Przegląd prasy katolickiej

Zapraszamy na cotygodniowy przegląd prasy katolickiej.

Tygodnik Powszechny

„Tygodnik Powszechny” rok po powodzi odwiedza Ziemię Kłodzką. „Po przejściu kilkuset metrów po prawej stronie wąskiej drogi pojawiają się białe kontenery z kolorowymi dekoracjami i napisem 'Nasza szkoła’. Dochodzi trzynasta, na przyszkolny plac jeden po drugim podjeżdżają samochody. Zarówno rodzice, dzieci, jak i nauczyciele są już przyzwyczajeni do wizyt oficjeli i dziennikarzy. Obok zbudowanej z kontenerów szkoły stoi namiot, służący za salę gimnastyczną. W dawnym budynku bardzo jej brakowało. Dyrektorka placówki mówi o niej z dumą. Postawiona przy wsparciu wojska, do dziś objęta jest patronatem MON. Do poprzedniej siedziby nie ma powrotu, stoi na terenie uznanym za najbardziej narażony w przypadku kolejnej powodzi. Ale, po prawdzie, nikt nie chce do niej wracać. Trwają prace projektowe nad zupełnie nową szkołą, w miejscu, którego woda nigdy nie dosięgnie. W głosie mojej rozmówczyni wyczuwam jednak wahanie: – Nigdy nie mów nigdy, prawda?” – czytamy w poruszającym reportażu. W wydaniu także ciekawy materiał o przyjmowaniu Komunii na rękę: „Niechęć do rozdawania komunii na rękę wśród polskich księży jest – jak się wydaje – powszechna. Będąc na wakacjach w Krośnie na Podkarpaciu, cała moja rodzina przystępowała do komunii, przyjmując ją do ręki (robiliśmy to jako jedyni w kościele). Ksiądz wikary – podając hostię – fukał i robił grymasy. Wyraźnie dawał nam do zrozumienia, że nie podoba mu się ten sposób przyjmowania komunii (zdaje się, że chciał być ważniejszy od Pana Jezusa…). Kapłani odmawiający komunii na rękę (albo choćby „fukający”) tłumaczyć się będą troską o zachowanie jak największej czci dla Najświętszego Sakramentu. Jednak uzurpując sobie arbitralne rozstrzyganie, kto taką cześć okazuje, a kto nie, czynią siebie dystrybutorami i w pewnym sensie „właścicielami” komunii, a nie jej szafarzami (czyli sługami)”. Interesujący jest również wywiad z Tomaszem Kotem, aktorem. „Czasami sobie wyobrażam, że życie to gra komputerowa. Nie dostanę żadnej odpowiedzi, jeśli nie ukończę levelu, kolejnego etapu – nie poznam zasad, które tu panują, nie znajdę poukrywanych kluczyków” – mówi artysta. Redakcja też zastanawia się nad tym, dlaczego Polacy decydują się na późne rodzicielstwo: „Rodzicielstwo od wieków było jednym z pierwszych wyznaczników dorosłości. Dziś decyzje o posiadaniu dzieci podejmowane są później i bardziej świadomie, ale niosą też nowe wyzwania. I dla rodziców, i dla dzieci”.

Przewodnik Katolicki

„Przewodnik Katolicki” pyta w tym tygodniu Konrada Ciesiołkowicza o to, „jak się bronić przed algorytmami”. „Jest także duża różnica pokoleniowa między rodzicami a dziećmi i ludźmi młodymi. Nam się wydaje, że internet jest jednym z mediów, które informują nas 'na żądanie’. Tak nas uczono. Mentalnie tkwimy w świecie, w którym to my jesteśmy aktywnymi poszukiwaczami wiedzy, my ją weryfikujemy, nasza wola jest tu realizowana. Tymczasem młodzi ludzie funkcjonują w przestrzeni cyfrowej diametralnie innej. Jest ona oparta na rekomendacyjnych algorytmach. Dzieci są bardzo pasywne, jeśli chodzi o szukanie informacji. Zresztą my też tacy się stopniowo stajemy, choć wolniej. Dla młodych od początku internet stanowi oczywistą przestrzeń życia. Ekran smartfona czy laptopa podpowiada im filmiki, różne materiały stanowiące źródło informacji bez szans na możliwość weryfikacji. To jest groźne z kilku powodów. Przede wszystkim spycha młodych ludzi w stan bierności, pasywności (co ściśle się wiąże z bezrefleksyjnym, a co za tym idzie, także bezkrytycznym odbiorem). Istnieje taki termin 'obywatelstwo cyfrowe’, co oznacza postawę aktywną, upodmiotowioną, odpowiedzialną, solidarną…”. W wydaniu też o systemie kaucyjnym: „Od 1 października w życie wchodzi system kaucyjny, który docelowo ma zrewolucjonizować sposób gospodarowania odpadami. Plastikowe butelki, aluminiowe puszki oraz szklane butelki wielokrotnego użytku będzie można oddawać, odzyskując w ten sposób wcześniej wniesioną kaucję. W ten sposób zmniejszyć ma się ilość śmieci 'produkowanych’ przez gospodarstwa domowe, a zwiększyć ich recykling”.

Gość Niedzielny

„Gość Niedzielny” pisze o skomplikowanej sytuacji międzynarodowej. „Czy Zachód jest w stanie obronić dotychczasowy światowy porządek przed nową 'osią zła’? Takie pytanie nasuwa się po rekordowo licznym szczycie Szanghajskiej Organizacji Współpracy w chińskim Tiencinie, przeprowadzonych na Białorusi ćwiczeniach Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy, białorusko-rosyjskich manewrach Zapad 2025, trwających od 12 do 16 września przy wschodniej granicy Sojuszu Północnoatlantyckiego, a przede wszystkim po wtargnięciu rosyjskich dronów w polską przestrzeń powietrzną” – czytamy. Redakcja rozmawia także z Mateuszem Chrobokiem, ekspertem ds. cyberbezpieczeństwa. Pytany o to, czy jesteśmy na cyberwojnie, odpowiada: „Słowo 'wojna’ niesie ze sobą określony poziom działań. Na razie gen. Karol Molenda, dowódca Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni, mówi, że 'nie jesteśmy w stanie pokoju’. Wiele elementów zabezpieczeń infrastruktury krytycznej, firm, banków czy osób prywatnych jest ciągle testowanych. 'Incydenty’ to już poważniejsze, odnotowane zdarzenia, ale prób prostego skanowania czy testowania zabezpieczeń są tysiące, jeśli nie setki tysięcy dziennie”. W wydaniu też o odradzającym się katolicyzmie we Francji: „Media piszą o 'klęsce urodzaju’, ale to niefortunne określenie. 'Chciałbym mieć takie problemy’ – skwitował znajomy proboszcz. Niespodziewane tysiące nowo ochrzczonych są dla Francji wyzwaniem. Paryż przygotowuje się na formację tłumu neofitów”.

Idziemy

O roku po powodzi redakcja „Idziemy” rozmawia z ks. Januszem Majdą, dyrektorem Caritas Polska. „Jeśli nawet światła kamer już zgasły, Caritas pozostała przy poszkodowanych w powodzi. Myślę, że ta obecność i poczucie, że nie są osamotnieni w tej tragedii, były dla nich równie ważne jak pomoc materialna. Caritas wspierała ludzi zaraz po powodzi, dostarczając najpotrzebniejsze rzeczy – w pierwszych tygodniach przekazaliśmy ponad 1630 ton pomocy humanitarnej. Później przyszedł czas sprzątania i usuwania zniszczeń, w czym również aktywnie uczestniczyliśmy. Za pośrednictwem naszej organizacji zebrano 75 mln zł, z czego 65 mln trafiło już do rodzin z terenów powodziowych. Chciałbym podziękować wszystkim wolontariuszom Caritas, przyjaciołom naszej organizacji oraz darczyńcom – indywidualnym, instytucjonalnym i biznesowym – za to, że okazali solidarność z ludźmi, którzy znaleźli się w tak trudnej sytuacji życiowej” – mówi rozmówca. W wydaniu też o Warszawie – mieście miodem płynącym: „Warszawa potrafi zachwycić i zaskoczyć. Nie tylko swoją architekturą, historią czy zielenią, ale także pomysłami i przedsięwzięciami. Jednym z nich jest stołeczne pszczelarstwo, o którym mało się mówi. A powinno, bo Warszawa ma swoje pszczoły – a właściwie miliony pszczół miododajnych – które poprawiają środowisko. Ulice, zgiełk i gwar, ruch, a pośród nich mnóstwo owadów. Warszawskie pszczoły – czy są potrzebne?”.

Niedziela

„Niedziela” podejmuje ważny temat, jakim są zeszłotygodniowe naloty rosyjskich dronów na teren Polski. W tym temacie poruszona jest kwestia dezinformacji. „Przede wszystkim musimy pamiętać o tym, że celem wielu informacji jest sianie wątpliwości, wprowadzanie zamieszania i skłócenie nas jako społeczeństwa. Wówczas najłatwiej nami manipulować. Wiele postów powielających nieprawdziwe informacje wykorzystywało emocje zamiast danych. W takich przekazach najczęściej znajdziemy nie konkretne informacje, a raczej poszlaki, z których odbiorca ma wyciągać własne wnioski zgodne z przekazem z Kremla. Niestety, wiele kont publikujących fałszywe informacje jest anonimowych, są świeżo założone bądź podszywające się pod kogoś. W takich sytuacjach pojawiają się również fałszywi eksperci, którzy próbują się wypowiadać na tematy, w których nie mają doświadczenia. Często powołują się również na 'własne i niezależne źródła’, które jednak bazują na nieprawdziwych przekazach i danych” – czytamy. Redakcja zabiera nas też do Bajt Sahur, miasteczka pod Betlejem, które warto odwiedzić: „Bajt Sahur to niewielkie miasto. Jego współczesna arabska nazwa oznacza 'miejsce straży’ lub 'miejsce czuwania’. Odnosi się ona do pasterzy strzegących swych stad, którym anioł oznajmił, że narodził się Zbawiciel. Miasto jest położone w obszarze Autonomii Palestyńskiej, a ściślej – na wzgórzach Judei o wysokościach od 600 do 700 m n.p.m. Liczy ok. 12,5 tys. mieszkańców. To Arabowie, z których 80% jest chrześcijanami, a pozostali są muzułmanami. Z czego się ci ludzie utrzymują? Głównie z ruchu pielgrzymkowego i turystycznego. Prowadzą hotele i restauracje lub w nich pracują, z poza tym wyrabiają i sprzedają pamiątki”.