Poczuj się jak dziecko [FELIETON] 

W mojej dorosłej głowie często pojawiają się wspomnienia z Adwentów lat dziecięco-młodzieńczych. Poranne wstawanie i spacer z lampionem na roraty, zbieranie obrazków, wymyślanie postanowień, zjadanie kolejnych czekoladek z adwentowego kalendarza. I ta niezwykła atmosfera czekania na coś wielkiego. Adwent był wtedy innym czasem niż dzisiaj. 

Coraz mocniej odkrywam, jak bardzo Adwent czasu dojrzałego różni się od Adwentu czasu dziecięco-młodzieńczego. Praca, ciągła gonitwa, potrzebie robienia „czegoś”, załatwianie spraw – powodują, że na przeżywanie Adwentu czasu jest niewiele. Lub nie ma go wcale. Okazuje się, że te dwadzieścia kilka dni mija – a my w ogóle nie zauważamy, że na coś czekamy. A w czasach minionych – dla niektórych dwie, dla innych trzy, cztery dekady temu – grudniowe tygodnie były przecież czasem niezwykłego oczekiwania. I może nie chodzi teraz o to, by jeden do jednego odwzorować tamten czas. Nie da się – on nie wróci. Ale spróbujmy spojrzeć na Adwent trochę inaczej. Zobaczmy, o czym może być ten czas. 

Podpowiedzią niech będzie wydarzenie, do którego prowadzi nas Adwent. To Boże Narodzenie. A więc Adwent prowadzi nas do Dziecka. Może więc ten czas jest właśnie o tym, by być dzieckiem? By choć trochę poczuć się jak dziecko? Jakoś mocno w ostatnich dniach rezonuje we mnie ta myśl. I chyba dzięki niej zrozumiałem tęsknotę za tym Adwentem czasu dziecięco-młodzieńczego. Po prostu chciałbym wrócić do tych dni, znów na chwilę być dzieckiem – potrzebującym troski, czułości, zaopiekowania. Pragnącym zabawy i mającym na twarzy prawie zawsze uśmiech. Niemyślącym o troskach, problemach, deadlinach, kolejnych zadaniach do wykonania. Chciałbym znów wstać o morderczej godzinie, w środku nocy, i w mroku rozświetlanym lampionem pójść na roraty. Może nawet brodzić w śniegu – choć dziś tak go nie lubię. Chciałbym po roratach dostać kolejny fragment układanki, by na końcu Adwentu cieszyć się wyklejeniem całego obrazka. Chciałbym być uważniejszy na potrzeby innych – żeby mieć kolejne adwentowe uczynki. Chciałbym tak po dziecięcemu czekać – trochę niecierpliwie, z ekscytacją – na te wielkie narodziny. 

>>> O. Pasolini w Adwencie: jedność nie wymazuje różnorodności

W dojrzałym życiu trudniej znaleźć swój sposób na Adwent. Owszem, są tacy, którym wychodzi to doskonale – ale ich raczej jest mniejszość. Większość z nas, dorosłych, jednak dopada codzienność. Może więc jakimś pomysłem może być to, by w Adwencie poczuć się jak dziecko? Bo w każdym z nas, mniej czy bardziej dorosłych, jest coś z dziecka. Byliśmy przecież dziećmi – i nie wyprzemy się tego. Nawet jeśli usilnie próbujemy temu zaprzeczać i podkreślać, jacy to my dojrzali jesteśmy. No tak, jesteśmy, ale naszą tożsamość budują też lata, kiedy byliśmy dziećmi, ludźmi młodymi. Dzieci patrzą na świat prościej, mniej skomplikowanie, zwracają uwagę na tu i teraz. Właśnie to spróbujmy w sobie wskrzesić, obudzić. Spróbujmy zobaczyć, jak wiele nam to może pomóc na co dzień. Gdy obudzimy w sobie wewnętrzne dziecko, spojrzymy na innych z większą czułością, wrażliwością, zainteresowaniem. Łatwiej zachwycimy się światem i drobiazgami. I z większym zaangażowaniem będziemy czekać – teraz na Boże Narodzenie, a potem na kolejne ważne dni i zdarzenia. Będzie w nas więcej fascynacji. Owszem, nie przestaniemy być dorośli, zresztą – nie o to chodzi. Chodzi raczej o to, by się nie bać tej swojej dziecięcej strony. Nie infantylnej, ale tej mniej skomplikowanej.  

Może tą dziecięcą częścią mnie jest to, że wciąż codziennie otwieram okienko w adwentowym kalendarzu i jem kolejną czekoladkę? Może w ten sposób budzę to dziecko, które tkwi gdzieś tam we mnie? Robiąc prezenty świąteczne, na jednym z nich – takim niespodziankowym – nakleiłem karteczkę z hasłem, które uczyniłem tytułem tego felietonu. „Poczuj się jak dziecko”. Takie też chcę w tym roku składać innym życzenia z okazji świąt. Sam też sobie tego życzę. Bóg rodzi się. Jezus jest tym wyjątkowym Dzieckiem. Więc dlaczego my tak próbujemy uciekać od bycia dziećmi? Bądźmy nimi trochę, obudźmy tę część siebie. Bóg jest Ojcem. Jest Tatą, który chce zaopiekować się swoimi dziećmi, zatroszczyć się o nie. Przy nim nie musimy niczego udawać, być nad-dojrzali. Jesteśmy Jego dziećmi, więc się też nimi zwyczajnie poczujmy. Bo dziecięca wrażliwość w nas może zdziałać wiele dobrego. Nam i światu. Potrzeba tej wrażliwości. 

Zobacz także