Z treningu na uwielbienie. Jak jedno spotkanie wywróciło życie Filipa do góry nogami [ROZMOWA]

Sport, taniec i napięty grafik. W planie Filipa Cybulskiego nie było miejsca na wspólnotę. A jednak jedno spotkanie sprawiło, że dziś nie wyobraża sobie życia bez Efezu. O autentycznej modlitwie, sile wspólnoty i życiu z Bogiem bez rutyny mówi w rozmowie z Karoliną Binek.

Jak trafiłeś do wspólnoty Efez w Łodzi? Zastanawiałeś się długo, czy do niej dołączyć, czy też wyszło to bardziej spontanicznie?

– Szczerze? To był kompletny przypadek. Ja nigdy wcześniej nie szukałem wspólnoty. Wspólnoty kojarzyły mi się raczej z grupą starszych ludzi, którzy modlą się, pogadają chwilę i rozchodzą się do domów. Myślałem: fajnie, ale to nie moja bajka. Poza tym miałem też dużo różnych obowiązków – trenowałem już wtedy między innymi taniec i samoobronę. Zostałem wychowany w duchu sportowym. Aż tu nagle poszedłem na spotkanie wspólnoty Efez w Łodzi, na które akurat zaprosił mnie Krzysztof Sowiński. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że to był moment zwrotny w moim życiu. Wszedłem tam, zobaczyłem młodych ludzi w moim wieku, normalnych, uśmiechniętych, takich, z którymi mogłem pogadać jak z przyjaciółmi. A do tego była tam autentyczna modlitwa, coś, co naprawdę dotykało serca. I tak już zostałem.

Co Cię najbardziej dotknęło podczas tego pierwszego spotkania?

– Prawdziwość. Zero sztuczności. To nie było jakieś „udajemy, że się modlimy”, tylko żywa relacja z Bogiem. Widziałem ludzi, którzy śmieją się, żartują, ale jak przychodzi czas uwielbienia – to oddają Bogu całe serce. To mnie rozwaliło. Poza tym poczułem, że nie jestem sam. Każdy miał tam swoją historię, swoje zmagania i mówiło się tam o tym otwarcie. To sprawiło, że też odważyłem się podzielić tym, co czuję, co się u mnie dzieje.

fot. archiwum prywatne Filipa Cybulskiego

>>> Nie jesteś tu gościem, jesteś częścią wspólnoty. Młodzi odnajdują swoje miejsce w Licheniu [ROZMOWA]

A wcześniej? Jak wyglądała Twoja wiara? Byłeś wierzący od zawsze czy też wiara pojawiła się w Twoim życiu nieco później?

– Bóg zawsze był obecny w moim życiu. Pochodzę z wierzącej rodziny. Chodziłem na religię, przyjąłem wszystkie sakramenty, byłem w Kościele. Ale to była wiara bardziej „tradycyjna”. Modliłem się, chodziłem w niedzielę do kościoła i to tyle. Dopiero w wieku nastoletnim poczułem, że to za mało. Pamiętam taką pierwszą szczerą modlitwę, która miała formę rozmowy. Powiedziałem: „Panie Boże, dzięki za to, co mam, przepraszam za to, co zawaliłem, kocham Cię i chcę iść za Tobą”. To był przełom. Od tamtej pory wiara przestała być obowiązkiem, a stała się relacją. A po dołączeniu do wspólnoty nieustannie tę relację z Panem Bogiem rozwijam.

No ale przecież miałeś swoje pasje. Sport, taniec – to wymaga czasu i dyscypliny. Jak to pogodziłeś?

– Faktycznie, sport to było moje życie. Taniec trenowałem trzynaście lat, samoobronę osiem, tenisa jakieś dziesięć. Do tego szkoła, inne aktywności. Zawsze byłem typem człowieka, który jak ma coś zaplanowane w kalendarzu, to tam idzie i nie ma opcji, że tak nie zrobi. Co więcej, wtorki od lat miałem zaklepane na samoobronę. I nagle ktoś mówi: „Wpadnij na spotkanie wspólnoty”. Wtedy pomyślałem: no nie, wtorki to dla mnie „świętość”, nie ma takiej opcji. Ale poszedłem, bo Krzysztof głosił. I zostałem. Dla mnie to był szok, bo sport uczy dyscypliny, a tu odkryłem, że jeszcze ważniejsze jest to, żeby mieć dyscyplinę w wierze.

Wspominasz dużo modlitwie. W jaki sposób się dzisiaj modlisz? Jak wygląda Twoja modlitwa na co dzień?

– Zupełnie inaczej niż kiedyś. Kiedyś był to głównie pacierz rano i wieczorem, szybkie „Ojcze nasz” i koniec. Teraz to rozmowa. Czasem dziękuję, czasem proszę, czasem po prostu siedzę w ciszy i pozwalam Bogu mówić. Mamy we wspólnocie praktykę modlitwy porannej i wieczornej. I to daje ogromne poczucie stabilności. Nawet jak dzień jest totalnie rozwalony, to wiesz, że kończysz go z Bogiem. To zmienia perspektywę.

A co z uwielbieniem? Niektórzy mówią, że to takie „show”, inni że to esencja wspólnoty. Chyba nie każdy też odnajdzie się w tej formie.

– Uwielbienie jest dla mnie bardzo ważne, choć mimo swoich tanecznych doświadczeń, nie jestem typem, który od razu skacze i tańczy. Ja raczej przeżywam uwielbienie wewnętrznie. Ale fakt – kiedy jesteś w grupie ludzi, którzy szczerze oddają chwałę Bogu, to wciąga. A najpiękniejsze uwielbienia to te, kiedy wszyscy są autentyczni, kiedy widzisz, że nikt nie udaje, nie robi tego „na pokaz” tylko naprawdę spotyka się z Bogiem. Wtedy sam wchodzisz w to głębiej.

>>> Wolontariat, który leczy samotność. „Zawsze czekam na ten dzień” – mówią seniorzy [ROZMOWA]

Jakie działania prowadzicie jako wspólnota Efez? Bo przecież nie organizujecie tylko wielbień.

– Działamy na wielu polach i trudno wręcz wymienić wszystkie te działania. Organizujemy spotkania otwarte co dwa tygodnie, na które każdy może przyjść. Robimy konferencje, modlitwy, uwielbienia. Mamy też wielkie wydarzenia, takie jak wielbienie z naszym zespołem Ocaleni, na które przychodzi nawet 500 osób, a w internecie ogląda je około setki. Do tego jest życie wewnętrzne naszej wspólnoty, czyli zamknięta grupa około sześćdziesięciu osób, które regularnie się formują. Czytamy książki, dzielimy się, mamy małe grupki. No i wyjazdy. To jest w ogóle coś niesamowitego, bo wtedy budują się najgłębsze relacje. Efez ma też różne działy, na przykład dział medialny lub modlitwy tańcem. Działamy też w szkołach. Prowadzimy lekcje religii, na których między innymi dzielimy się świadectwem. Oczywiście zawsze się do nich wcześniej przygotowujemy, zawsze się modlimy do Ducha Świętego, spotykamy i opracowujemy scenariusz takich lekcji. To nie jest na zasadzie „jedziemy i zobaczymy, co się stanie”. Chcemy, żeby to było profesjonalne i prawdziwe. Dlatego jeśli ktoś z czytelników byłby zainteresowany prowadzeniem takich lekcji w swojej szkole, to zapraszamy do kontaktu.

Cieszę się, że poruszyłeś wątek lekcji religii, bo to też teraz temat, o którym wiele się mówi w przestrzeni publicznej. Jak Ty wspominasz religię w szkole?

– Religia była moim ulubionym przedmiotem. Może dziwnie to brzmi, ale naprawdę tak było. Dla mnie religia to coś, co kształtuje człowieka. Jasne, matematyka nauczy cię liczyć, język angielski rozmawiać z obcokrajowcami i te przedmioty też są ważne. Ale to religia dotyka sensu życia. W dodatku miałem świetnych katechetów, którzy nie tylko mówili o Jezusie, ale też o innych religiach, kulturach. To otwierało oczy, pokazywało, że świat jest różnorodny. Na studiach magisterskich brakowało mi religii. Nikt nie pytał: „Jak żyjesz? Co robisz dobrze, a co źle?”. Dopiero we wspólnocie to wróciło.

Wspomniałeś o działaniu w sieci. Instagram i inne media społecznościowe to w dzisiejszych czasach ważne narzędzie ewangelizacji.

– Bardzo. Profil naszej wspólnoty Efez na Instagramie ma już ponad 9 tysięcy obserwujących. Ale to nie chodzi o liczby. Chodzi o to, że przez internet możemy docierać do ludzi, którzy nigdy nie przyszliby na spotkanie do nas na żywo. Dlatego robimy rolki, zdjęcia, relacje. Ale pamiętamy przy tym, że internet nie zastąpi spotkania twarzą w twarz. Dlatego równoważymy jedno i drugie.

Masz jakieś szczególne doświadczenie związane z Twoją wspólnotą, które pokazało Ci, że Bóg działa naprawdę?

– Kilka. Widziałem uzdrowienia. Takie realne, nie do podważenia. Były sytuacje, że ktoś modlił się o wsparcie finansowe i nagle znajdowały się pieniądze od osoby, która nawet nie wiedziała o jego potrzebie. Ale cudami są też takie „małe” rzeczy. Na przykład ktoś przychodzi przybity, bez nadziei, a po spotkaniu wychodzi uśmiechnięty, podniesiony na duchu. To są cuda, tylko czasem ich nie zauważamy, bo szukamy fajerwerków.

Co byś powiedział komuś, kto się waha, czy dołączyć do wspólnoty?

– Spróbuj. Nic nie tracisz. Wpadnij raz, drugi, trzeci. Nie musisz od razu się angażować. Możesz siedzieć cicho, patrzeć, słuchać. Ale daj sobie szansę. Bo wspólnota to miejsce, gdzie możesz spotkać Boga i ludzi, którzy pomogą Ci iść dalej oraz rozwijać Twoją wiarę.

>>> Miał być rośliną. Dziś ewangelizuje i mówi, że niepełnosprawność to łaska [ROZMOWA]

Co Tobie dała wspólnota? Bo rozumiem, że Twoje życie po dołączeniu do niej odmieniło się.

– Mogę powiedzieć, że moja wiara przed wstąpieniem do wspólnoty Efez była nudna. Tymczasem teraz mam chociażby stabilność w wierze. Wcześniej miałem sinusoidę, czyli raz byłem mega gorliwy, a raz tej modlitwy niemal nie było. Teraz jest inaczej. Oczywiście są trudności, ale raczej to wszystko idzie „w górę”. Poza tym wspólnota Efez dała mi przyjaźnie, poczucie, że nie jestem sam, że mam ludzi, z którymi mogę iść przez życie. A przede wszystkim – pokazała mi, że życie z Bogiem nie jest nudne. To jest bardzo ciekawa i wartościowa przygoda.

Bądź na bieżąco z Misyjne.pl!

Obserwuj misyjne.pl w Google News. Dodaj nas do ulubionych, aby nie przegapić najważniejszych treści z kraju i ze świata.

Obserwuj nas w Google News

archidiecezja łódzka Łódź Młodzi w kościele nasze rozmowy wielbienie wspólnota

Wspomóż nas Przyjaciele misji

Karolina Binek

Absolwentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej oraz nowych mediów. Logopeda pracująca z dziećmi i dziennikarzami. Czyta, pisze i recenzuje książki.

[email protected]