słowo do Słowa, 19 września 2026

Łk 8,4-15 

Przypowieść o siewcy 

Słowa Ewangelii według św. Łukasza 

Gdy zebrał się wielki tłum i z poszczególnych miast przychodzili do Jezusa, opowiedział im przypowieść: 

„Siewca wyszedł siać swoje ziarno. A gdy siał, jedno padło na drogę i zostało podeptane, a ptaki podniebne wydziobały je. Inne padło na skałę i gdy wzeszło, uschło, bo nie miało wilgoci. Inne znowu padło między ciernie, a ciernie razem z nim wyrosły i zagłuszyły je. Inne w końcu padło na ziemię żyzną i gdy wzrosło, wydało plon stokrotny”. 

To mówiąc, wołał: „Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!”. 

Pytali Go więc Jego uczniowie, co oznacza ta przypowieść. On rzekł: „Wam dano poznać wprost tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach, «aby patrząc, nie widzieli, i słuchając, nie rozumieli». 

Takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże. Tymi zaś na drodze są ci, którzy słuchają słowa; potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, żeby nie uwierzyli i nie byli zbawieni. Na skałę pada u tych, którzy gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, lecz nie mają korzenia: wierzą do czasu, a w chwili pokusy odstępują. 

To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy słuchają słowa, lecz potem odchodzą, a zagłuszeni przez troski, bogactwa i rozkosze życia, nie wydają owocu. 

Wreszcie ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc dzięki wytrwałości”. 

Niektórzy, widząc ogrom zła na świecie, mówią: „Bóg albo nie istnieje, albo nie jest wszechmocny, albo nie jest dobry. Nie ma innej możliwości”. Tymczasem ta przypowieść pokazuje nam jasno, że inicjatywa ze strony Boga to połowa sukcesu. Bo Bóg stworzył człowieka wolnym. Możemy wykorzystać swoją wolność do czynienia dobra, ale możemy też okazać się zupełnie niezdolni do przyjęcia słowa Bożego. Jeśli chcemy czynić świat lepszym miejscem, to naprawiajmy siebie i przyjmujmy Boże natchnienia. 

Zobacz także