadzenie powstało dla rozprzestrzeniania Ewangelii wśród ludów, jak to wtedy mawiano, to teraz jest ono przez nie „niesione”. Tak na marginesie, dziś jesteśmy obecne na pięciu kontynentach w 24 krajach, a nasze zgromadzenie istnieje już 130 lat.

Założycielka, bł. Maria Teresa Ledóchowska, była nazywana Matką Afryki. Na misje jednak nigdy nie wyjechała.

– Określenie jej „Matką Afryki” narodziło się z inicjatywy biskupów afrykańskich podczas procesu beatyfikacyjnego, ale już za swego życia była tak nazywana przez misjonarzy. Chcieli w ten sposób wyrazić, że dzięki niej poczuli się kochani i zauważeni. Dostrzegli w niej altruizm, troskę i gotowość do wyciągnięcia ręki do drugiego człowieka.

Co było dla niej punktem zwrotnym? Czasem przecież człowiek przeżywa takie momenty w życiu.

– Właściwie wszystko zaczęło się, gdy protestancka przyjaciółka wręczyła jej apel kard. Charlesa Lavigerie, założyciela misjonarek i misjonarzy Afryki, o zniesienie handlu ludźmi w Afryce. Ta sprawa ją poruszyła. Napisała wówczas sztukę, o porwanej i sprzedanej dziewczynce, którą potem wystawiła. Bogatsi widzowie ofiarowali pieniądze na wykup niewolników, ale Maria Teresa szybko zauważyła, że to za mało. Potrzeba edukacji i stałego wsparcia, a przede wszystkim – głoszenia Ewangelii.

W efekcie porzuciła wygodne szlacheckie życie i zmieniła je. Założyła ruch misyjny i pismo „Echo z Afryki”. I zaczęła budować pierwszą wspólnotę, która stała się zalążkiem klawerianek.

Dlaczego patronem zgromadzenia został św. Piotr Klawer?

– Myślę, że Pan Bóg zaprowadził Marię Teresę do tej decyzji. Miała spowiednika, jezuitę, i tam, gdzie się z nim spotykała, wisiał obraz Piotra Klawera, wówczas niedawno kanonizowanego. On żył w XVII wieku w Kolumbii, w Kartagenie – w porcie, do którego przypływały statki z Afryki, przywożąc niewolników na sprzedaż na wielkim targu. Piotr Klawer nie mógł przejść obojętnie wobec ich cierpienia.

Wspierał ich, gdy chorowali czy rozpaczali, oddzieleni od rodziny. Przypominał, że mają taką samą godność jak każdy człowiek. Złożył nawet czwarty ślub: że, będzie „niewolnikiem niewolników” do końca życia. Maria Teresa mówiła potem, że choć czasy się zmieniły, cel jest ten sam: przywracać ludziom godność dzieci Bożych.

To, o co prosiła założycielka, jest dziś aktualne. Mamy przecież kryzys Kościoła w Polsce, Europie. Wrócę więc jeszcze raz do pierwszego pytania: czy klawerianki są jeszcze potrzebne?

– Człowiek potrzebuje doświadczyć, że jest ukochanym dzieckiem Boga. Potrzebuje być zauważony, doceniony, usłyszeć dobrą nowinę, doświadczyć braterstwa i pokoju. To się nie zmienia. Dlatego klawerianki nie mają „daty ważności”, bo to jest nasze zadanie. Dopóki są ludzie, dopóty jest potrzeba wyciągniętej ręki, uśmiechu, światła i słowa nadziei. Wystarczy spojrzeć na wiadomości ze świata i nie będzie wątpliwości, że nasza misja głoszenia Chrystusa i niesienia dobra jest wciąż konieczna. Każdy człowiek, niezależnie od pochodzenia czy statusu, ma prawo do naszej dobroci.

Działalność misyjna klawerianek może być antidotum na kryzys wiary, zwłaszcza wśród młodych? Ostatnie badania pokazują, jak drastycznie spada zaufanie do Kościoła.

– To prawda, że Kościół przeżywa kryzys, ale wierzę, że misje mogą być odpowiedzią. Misje uczą, że trzeba zostawić wygodę i bezpieczeństwo. Trzeba „zejść z kanapy”, jak mówił papież Franciszek, i pójść do drugiego człowieka. Misjonarze rezygnują z komfortu, nie dla pieniędzy, ale z wewnętrznego przynaglenia, by w imię Chrystusa nieść pokój i przywracać godność. To świadectwo pokazuje, że nie wszyscy chcą wojny, że można żyć jak dzieci Boże w pokoju i radości. Misyjny sposób życia uwiarygadnia młodym Kościół.

To prowadzi nas do pytania o to, czy misje są dziś bardziej potrzebne tym, do których są wysyłane, czy nam tutaj, w Kościele, w kryzysie?

– Nie powiedziałabym „bardziej”. Misje pomagają w wielu aspektach. I tym, którym głosi się Ewangelię, i samym misjonarzom, bo doświadczenie ich codzienności pomaga im dojrzewać w wierze. Także i nam – jak wspomniałam, one uwiarygadniają Kościół, przekonują nasze społeczeństwo, jak wiele dobra robi i ile dobra wnosi.

Będąc w Beninie, spotkałam 17-letniego chłopaka. On sam tak mówił o sobie: „Dopóki nie spotkałem wspólnot wierzących chrześcijan, to żyłem jak zwierzę, po prostu – chciałem przeżyć. Bez wartości, bez głębokich radości w życiu. Od kiedy przygotowałem się do chrztu i zostałem ochrzczony, odkryłem w sobie godność ludzką, że jestem coś wart, że mogę coś dla innych też zrobić”.

Pomoc misyjna to nie tylko głoszenie Ewangelii, to nie tylko pomoc materialna, ale także w kryzysie psychicznym czy szeroko rozumianym rozwoju. Żeby dzielić się przekonująco wiarą, musimy najpierw samym sobie wyjaśnić kim jesteśmy, w co wierzymy i jak żyjemy. Każda misja, bliska czy daleka, zaczyna się od budowania samego siebie i staje się pomocą dla wszystkich.

Czym zajmują się dziś klawerianki?

– W telegraficznym skrócie: zajmujemy się animacją i formacją misyjną. Posługa ma dwa wymiary: charyzmat i apostolat. Charyzmat pozostaje nie- zmienny, apostolat ewoluuje wraz z rozwojem w świecie i potrzebami ludzi. „Echo z Afryki”, które powstało jeszcze przed oficjalnym założeniem zgromadzenia, nadal wydawane jest w dziewięciu językach i jest głosem misjonarzy oraz tych, którzy budują królestwo Boże. Mamy też publikacje dla dzieci i młodzieży, prowadzimy spotkania w parafiach i szkołach, wspieramy projekty, np. Adopcję Serca. Dziś wspieramy głównie lokalne wspólnoty misyjne, które często potrzebują pomocy w swojej posłudze.

Słyszałam, że klawerianki to „przyjaciółki” papieża.

– Prawda. Papież Leon XIV zna klawerianki. Będąc misjonarzem w Peru i potem przełożonym generalnym augustianów, doświadczył pomocy od klawerianek, o której nawet jako papież nie zapomina. Misjonarze tworzą jedną wielką rodzinę, do której należymy nie tylko my, siostry klawerianki, czy wszystkie misjonarki i wszyscy misjonarze, ale każda osoba, która przez nas wspiera misje.

>>>Tekst pochodzi z „Misyjnych Dróg”. Zamów prenumeratę<<<

Pierwszą i najważniejszą formą tego wspierania misji jest modlitwa, do czego przekonywała nasza założycielka. Nie musimy przemierzać dalekich dróg, aby podać pomocną dłoń. Jeden misjonarz z Ameryki Łacińskiej tak do nas napisał: „Żyję w trudnej sytuacji. Społecznie i politycznie nie jest łatwo. Trzeba odwagi i siły, by dotrzeć do parafian, by wspomóc ich sakramentami i dobrym słowem. Czuję ciężar i zwątpienie”. Pewnego dnia dostał list od dzieci pierwszokomunijnych z Polski, które pisały, że ich prezentem jest modlitwa za niego. Powiedział nam, że ta modlitwa stała się dla niego światłem nadziei i pozwoliła zacząć od nowa.

Zobacz także