„Bóg tańczy w głębi nas samych”: Młodzi wspominają spotkanie z Leonem XIV

Bóg tańczy w najgłębszej głębi naszej duszy – mówił 18-letni Joao. Przed Jego miłością nie potrafię zamknąć serca – dodała Luzbinda Ramos Zurita, Bóg sam wyciąga do nas rękę – mówiła Emily Milagros. Młodzi Peruwiańczycy powiedzieli Leonowi XIV, jak wiara zmieniła ich życie, pełne trudnych doświadczeń.

>>> Bp Artur Ważny: marzy mi się Polska, w której ludzie potrafią ze sobą rozmawiać

Podczas czuwania modlitewnego z udziałem młodzieży i studentów, które odbyło 12 listopada na Stadionie Narodowym w Limie, Leon XIV wysłuchał świadectw trojga młodych ludzi: Joao, którego uratowały taniec i parafia; Emily, która została katechetką; oraz Luzbindy, która odkryła miłość Pana i wstąpiła do zgromadzenia sióstr urszulanek.

Joao i odkrycie, że nie jesteśmy sami

Jako pierwszy do mikrofonu podszedł 18-letni Joao Meza, student medycyny. Swoją historię opowiedział z otwartym sercem i całkowitą szczerością. Mówił o zagubieniu w okresie dorastania, samotności i drwinach, których doświadczał w szkole, trudnych relacjach z rodzicami, bólu związanym z przekonaniem, że Bóg go opuścił, oraz poczuciu winy, które towarzyszyło mu każdego dnia.

Przełom nastąpił sześć lat temu, kiedy odkrył w sobie pasję do tańca. Joao zaczął tańczyć, a ta prawdziwa „przygoda” pozwoliła mu również docenić tradycyjne elementy kultury Peru. Stopniowo jego miłość do tańca „stawała się coraz większa”, nie potrafiła jednak uciszyć niepokoju jego duszy.

„Moje osobiste problemy – opowiadał ze wzruszeniem – sprawiały, że kwestionowałem wiele rzeczy, między innymi sposób, w jaki zbliżałem się do Boga”.

„Myślałem, że Kościół jest czymś przeznaczonym wyłącznie dla dorosłych – dodał – a w moim sercu wciąż rodziły się wątpliwości”.

Niepewność i rozterki towarzyszyły mu aż do chwili, gdy zaczął uczestniczyć w inicjatywach kulturalnych związanych z tańcem, organizowanych przez jego parafię.

„To było coś zupełnie nowego – wyznał ze wzruszeniem – ponieważ nie przypuszczałem, że taniec pomoże mi nawiązać kontakt z moim najgłębszym wnętrzem, z tą częścią mnie, w której mieszka Bóg i która pozwala mi odczuwać w każdym kroku, każdej melodii i każdym tańcu szczególną więź z transcendencją”.

>>> Urugwaj po Leonie XIV. Szansa na nową epokę misyjną?

Przyjęty przez Kościół jako wspólnotę Joao wreszcie poczuł, że może być sobą, bez udawania.

Dziś młody tancerz nie przestał zadawać sobie pytań ani doświadczać trudnych chwil. Różnica w porównaniu z przeszłością polega na tym, że teraz wie, iż nie musi „rozwiązywać wszystkiego sam”. Odpowiedź na każdą wątpliwość znajduje bowiem w Bogu – „Bogu, który również tańczy w najgłębszym wnętrzu naszego jestestwa, tworząc wieczną harmonię miłości”.

Od obojętności do zaangażowania w duszpasterstwo młodzieży

Również Emily Milagros, odpowiedzialna za duszpasterstwo młodzieży w diecezji Carabayllo, podzieliła się świadectwem swojej trudnej drogi wiary. Mimo że wychowywała się w rodzinie głęboko zakorzenionej w modlitwie i życiu sakramentalnym, oddaliła się od wspólnoty parafialnej, wybierając całkowite poświęcenie się nauce i codziennym obowiązkom. Jak opowiadała, na jej decyzję wpłynęły również uprzedzenia rówieśników.

Później Bóg „wyciągnął do niej rękę” poprzez zaproszenie do podjęcia formacji katechetycznej. Dziś Emily z radością angażuje się w duszpasterstwo diecezjalne. Posługa ta pozwala jej „z bliska przyglądać się sytuacji bardzo wielu młodych ludzi”, którzy są rozdarty między „pragnieniem zaangażowania się dla Pana” a milczeniem i zmęczeniem.

Nie zabrakło również trudnych doświadczeń. Milagros wspomniała o nagłej śmierci wielu bliskich jej osób. Był to „tak bolesny cios, że zachwiał moimi pewnikami, rodził trudne pytania i skłaniał do pokusy izolacji, ponieważ w głębi czułam się rozbita i pozbawiona odpowiedzi”.

Właśnie wtedy Emily zrozumiała, jak ważne jest duchowe towarzyszenie.

„Zrozumiałam – powiedziała – że wiara nie sprawia, iż ból znika jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, ale uczy nas przeżywać go, pozwalając innym towarzyszyć nam w cierpieniu”.

Wspólnota nie jest bowiem jedynie miejscem, w którym podejmuje się posługę, lecz także „bezpieczną przestrzenią, w której Bóg pozwala nam przyjmować wsparcie braci i sióstr”.

Młoda kobieta zakończyła swoje świadectwo stwierdzeniem, że nikt nie zbawia się sam.

Pozbawiona miłości matki odkryła miłość Boga

O życiu przemienionym przez miłość Boga opowiedziała również s. Luzbinda Ramos Zurita ze Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Córek Maryi Niepokalanej. W wieku zaledwie 17 lat straciła matkę, pogrążając się w „cichej depresji”, która oddaliła ją od Kościoła. Luzbinda zaczęła wówczas snuć inne marzenia: chciała pracować jako nauczycielka, założyć rodzinę i wychowywać dzieci.

„Ale Bóg – kontynuowała – już wtedy tkał historię mojego życia”. Dzięki zaproszeniu do udziału w doświadczeniu rozeznawania powołania u sióstr urszulanek młoda dziewczyna odnalazła „otwarte ramiona miłosiernego Ojca”.

„Stając twarzą w twarz z Jezusem Chrystusem, Oblubieńcem mojego życia – podkreśliła – zakochałam się w Jego Miłości”, w „Kimś, dla kogo warto było oddać wszystko i przed kim nie potrafiłam już zamknąć serca”.

Dziś, jako osoba konsekrowana, Luzbinda spogląda na swoją historię „nie z żalem, lecz z ogromną wdzięcznością”. Jest świadoma, że „żywa wiara nie oznacza braku pytań czy chwil kryzysu, ale nieustanną pewność, że jesteśmy podtrzymywani przez wierność Boga i braterstwo”.

Młodym pokoleniom, które często czują się „rozbite”, zagubione i pozbawione celu, siostra przypomniała na zakończenie, że „Bóg już teraz pisze w ich życiu coś wielkiego, aby mogli przezwyciężyć strach i odważyć się odpowiedzieć na Jego wezwanie”, stając się znakiem nadziei dla świata.