Spotkałem imigranta na ulicy [FELIETON]

Kilka dni temu, gdy wracałem ze sklepu z zakupami, zaczął zbliżać się do mnie pewien człowiek, który od początku wydał mi się dość podejrzany. Zrobiłem krok do tyłu i zapytałem, czy coś się stało. Odpowiedział po angielsku, że potrzebuje pomocy…

Mój rozmówca, na oko po 30-stce, wyglądał na bardzo zmęczonego, wręcz wyczerpanego. Powiedział, że szuka jakiegoś miejsca, w którym mógłby otrzymać pomoc i schronienie. Napięcie trochę ze mnie zeszło. Po krótkim rozeznaniu zorientowałem się, że mówi o pobliskim Punkcie Interwencji Kryzysowej, który od razu mu wskazałem i zaproponowałem, że odprowadzę go do drzwi. Dotarliśmy przed budynek, który przypominał starą, opuszczoną szkołę. W tym momencie chciałem zawrócić, ale mężczyzna poprosił, żebym poszedł z nim. Zgodziłem się, ponieważ wszystkie informacje w budynku były wyłącznie w języku polskim.

Trafiliśmy do pustego holu. Po chwili napotkała nas młoda kobieta, która zapytała, czy potrzebujemy jakiejś pomocy. W trakcie rozmowy okazało się, że nieznajomy pochodzi z Indii i ma na imię Ibrahim. Kwestia legalności jego pobytu w Polsce na chwilę odeszła na dalszy plan. Potrzebował picia, jedzenia i noclegu – czego, jak się okazało, Punkt Interwencji Kryzysowej nie mógł mu zapewnić. Pracowniczka punktu powiedziała natomiast, że sprawdzi możliwe rozwiązania dotyczące noclegu i zniknęła w drzwiach. W międzyczasie poczęstowałem mężczyznę kilkoma produktami, które dopiero co zakupiłem w sklepie.

>>> Można być przeciwko masowej migracji, ale nie przeciwko migrantom [KOMENTARZ] 

Po jakimś czasie pracowniczka punktu wróciła i oznajmiła, że prawdopodobnie w Poznaniu została już tylko jedna noclegownia, w której Ibrahim mógłby zostać na noc, ale znajduje się na obrzeżach miasta. Wręczyła nam wydrukowaną mapkę dojazdu. Po chwili namysłu, zdecydowałem się pojechać do tego miejsca wraz z nowo poznanym mężczyzną. I była to chyba dobra decyzja, ponieważ na miejscu również potrzebna była pomoc w tłumaczeniu i wyjaśnieniu sytuacji Ibrahima. W noclegowni wzbudziliśmy wielkie zainteresowanie. Rozmawiając z mężczyzną w rejestracji, kątem oka widziałem, jak grupa facetów bacznie przygląda się imigrantowi. Wreszcie mógł coś zjeść i trochę odpocząć. Kolejnego dnia jechał na badania do specjalnego ośrodka. Był bardzo wdzięczny za pomoc. A ja wróciłem do domu z zakupami, z którymi przecież wciąż szedłem.

Cała historia była dla mnie bardzo ciekawym doświadczeniem. Pierwszy raz mogłem zobaczyć, jak działają Punkty Interwencji Kryzysowej i noclegownie Pogotowia Społecznego. Na pewno dobrze, że takie placówki funkcjonują. Zwłaszcza Punkty Interwencji Kryzysowej, które są dostępne całodobowo i świadczą pomoc przede wszystkim w sytuacjach problemów rodzinnych, przemocy domowej czy kryzysów psychicznych. Drugi wniosek – bywa że poświęcając drugiemu człowiekowi tylko trochę czasu, możemy zrobić dla niego bardzo wiele.

Zobacz także