Pożegnano Stanisławę Celińską. „Jej wiara opierała się nie na doktrynie, ale na miłości”

Była wielką aktorką i zjawiskową pieśniarką. I pięknym człowiekiem. Stanisława, Staśka, Stasia, czyli uśmiech Boga – powiedział o Stanisławie Celińskiej w czwartek w trakcie uroczystości pogrzebowych aktorki w Kościele Środowisk Twórczych w Warszawie ks. Andrzej Luter.

Prezydent Karol Nawrocki odznaczył pośmiertnie aktorkę i piosenkarkę Stanisławę Celińską „za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej” Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Odznaczenie wręczył przed mszą świętą pogrzebową córce artystki Aleksandrze Grabowskiej sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP Wojciech Kolarski.

– Umilkł głos wybitnej, wszechstronnej aktorki, poetki i ogromnie popularnej wykonawczyni piosenki poetyckiej. Odeszła wspaniała, wrażliwa artystka, a przy tym mądry, życzliwy, otwarty na innych człowiek – napisał prezydent w liście, odczytanym przez Wojciecha Kolarskiego.

Karol Nawrocki przypomniał, że przez blisko 60 lat pracy artystycznej Stanisława Celińska cieszyła się uznaniem i przywiązaniem widzów, świetnymi recenzjami, niemal kompletem prestiżowych krajowych nagród teatralnych, filmowych i muzycznych oraz wysokimi odznaczeniami państwowymi. – Bezpośrednio, bez pozy, opowiadała o narodzinach i rozwoju swojej aktorskiej pasji, o pełnym zaangażowaniu w role i o wysokich wymaganiach, jakie stawiała sobie w procesie twórczym, o cenie sukcesu oraz o swojej głębokiej religijności” – napisał prezydent w liście.

Podczas kazania ksiądz Andrzej Luter przypomniał, że w życiu i śmierci należymy do Pana. – Stanisława Celińska umarła, odeszła od nas. Była wielką aktorką i zjawiskową pieśniarką. I pięknym człowiekiem. Tak wspominają ją zresztą wszyscy, nie tylko najbliżsi przyjaciele. Wzbudzała poczucie bliskości i zrozumienia – podkreślił kapłan. Ks. Luter przypomniał, że aktorka była osobą wierzącą. – To nie była wiara doktrynerska. Świętej pamięci Stanisława rozumiała ją jako miłość do Boga, czyli do człowieka. Czułość. Wyrozumiałość. Akceptacja dla inności. Wrażliwość. Ciepło. Prawda. Przytulenie – zaznaczył. – Stanisława Celińska była mądrym człowiekiem. Jej mądrość wypływała z życiowych doświadczeń, tych złych i dobrych – ocenił kapłan.

Ks. Andrzej Luter przypomniał anegdotę, którą Stanisława Celińska przytoczyła w jednym z wywiadów. Aktorka opowiadała, że przyszło jej kiedyś do głowy, że stanęła na sądzie Bożym. Najwyższy zapytał ją, czym się zajmowała?. Celińska odpowiedziała, że była artystką. Bóg zapytał: „może coś zaśpiewasz?”.

– A Pani Stasia wpatruje się w oblicze Boga i zaczyna to swoje słynne, z groźną miną wyśpiewane „Uśmiechnij się, jutro będzie lepiej”. Do Boga to śpiewała – podkreślił kapłan, dodając, że kąciki ust Bożych zaczęły drżeć. – Stanisława, Staśka, Stasia, czyli uśmiech Boga – powiedział ks. Andrzej Luter.

– Nie sposób znaleźć słów, które w pełni oddałyby smutek i żal po odejściu niezwykle utalentowanej artystki, dla której sztuka była przestrzenią prawdy, emocji i spotkania z drugim człowiekiem. Dziś żegnamy Stanisławę Celińską – jedną z najważniejszych, najbardziej wszechstronnych i uwielbianych postaci polskiej sceny teatralnej, filmowej, telewizyjnej i muzycznej. Przede wszystkim jednak żegnamy osobę pełną ciepła, serdeczności oraz wyjątkowej wrażliwości – powiedziała po mszy św. pogrzebowej ministra kultury i dziedzictwa narodowego Marta Cienkowska.

– Sztuka była dla Stanisławy Celińskiej przestrzenią prawdy, emocji i spotkania z drugim człowiekiem. Należała do grona artystów, którzy na trwałe ukształtowali polską kulturę, nadając jej autentyczność, głębię i niezwykłą moc oddziaływania. Odeszła od nas artystka, której blisko sześćdziesięcioletnia, niezwykle intensywna twórczość poruszała i pozostawała z odbiorcami na długo – poprzez każde wypowiedziane słowo, każdy dźwięk i gest. W pamięci odbiorców zapisała się jako osoba obdarzona niezwykłą charyzmą sceniczną, wewnętrzną prawdą i rzadko spotykaną siłą wyrazu – podkreśliła ministra kultury.

– Swoją odwagę twórczą przenosiła na deski teatralne i ekrany, tworząc wyraziste role w filmach i spektaklach uznanych reżyserów, takich jak Andrzej Wajda, Zygmunt Hübner, Jerzy Antczak, Stanisław Bareja, Janusz Majewski, Krzysztof Zanussi, Krzysztof Warlikowski – powiedziała Marta Cienkowska. Dodała, że jej kreacje dramatyczne były „pokazem wnikliwej interpretacji oraz mistrzowskiego warsztatu”.

W imieniu przyjaciół artystów głos zabrała aktorka Lucyna Malec. – Kochana Stasieńko, jak większość z nas przez całe życie szukałaś miłości. Potrafiłaś ją znaleźć w urodzie świata. Pięknie drzew, kwiatów, ptaków, blasku słońca. W merdających ogonach twoich kochanych psów. W sztuce i Bogu, którego tak bardzo kochałaś. Chciałaś tę miłość dać innym w swojej twórczości – powiedziała. Wyrażałaś ją tekstami piosenek, brzmieniem muzyki. A także rolą w spektaklu „Grace i Gloria”, z którą przez 19 lat podróżowałaś po Polsce, a ja miałam zaszczyt ci towarzyszyć – przypomniała aktorka. – Po każdym spektaklu pod garderobą czekał na ciebie tłum widzów, żeby z tobą porozmawiać, żeby ci podziękować, żeby uronić łzę i żeby się do ciebie przytulić – wspominała.

Przyznała, że pamięć o Stanisławie Celińskiej zostanie w sercach jej współpracowników nie tylko dzięki jej wspaniałej twórczości. – Ale przede wszystkim dzięki temu, jakim byłaś człowiekiem – podkreśliła Lucyna Malec.

Obok rodziny i najbliższych artystkę pożegnali m.in. Maja Komorowska, Danuta Stenka, Emilia Krakowska, Grażyna Barszczewska, Lucyna Malec, Magdalena Zawadzka, Ewa Ziętek, Andrzej Seweryn, Stefan Friedmann, Tomasz Karolak oraz jeden z najbliższych przyjaciół Muniek Staszczyk. Po mszy św. uczestnicy uroczystości pogrzebowych udali się na Cmentarz Wojskowy na Powązkach. Trumna z ciałem artystki spoczęła w kwaterze C w nowej Alei Zasłużonych. 

Zobacz także