słowo do Słowa, 23 marca 2026

Z Ewangelii wg św. Jana: Jezus udał się na Górę Oliwną, ale o brzasku zjawił się znów w świątyni. Cały lud schodził się do Niego, a On, usiadłszy, nauczał ich. Wówczas uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Niego kobietę, którą dopiero co pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją pośrodku, powiedzieli do Niego: „Nauczycielu, tę kobietę dopiero co pochwycono na cudzołóstwie. W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co powiesz?”. Mówili to, wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć. Lecz Jezus, schyliwszy się, pisał palcem po ziemi. A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem”. I powtórnie schyliwszy się, pisał na ziemi. Kiedy to usłyszeli, jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starszych, aż do ostatnich. Pozostał tylko Jezus i kobieta stojąca na środku. Wówczas Jezus, podniósłszy się, rzekł do niej: „Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?”. A ona odrzekła: „Nikt, Panie!”. Rzekł do niej Jezus: „I Ja ciebie nie potępiam. Idź i odtąd już nie grzesz”. 

Jezus naprawdę chce naszego dobra. Dlatego nie ogranicza się do przebaczenia. Zachęca nas do prawdziwej przemiany życia. Grzech nas niszczy jako ludzi, dlatego bardzo nierozsądne jest wracanie do zła, od którego Chrystus nas uwolnił w sakramencie pokuty. Jednym z warunków dobrej spowiedzi jest mocne postanowienie poprawy. Nie jest to uczucie. To decyzja o podjęciu konkretnych środków, które pomogą nam w przyszłości nie upaść ponownie w grzech śmiertelny. Czasami są to rzeczy proste, czasami wymaga się kroków bardziej radykalnych – choćby całkowitego odcięcie się od toksycznego środowiska.  

Zobacz także