Peru: milion wiernych świętowało powrót Leona XIV w Chiclayo [+ZDJĘCIA]

Milion ludzi zgromadziło się wzdłuż wielokilometrowej trasy, by świętować przybycie Papieża do miasta na północy Peru, którego przez osiem lat był biskupem. Ojcu Świętemu zgotowano niezwykle wzruszające przyjęcie. Na lotnisku powitały go serdeczne uściski dawnych znajomych oraz tysiące ludzi, którzy od 2023 roku czekali na jego powrót.

Człowiek, który pozostawił pierścień biskupi w pyle peruwiańskich pampasów, by wziąć w dłonie klucze Kościoła powszechnego, dziś wraca do domu. I nie po to jedynie, by witano go owacyjnie jako Następcę św. Piotra, lecz także po to, by ci, którzy poznali go, zanim poznał go cały świat, mogli ponownie nazywać go „ojcem” – ojcem Roberto.

Leon XIV jest w Chiclayo, w „swoim” Chiclayo, w „ukochanej diecezji”, która trafiła na czołówki światowych mediów za sprawą jego bezprecedensowego pozdrowienia wypowiedzianego po hiszpańsku z centralnej loggii Bazyliki św. Piotra 8 maja 2025 roku.

„Wierny lud”

Kard. Prevost wracał tu już kilkakrotnie po tym, jak papież Franciszek wezwał go do Rzymu, by powierzyć mu kierowanie Dykasterią ds. Biskupów. Podczas licznych spotkań w katedrze dawał wyraz tęsknocie za tym „wiernym ludem”, który sprawia, że każdy, kto przemierza te ulice, czuje się kimś wyjątkowym. A cóż dopiero jego pasterz!

Pasterz, który podniósł na duchu całą wspólnotę i okazywał jej miłość, czułość i odwagę w dramatycznych chwilach, takich jak powodzie wywołane zjawiskiem El Niño czy brak dostępu do opieki medycznej i tlenu podczas pandemii COVID-19.

„Witaj w domu”

„Bienvenido en su casa, Papa León” – „Witaj w swoim domu, Papieżu Leonie!”. Papież nie jest już nawet po prostu „Peruwiańczykiem” – jest „Papieżem z Chiclayo” (el Papa chiclayano), jak głoszą transparenty najróżniejszych rozmiarów: odręcznie napisane, drukowane, a nawet stworzone przez sztuczną inteligencję.

Rozmieszczono je na całej, liczącej 17 kilometrów trasie, od bazy lotniczej Chiclayo Teniente Coronel Pedro Ruiz Gallo, gdzie o godzinie 9.06 czasu lokalnego Leon XIV wylądował samolotem Airbus A320neo linii Latam, aż po Pampas de Pimentel, nieopodal Chiclayo. To właśnie tam odbyła się wielka Msza święta na rzecz ewangelizacji narodów, w której uczestniczyło 500 tysięcy wiernych. Na ulicach zgromadził się natomiast milion ludzi.

Przejazd ulicami miasta

Wychodzący z samolotu Papież ma na sobie czerwoną mucetę, ale w takiej chwili protokół i podniosła ceremonia schodzą na dalszy plan. Są uściski – liczne i spontaniczne – z bp. Edinsonem Farfánem Córdobą, współbratem augustianinem, oraz z franciszkańską misjonarką, s. Grace Kariną Gonzales Risco. Następnie przychodzi czas na powitanie gubernatora Jorge Luisa Péreza Floresa i pozostałych przedstawicieli władz.

Dzieci wręczają kwiaty i powiewają flagami, a tancerze prezentują tradycyjny taniec marinera norteña.

Przejazd ulicami wygląda dokładnie tak, jak można było się spodziewać: jest widowiskowy, pełen energii i dosłownie przepełniony ludźmi. Prawdopodobnie dziś w Chiclayo nie ma w domach żywej duszy. A jeśli ktoś jednak pozostał w środku, być może po to, by schronić się przed niemal 35-stopniowym upałem, wygląda z balkonów i okien, a niektórzy wspinają się nawet na dachy.

Muzyka i śpiewy

Fexti, La Victoria, Monsefú, Las Palmas – z każdym kolejnym miejscem, gdy orszak przejeżdża przez glorietas, czyli ronda ozdobione kwiatami i rzeźbami z nazwami dzielnic, tłum staje się coraz większy, a przejazd papieskiej kolumny coraz bardziej utrudniony.

W suchym, pełnym kurzu powietrzu rozbrzmiewają słowa: „Que bonito, que bonito, lo que Roberto hizo” – „Jakie to piękne, jak piękne jest to, czego dokonał Roberto”.

To fragment piosenki La Cumbia del Papa („Cumbia Papieża”), skomponowanej przez chiclayjskiego artystę Donniego Yaipiéna tuż po wyborze Leona XIV. Utwór stał się czymś w rodzaju miejskiego hymnu.

Święto!

Papamobile mknie ulicami tego pustynnego miasta. Billboardy i transparenty przypominają opatrunki na budynkach naznaczonych zaniedbaniem i niedokończoną odbudową. Ale teraz rozbrzmiewa przede wszystkim: „¡Viva el Papa!” – „Niech żyje Papież!”.

Trzeba świętować teraźniejszość.

Kobiety obsypują samochody ziarnami ryżu, orkiestry dęte wydobywają z trąbek donośne dźwięki, dzieci w szkolnych mundurkach wspinają się na drzewa. Pojawiają się bukiety kwiatów i wielkie, nadmuchane jak balony worki z podobizną Papieża.

Okrzyków nie brakuje, podobnie jak radosnych przyśpiewek:

„Se siente, se siente, León está presente!” – „Czuć to, czuć to, Leon jest wśród nas!”.

W mieście, którego mieszkańcy od wczoraj są niemal wszyscy na ulicach, wielkie wydarzenie można śledzić na telebimach albo wspólnie przed telewizorami w domach. W tle rozbrzmiewają dzwony miejscowej katedry.

„Ojciec” wrócił do domu.

To święto. Nie mogło być inaczej.

Zobacz także