Kalendarz liturgiczny

5 czerwca 2026 r.

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus, nauczając w świątyni, zapytał: „Jak mogą twierdzić uczeni w Piśmie, że Mesjasz jest synem Dawida? Wszak sam Dawid mówi mocą Ducha Świętego:

«Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę Twoich nieprzyjaciół pod stopy Twoje».

Sam Dawid nazywa Go Panem, jakże więc jest tylko jego synem?”. A liczny tłum chętnie Go słuchał.

Jezus cytuje Psalm 110, w którym król Dawid mówi o Mesjaszu jak o swoim „Panu” (Adonai). W kulturze żydowskiej ojciec lub przodek nigdy nie nazwałby swojego potomka „panem”. Skoro Dawid to robi, uznaje, że Mesjasz jest kimś wyższym od niego – nie tylko człowiekiem, ale kimś posiadającym boską godność.

Uczeni w Piśmie oczekiwali Mesjasza jako „Syna Dawida” w sensie politycznym – ziemskiego króla, który wyzwoli Izrael spod okupacji rzymskiej. Kiedy Jezus mówi, że Mesjasz ma zasiąść „po prawicy Boga”, oznacza to, że ma On inny rodzaj władzy. Władza ta jest władzą Boga nad całym światem, a nie nad jednym narodem. A Mesjasz ma wyzwolić każdego człowieka, a nie tylko tego należącego do narodu Izraelitów.

To ważny fragment z Ewangelii, ponieważ mówi o tym, że Jezus jest jednocześnie człowiekiem (potomkiem Dawida) i Bogiem (Panem Dawida). To stwierdzenie jest fundamentem dogmatu o dwóch naturach Chrystusa, który ostatecznie sformułował Sobór w Chalcedonie (451 r). Dogmat ten mówi o tym, że w Osobie Jezusa istnieją dwie natury – Boska i ludzka – bez zmieszania (zachowują swoją odrębność), bez zmiany (boskość nie stała się ludzką i na odwrót), bez podziału (Jezus nie jest „dwoma bytami” w jednym) i bez rozłączenia (to zjednoczenie jest trwałe i nierozerwalne).

Justyna Nowicka

Katolicy rzymscy:

Prawosławni:

Luteranie:

Żydzi:

Muzułmanie:

Bądźcie więc zawsze tym, czym powinniście być (K 11)

Tę misję wypełniamy we wspólnocie. Wspólnota jest znakiem, że w Chrystusie Bóg jest dla nas wszystkim (K 11).

Wspólnota jest misyjna poprzez przykład, jaki daje obcym. W związku z posługą, jaką wspólnota w Notre-Dame de l’Osier służyła kapłanom, Założyciel mówi: „Temu, kto bardziej będzie podziwiał regularność, dobry porządek, pobożność panującą w domu […]. Wszystko jest dla nich budujące: panująca w domu cisza, punktualność we wszystkich ćwiczeniach, brewiarz i drobne pokuty w refektarzu. Bądźcie więc zawsze tym, czym powinniście być i niech nigdy obecność obcych nie skłania Was do zmiany w czymkolwiek ani Reguły, ani zwyczajów. Gdyby w waszym domu znajdowano tylko kapłanów żyjących razem, tak jak mogliby to robić sąsiadujący proboszczowie, w moich oczach bylibyście bardzo winni wobec tych ze Zgromadzenia i przed Bogiem; ci zaś, którym poświęcilibyście wasze oblackie życie, odeszliby niezbyt zbudowani i bez wątpienia zawiedzeni w swoim oczekiwaniu (Wspólnota, Słownik Wartości Oblackich, s. 823).

Posłannictwo wypełniamy we wspólnocie i przez wspólnotę, do której należymy. Nasze wspólnoty mają więc charakter apostolski… W miarę jak wzrasta między nimi komunia umysłów i serc, oblaci dają świadectwo przed ludźmi, że Jezus wśród nich żyje i tworzy z nich jedno, aby ich posyłać na przepowiadanie Swego Królestwa (K 37).

Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI