fot. PAP/EPA/ATEF SAFADI

Parafie na północy Libanu przyjmują uchodźców z południa: „po raz kolejny stracili wszystko”

Wspólnoty chrześcijańskie na północy Libanu otwierają parafie, kościoły, ośrodki duszpasterskie i szkoły, aby przyjąć tysiące rodzin uciekających przed bombardowaniami na południu kraju. „Ludzie przybywają przerażeni, boją się, że nie będą mogli już wrócić do domu” – mówi ojciec William Makari. Tymczasem kapłani, siostry zakonne i wolontariusze mobilizują się, aby pomóc wysiedleńcom, zwracając szczególną uwagę na niepełnosprawne dzieci i osoby chore.

Z południa nieprzerwanie płynie fala uchodźców, którzy kolejny raz stracili wszystko. „Ludzie są załamani, ile raz można przecież uciekać przed wojną” – mówi ojciec Makari. Maronicki kapłan posługuje w wikariacie Ehden-Zgharta, który staje się teraz bezpieczną bazą dla tysięcy Libańczyków. Jak mówi, instytucje kościelne pracują ramię w ramię z przedstawicielami państwa, aby zapewnić wszystkim konieczną pomoc. 

Mieszkańcy Bejrutu chronią się przed nalotami izraelskimi na Liban, fot. PAP/PA/WAEL HAMZEH

Wojna pośród kryzysu 

Maronicki kapłan, wraz z żoną Sabine Saad i dwojgiem dzieci, natychmiast podjął działania, aby przyjąć przesiedleńców w Zgharta. To samo zrobili podczas wojny w 2024 roku. W regionie uruchomiono kilka ośrodków przyjmujących osoby przybywające z południa Libanu, które pokonały prawie dwieście kilometrów, aby uciec z najbardziej ostrzeliwanych obszarów. „Skutki obecnej wojny – mówi ojciec Makari – mają ogromny wpływ na i tak już trudną sytuację wewnętrzną Libanu. Ceny rosną, od benzyny po żywność, co sprawia, że sytuacja będzie coraz bardziej tragiczna”. 

Ludzie nie widzą nadziei

Wielu przybywających uchodźców, jest zakwaterowanych w punktach udostępnionych przez lokalne władze. Niektórzy znaleźli domy do wynajęcia, ale większość mieszka w schronieniach zapewnionych przez państwo i Kościół. Kapłan wskazuje, że ludzie nie widzą nadziei, ponieważ kolejna wojna ma miejsce w już i tak niestabilnej sytuacji: Liban od lat przechodzi poważny kryzys gospodarczy, społeczny i finansowy, który doprowadził do zubożenia większości ludności i rzucił na kolana system opieki zdrowotnej i socjalnej. 

fot. PAP/PA/WAEL HAMZEH

Dopiero co odbudowali domy

W Zgharta, opowiada ojciec Makari, uruchomiono siedem schronisk, które mieszczą ponad tysiąc osób. „Lokalna ludność pomaga wielu rodzinom, które tu przybyły, przekazując im żywność, ubrania, materace i koce”. Wiele osób przesiedlonych doświadczyło już ucieczki podczas konfliktu w 2024 roku. „Opowiadają, że ich domy zostały zrównane z ziemią, a wojna wybuchła właśnie wtedy, gdy zaczęli je odbudowywać – mówi maronicki kapłan. – Teraz ponownie stracili wszystko: domy, pracę, szkoły, opiekę zdrowotną. Nie wiedzą, jak się podnieść”.

Opieka nad dziećmi w czasie odbywa się mimo trudnej sytuacji w Bejrucie, fot. PAP/EPA/WAEL HAMZEH

Pomoc dzieciom i niepełnosprawnym

Wśród najbardziej dotkniętych wojną są osoby starsze, niepełnosprawne oraz dzieci ze specjalnymi potrzebami. Konkretną pomoc zapewnia im „North Autism Center”, kierowane przez żonę ojca Makariego, Sabine, która od lat pracuje z dziećmi autystycznymi. Działania tego centrum wspierane są przez franciszkańską organizację pozarządową „Pro Terra Sancta”. „W tych dniach Sabine wraz ze swoim zespołem odwiedza po kolei wszystkie punkty recepcyjne, znaleźli w nich 500 dzieci potrzebujących śniadań – wyjaśnia ojciec Makari. – Pilnej pomocy potrzebuje też 40 niepełnosprawnych dzieci przebywających w schroniskach w mieście”. Wolontariusze oferują chorym dzieciom m.in. wsparcie sensoryczne, a dzieciom autystycznym starają się zapewnić, tak bardzo potrzebne im poczucie bezpieczeństwa. Wyzwaniem pozostaje też zapewnienie przesiedleńcom posiłków. Nie wszystkie schroniska dysponują kuchnią. Kapłan wyznaje, że, od dziewiątego marca, jego parafia codziennie wydaje posiłki dla pięciuset osób.

Przyjęcie, pomoc, modlitwa

Mimo coraz trudniejszej sytuacji solidarność na północy trwa. „Jesteśmy gotowi przyjąć wszystkich, bez wyjątku – mówi kapłan. – Nasze miasto zamieszkane jest przez wielu chrześcijan, a my jesteśmy ludźmi przyzwyczajonymi do współpracy i dobrosąsiedzkiego współżycia”. Dla ojca Makariego odpowiedź lokalnej społeczności polega na prostych, ale istotnych gestach: przyjęciu, konkretnej pomocy i modlitwie: „Przyjmować przybywających i modlić się o szybkie zakończenie wojny. To właśnie musimy teraz robić. To jest nasza nadzieja”.

Galeria (9 zdjęć)
Google News
Bądź na bieżąco z Misyjne.pl!

Obserwuj misyjne.pl w Google News. Dodaj nas do ulubionych, aby nie przegapić najważniejszych treści z kraju i ze świata.

Czytałeś? Wesprzyj nas!

Działamy także dzięki Waszej pomocy. Wesprzyj działalność ewangelizacyjną naszej redakcji!

zł
Zobacz także
Wasze komentarze