słowo do Słowa, 26 marca 2026

Z Ewangelii wg św. Jana: Jezus powiedział do Żydów: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli ktoś zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki”. Rzekli do Niego Żydzi: „Teraz wiemy, że jesteś opętany, Abraham umarł, i prorocy – a Ty mówisz: «Jeśli ktoś zachowa moją naukę, ten śmierci nie zazna na wieki». Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Abrahama, który przecież umarł? I prorocy pomarli. Kimże Ty siebie czynisz?”. Odpowiedział Jezus: „Jeżeli Ja sam siebie otaczam chwałą, chwała moja jest niczym. Ale jest Ojciec mój, co otacza Mnie chwałą, o którym wy mówicie: «Jest naszym Bogiem». Lecz wy Go nie poznaliście. Ja Go jednak znam. Gdybym powiedział, że Go nie znam, byłbym podobnie jak wy kłamcą. Ale Ja Go znam i słowo Jego zachowuję. Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień – ujrzał go i ucieszył się”. Na to rzekli do Niego Żydzi: „Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś?”. Rzekł do nich Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Zanim Abraham stał się, JA JESTEM”. Porwali więc kamienie, aby rzucić w Niego. Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni.

Jezus wprost przyznaje, że jest Bogiem. Nazywa siebie JESTEM, czyli tak jak Bóg objawił się Mojżeszowi. Warto zastanowić się, co implikuje fakt, że Chrystus jest naszym Bogiem i Panem. Kiedy mówię „Jezus jest Panem”, to składam deklarację. Dobrze byłoby, gdyby nie była to pusta deklaracja. Prawdziwe wyznanie wiary i uznanie Chrystusa za Boga i Pana odbywa się w połączeniu słów z czynami. Jeśli jako katolik na przykład szerzę plotki, szukam zemsty, „zabijam” raniącymi słowami, to moje postępowanie jest sprzeczne z tym, co głoszę i deklaruję. Jeszcze jest czas w tym Wielkim Poście, by zmienić coś w swoim życiu. Dzięki temu moje wyznanie wiary będzie stawać się coraz bardziej autentyczne. Krok po kroku.

Zobacz także