słowo do Słowa, 23 kwietnia 2026

Z Ewangelii wg św. Jana: Jezus powiedział do swoich uczniów: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto miłuje swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli kto Mi służy, uczci go mój Ojciec”.

Nienawiść do swojego życia ma nam zapewnić życie wieczne? W pierwszym odruchu te słowa rodzą w nas bunt. Przecież – dlaczego mielibyśmy nienawidzić swojego życia? Jest fajne, daje nam dużo radości, możemy się rozwijać, poznawać nowych ludzi, odkrywać świata. Jezusowi chodzi nie tyle o nienawiść, co o nadmierne przywiązanie do tego świata, do jego dóbr, do tego, co nas otacza. Chodzi o to, byśmy za bardzo nie zakochali się w doczesności. Ale by było w nas pragnienie tego, co potem – życia wiecznego. Tu jesteśmy tylko na chwilę, jesteśmy pielgrzymami na tej ziemi. Nie przywiązujmy się więc nadmiernie do niej. Tu umrzemy – by zaowocować w wieczności. To tam zbierzemy plony.

Zobacz także