słowo do Słowa, 5 listopada 2026

Z Ewangelii wg św. Łukasza (Łk 15,1-10) 

W owym czasie przybliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: „Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi”. Opowiedział im wtedy następującą przypowieść: 

„Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? A gdy ją znajdzie, bierze z radością na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaciół i sąsiadów i mówi im: «Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła». Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia. 

Albo jeśli jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czyż nie zapala światła, nie wymiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie? A znalazłszy ją, sprasza przyjaciółki i sąsiadki i mówi: «Cieszcie się ze mną, bo znalazłam drachmę, którą zgubiłam». Tak samo, powiadam wam, radość nastaje wśród aniołów Bożych z powodu jednego grzesznika, który się nawraca”. 

Jezus pokazuje nam, że dla Boga nikt nie jest stracony. Możemy się zagubić, odejść, popełniać błędy, a mimo to Bóg nie przestaje nas szukać. Co więcej, nasz powrót nie jest dla Boga powodem do wyrzutów, ale do radości. Czasem łatwiej jest nam oceniać tych, którzy się pogubili, niż dostrzec, że sami również potrzebujemy nawrócenia. Ta Ewangelia przypomina, że chrześcijaństwo nie polega na przekonaniu, że jesteśmy lepsi od innych, ale na świadomości, że każdy z nas może potrzebować, by ktoś pomógł mu odnaleźć drogę. I że w oczach Boga każdy jest wart szukania. 

Zobacz także