słowo do Słowa, 7 kwietnia 2026

Z Ewangelii wg św. Jana: Maria Magdalena stała przed grobem, płacząc. A kiedy tak płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa – jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: „Niewiasto, czemu płaczesz?”. Odpowiedziała im: „Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono”. Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. Rzekł do niej Jezus: „Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?”. Ona zaś, sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: „Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go zabiorę”. Jezus rzekł do niej: „Mario!”. A ona, obróciwszy się, powiedziała do Niego po hebrajsku: „Rabbuni”, to znaczy: Mój Nauczycielu! Rzekł do niej Jezus: „Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: «Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego»”. Poszła Maria Magdalena i oznajmiła uczniom: „Widziałam Pana”, i co jej powiedział. 

To opis niezwykłego spotkania Jezusa z Marią Magdaleną, jedną z Jego uczennic. Spotkanie, w którym Maria bierze Jezusa najpierw za ogrodnika. Poznaje Go, gdy słyszy swoje imię: „Mario”. Skupmy się na chwilę na owym ogrodniku. Scena ta rozgrywa się w ogrodzie, więc obecność ogrodnika byłaby całkowicie zrozumiała. Zobaczmy jednak, czym zajmują się przedstawiciele tego zawodu. Zakładają ogrody, a potem dbają o ich utrzymanie, o to, żeby rośliny miały odpowiednie warunki do wzrostu i mogły żyć długo w zdrowiu. Lubię czasem pomyśleć o Jezusie właśnie jak o ogrodniku. Jak o kimś, kto z troską i czułością dba o nas, dostarczając nam to, co potrzebne do życia. Dzięki Niemu możemy rozkwitać i nieść Ewangelię światu. Może więc w tej „pomyłce” Marii Magdaleny jest coś głębszego? Zazwyczaj używamy wobec Jezusa metafory pasterza. Ale i w tej ogrodniczej jest dużo sensu.  

Zobacz także