słowo do Słowa, 5 czerwca 2026

Słowa Ewangelii według Świętego Marka  

Jezus, nauczając w świątyni, zapytał: „Jak mogą twierdzić uczeni w Piśmie, że Mesjasz jest synem Dawida? Wszak sam Dawid mówi mocą Ducha Świętego:  

«Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę Twoich nieprzyjaciół pod stopy Twoje».  

Sam Dawid nazywa Go Panem, jakże więc jest tylko jego synem?”. A liczny tłum chętnie Go słuchał.  

Jezus cytuje Psalm 110, w którym król Dawid mówi o Mesjaszu jak o swoim „Panu” (Adonai). W kulturze żydowskiej ojciec lub przodek nigdy nie nazwałby swojego potomka „panem”. Skoro Dawid to robi, uznaje, że Mesjasz jest kimś wyższym od niego – nie tylko człowiekiem, ale kimś posiadającym boską godność.  

Uczeni w Piśmie oczekiwali Mesjasza jako „Syna Dawida” w sensie politycznym – ziemskiego króla, który wyzwoli Izrael spod okupacji rzymskiej. Kiedy Jezus mówi, że Mesjasz ma zasiąść „po prawicy Boga”, oznacza to, że ma On inny rodzaj władzy. Władza ta jest władzą Boga nad całym światem, a nie nad jednym narodem. A Mesjasz ma wyzwolić każdego człowieka, a nie tylko tego należącego do narodu Izraelitów.  

To ważny fragment z Ewangelii, ponieważ mówi o tym, że Jezus jest jednocześnie człowiekiem (potomkiem Dawida) i Bogiem (Panem Dawida). To stwierdzenie jest fundamentem dogmatu o dwóch naturach Chrystusa, który ostatecznie sformułował Sobór w Chalcedonie (451 r). Dogmat ten mówi o tym, że w Osobie Jezusa istnieją dwie natury – Boska i ludzka – bez zmieszania (zachowują swoją odrębność), bez zmiany (boskość nie stała się ludzką i na odwrót), bez podziału (Jezus nie jest „dwoma bytami” w jednym) i bez rozłączenia (to zjednoczenie jest trwałe i nierozerwalne).  

Zobacz także