słowo do Słowa, 19 lipca 2026

Słowa Ewangelii według św. Mateusza (Mt 13,24-30) 

Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść: 
„Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swojej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł. 

A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: «Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast?». Odpowiedział im: «Nieprzyjazny człowiek to sprawił». Rzekli mu słudzy: «Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?». A on im odrzekł: «Nie, byście zbierając chwast, nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza». 

Cierpliwość Boga jest nieskończenie większa od naszej. Gdy widzimy zło tego świata, chcielibyśmy je wypalić, aż do samych korzeni. Łatwo krytykujemy innych, często też brakuje nam cierpliwości wobec nas samych – znowu upadliśmy, po raz kolejny się nie udało. Pytamy wówczas samych siebie – po co próbować jeszcze raz? A Bóg zdaje się milczeć. Nieprawda, cierpliwie czeka ze swoją łaską – najpierw po to, abyśmy ją przyjęli, a potem byśmy spróbowali jeszcze raz. Być może obraliśmy złą strategię, być może za bardzo liczymy na siebie lub przeciwnie – zbyt mało dajemy od siebie. Bóg jak troskliwy i cierpliwy rodzic spokojnie czeka i pokazuje nam, kiedy błądzimy. Wierzy w nas,. Wierzy, że w końcu nam się uda, że możemy być święci. Wierzy nawet wtedy, gdy my już przestajemy w to wierzyć. 

Zobacz także