słowo do Słowa, 13 kwietnia 2026

Z Ewangelii wg św. Jana: Był wśród faryzeuszów pewien człowiek, imieniem Nikodem, dostojnik żydowski. Ten przyszedł do Jezusa nocą i powiedział Mu: „Rabbi, wiemy, że od Boga przyszedłeś jako nauczyciel. Nikt bowiem nie mógłby czynić takich znaków, jakie Ty czynisz, gdyby Bóg nie był z nim”. W odpowiedzi rzekł do niego Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwa Bożego”. Nikodem powiedział do Niego: „Jakżeż może się człowiek narodzić, będąc starcem? Czyż może powtórnie wejść do łona swej matki i narodzić się?”. Jezus odpowiedział: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego. To, co się z ciała narodziło, jest ciałem, a to, co się z Ducha narodziło, jest duchem. Nie dziw się, że powiedziałem ci: Trzeba wam się powtórnie narodzić. Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha”. 

Piękny, wręcz poetycki jest ten dialog Jezusa z Nikodemem, jednym z  faryzeuszów. Zwróćmy uwagę, że na początku Nikodem w swoisty sposób wyznaje wiarę. Nie nazywa może Jezusa Bogiem, ale ma świadomość, że Bóg musi z Nim być. Bez tego nie dalby rady „czynić takich znaków”. Intuicyjnie Nikodem rozpoznaje więc Jezusa – Boga – po działaniu. Po znakach. Bo można wiele mówić, ale nic nie robić. Wtedy nasze gadanie okazuje się puste, bez znaczenia. Można też nic nie mówić, a robić wiele – i w ten sposób budować swoją wiarygodność. Uczniów Chrystusa nie rozpoznaje się po deklaracjach, te mogą być przecież czcze. Ich rozpoznaje się po działaniach, po aktywności. Deklaracje mają wartość tylko wtedy, gdy poparte są konkretnymi działaniami. Same w sobie mogą być tylko pustymi, bezwartościowymi słowami. 

Zobacz także