Świeccy na kierowniczych stanowiskach w Kurii Rzymskiej – kard. Marc Ouellet komentuje

Duch Święty działa także w strukturach zarządzania Kościołem poprzez charyzmaty świeckich – pisze emerytowany prefekt Dykasterii do spraw Biskupów, kard. Marc Ouellet. W mediach watykańskich ukazał się jego obszerny artykuł na temat świeckich pełniących funkcje kierownicze w Kurii Rzymskiej.

Kard. Marc Ouellet analizuje decyzję papieża Franciszka o mianowaniu świeckich i zakonnic na stanowiska kierownicze w Kurii Rzymskiej, wprowadzone w konstytucji apostolskiej Praedicate Evangelium. Zastanawia się, czy jest to jedynie tymczasowe odstępstwo od tradycji, czy rzeczywisty postęp w rozumieniu Kościoła.

Autor podkreśla, że Sobór Watykański II (zwłaszcza konstytucja dogmatyczna  Lumen gentium) potwierdził sakramentalny charakter władzy biskupiej, ale nie oznacza to, że wszelkie formy rządzenia muszą wynikać wyłącznie ze święceń. Wskazuje na niedostatecznie rozwinięty w teologii wymiar pneumatologiczny – rolę Ducha Świętego, który działa także poprzez charyzmaty świeckich.

>>> Papież zdecydował: świeccy mogą kierować Papieską Komisją ds. Państwa Watykańskiego

Kard. Ouellet argumentuje, że uznanie kompetentnych świeckich do kierowania dykasteriami nie osłabia hierarchii, lecz wyraża współpracę między władzą sakramentalną a charyzmatyczną. Reforma Franciszka nie zastępuje struktury hierarchicznej, lecz rozwija eklezjologię komunii i może pomóc przezwyciężyć klerykalizm. Zdaniem emerytowanego prefekta Dykasterii do spraw Biskupów jest to obiecujący krok w kierunku pełniejszego uznania działania Ducha Świętego w Kościele.

„Nie mam wątpliwości, że gest papieża Franciszka jest obiecujący dla przyszłości, ponieważ oznacza początek uznania autorytetu charyzmatów przez władzę hierarchiczną, zgodnie z wytycznymi Soboru, który zachęca pasterzy do «uznawania ich (świeckich) posług i charyzmatów, żeby wszyscy oni pracowali zgodnie, każdy na swój sposób, dla wspólnego dzieła» (LG 30, por. 33). Przyczyni się to zwłaszcza do przywrócenia wizerunku autorytetu duszpasterskiego, który został zdyskredytowany przez plagę klerykalizmu, mentalność kastową, ochronę przywilejów, ambicję wspinania się po szczeblach hierarchii, krótko mówiąc, zamkniętą mentalność, która postrzega posługę rządzenia w kategoriach władzy i niechętnie docenia charyzmaty zgodnie z właściwym im stopniem autorytetu.  Jak bowiem potwierdza Sobór, konieczne jest, abyśmy wszyscy «żyjąc prawdziwie w miłości, sprawiali, by wszystko wzrastało ku Temu, który jest Głową – ku Chrystusowi . Od Niego [poczynając] całe Ciało – zespalane i utrzymywane w łączności więzią umacniającą każdy z członków stosownie do jego miary – przyczynia sobie wzrostu dla budowania siebie w miłości (Ef 4, 15-16)» (LG 30)” – argumentuje kard. Marc Ouellet.

Zobacz także