słowo do Słowa, 19 marca 2026

Z Ewangelii wg św. Mateusza: Jakub był ojcem Józefa, męża Maryi, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem. Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie. Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: „Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”. Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański. 

Józefowi musiało być bardzo ciężko. Najpierw znajduje swoją ukochaną kobietę w ciąży – nie za jego sprawą. W tym momencie nie myśli o sobie, lecz stara się rozwiązać tę niezręczną dla niego sytuację w sposób, który nie narazi Maryi na szykany. Potem w śnie otrzymuje zapewnienie, że Maryja go nie zdradziła. Nachodzi kolejna wiadomość, która z pewnością nie była łatwa do przyjęcia. Zostanie ziemskim ojcem Zbawiciela. Pewnie wiele myśli przechodziło mu przez głowę, różne uczucia pulsowały w nim jak szalone. A jednak podejmował decyzje rozumnie,  zgodnie z wolą Bożą. Od Józefa zatem możemy się nauczyć niepodejmowania ważnych decyzji pod wpływem emocji, niesądzenia pochopnie i po pozorach. Możemy się od niego uczyć szlachetnego zachowania w każdej sytuacji, podejmowania wyzwań, które mogą wydawać się większe niż ludzkie możliwości oraz absolutnego zaufania o Bogu. 

Zobacz także