Kalendarz liturgiczny
Kalendarz liturgiczny na piątek 17 kwietnia 2026 r.
PIERWSZE CZYTANIE
Dz 5, 27-33
Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa
Czytanie z Dziejów Apostolskich
Gdy słudzy przyprowadzili apostołów, stawili ich przed Sanhedrynem, a arcykapłan zapytał: «Surowo wam zakazaliśmy nauczać w to imię, a oto napełniliście Jeruzalem waszą nauką i chcecie ściągnąć na nas odpowiedzialność za krew tego Człowieka?»
«Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi – odpowiedział Piotr, a także apostołowie. Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa, którego wy straciliście, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wywyższył Go na miejscu po prawicy swojej jako Władcę i Zbawiciela, aby zapewnić Izraelowi nawrócenie i odpuszczenie grzechów. Dajemy temu świadectwo my właśnie oraz Duch Święty, którego Bóg udzielił tym, którzy Mu są posłuszni».
Gdy to usłyszeli, wpadli w gniew i chcieli ich zabić.
Oto słowo Boże.
PSALM RESPONSORYJNY
Ps 34 (33), 2 i 9. 17-18. 19-20 (R.: por. 7a)
Refren: Biedak zawołał i Pan go wysłuchał.
albo: Alleluja.
Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, *
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry, *
szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.
Refren.
Pan zwraca swe oblicze przeciw zło czyniącym, *
by pamięć o nich wymazać z ziemi.
Pan słyszy wołających o pomoc *
i ratuje ich od wszelkiej udręki.
Refren.
Pan jest blisko ludzi skruszonych w sercu, *
ocala upadłych na duchu.
Liczne są nieszczęścia, które cierpi sprawiedliwy, *
ale Pan go ze wszystkich wybawia.
Refren.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Por. J 20, 29
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Uwierzyłeś, Tomaszu, bo Mnie ujrzałeś;
błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA
J 3, 31-36
Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Kto przychodzi z wysoka, panuje nad wszystkim, a kto z ziemi pochodzi, należy do ziemi i po ziemsku przemawia. Kto z nieba przychodzi, Ten jest ponad wszystkim. Świadczy On o tym, co widział i słyszał, a świadectwa Jego nikt nie przyjmuje. Kto przyjął Jego świadectwo, wyraźnie potwierdził, że Bóg jest prawdomówny.
Ten bowiem, kogo Bóg posłał, mówi słowa Boże: a bez miary udziela mu Ducha. Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w Jego ręce. Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne; kto zaś nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży nad nim wisi.
Oto słowo Pańskie.
PIERWSZE CZYTANIE
Dz 5, 34-42
Nie można zniszczyć dzieła pochodzącego od Boga
Czytanie z Dziejów Apostolskich
Pewien faryzeusz, imieniem Gamaliel, uczony w Prawie i poważany przez cały lud, kazał na chwilę usunąć apostołów i zabrał głos w Radzie: «Mężowie izraelscy – przemówił do nich – zastanówcie się dobrze, co macie uczynić z tymi ludźmi. Bo niedawno temu wystąpił Teudas, podając się za kogoś niezwykłego. Przyłączyło się do niego około czterystu ludzi, został on zabity, a wszyscy jego zwolennicy zostali rozproszeni i ślad po nich zaginął. Potem podczas spisu ludności wystąpił Judasz Galilejczyk i pociągnął lud za sobą. Zginął sam, i wszyscy jego zwolennicy zostali rozproszeni.
Więc i teraz wam mówię: Zostawcie tych ludzi i puśćcie ich! Jeżeli bowiem od ludzi pochodzi ta myśl czy sprawa, rozpadnie się, a jeżeli rzeczywiście od Boga pochodzi, nie potraficie ich zniszczyć, i oby się nie okazało, że walczycie z Bogiem». Usłuchali go. A przywoławszy apostołów, kazali ich ubiczować i zabronili im przemawiać w imię Jezusa, a potem zwolnili.
A oni odchodzili sprzed Sanhedrynu i cieszyli się, że stali się godni cierpieć dla Imienia Jezusa. Nie przestawali też co dzień nauczać w świątyni i po domach i głosić Dobrą Nowinę o Jezusie Chrystusie.
Oto słowo Boże.
PSALM RESPONSORYJNY
Ps 27 (26), 1bcde. 4. 13-14 (R.: por. 4ab)
Refren: Jednego pragnę: mieszkać w domu Pana.
albo: Alleluja.
Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?
Refren.
O jedno tylko Pana proszę i o to zabiegam, †
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu *
po wszystkie dni mego życia,
abym kosztował słodyczy Pana, *
stale się radował Jego świątynią.
Refren.
Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.
Refren.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Mt 4, 4b
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Nie samym chlebem żyje człowiek,
lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA
J 6, 1-15
Rozmnożenie chleba
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus udał się na drugi brzeg Jeziora Galilejskiego, czyli Tyberiadzkiego. Szedł za Nim wielki tłum, bo oglądano znaki, jakie czynił dla tych, którzy chorowali.
Jezus wszedł na wzgórze i usiadł tam ze swoimi uczniami. A zbliżało się święto żydowskie, Pascha.
Kiedy więc Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczne tłumy schodzą się do Niego, rzekł do Filipa: «Gdzie kupimy chleba, aby oni się najedli?» A mówił to, wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co ma czynić.
Odpowiedział Mu Filip: «Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać».
Jeden z Jego uczniów, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Niego: «Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu?»
Jezus zaś rzekł: «Każcie ludziom usiąść». A w miejscu tym było wiele trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy.
Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił i z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał. A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: «Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło». Zebrali więc i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, pozostałymi po spożywających, napełnili dwanaście koszów.
A kiedy ludzie spostrzegli, jaki znak uczynił Jezus, mówili: «Ten prawdziwie jest prorokiem, który ma przyjść na świat». Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę.
Oto słowo Pańskie.
17 kwietnia (piątek)
Z Ewangelii wg św. Jana: Jezus udał się na drugi brzeg Jeziora Galilejskiego, czyli Tyberiadzkiego. Szedł za Nim wielki tłum, bo oglądano znaki, jakie czynił dla tych, którzy chorowali. Jezus wszedł na wzgórze i usiadł tam ze swoimi uczniami. A zbliżało się święto żydowskie, Pascha. Kiedy więc Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczne tłumy schodzą się do Niego, rzekł do Filipa: „Gdzie kupimy chleba, aby oni się najedli?”. A mówił to, wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co ma czynić. Odpowiedział Mu Filip: „Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać”. Jeden z Jego uczniów, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Niego: „Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu?”. Jezus zaś rzekł: „Każcie ludziom usiąść”. A w miejscu tym było wiele trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy. Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił i z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał. A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: „Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło”. Zebrali więc i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, pozostałymi po spożywających, napełnili dwanaście koszów. A kiedy ludzie spostrzegli, jaki znak uczynił Jezus, mówili: „Ten prawdziwie jest prorokiem, który ma przyjść na świat”. Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę.
Jest wiele głębokich myśli teologicznych, które przychodzą do głowy podczas lektury tego fragmentu. Ja jednak chcę podjąć myśl trochę zaskakującą, która mi się skojarzyła z tą perykopą. Jest to bowiem dla mnie Ewangelia o zero waste. Dużo się teraz mówi o niemarnowaniu żywności. O rozsądnym kupowaniu jedzeniu, gospodarowaniu nim, o tym, by go nie wyrzucać. I zobaczmy, że tak samo zrobił już 2000 lat temu Jezus – kazał zebrać ułomki do koszów – „aby nic nie zginęło”. Nie miały się zmarnować. Nie wiemy, co dokładnie stało się potem z żywnością z koszów. To nie ma znaczenia – najważniejsze, że narracja Ewangelii wskazuje na to, że jedzenie nie zostało wyrzucone. Może apostołowie rozdali je potem innym potrzebującym? Bycie zero waste jest więc nie tylko modne – jest też bardzo Jezusowe. Warto przyjrzeć się różnym zasadom, nauczyć się gospodarowania żywnością – świat na tym na pewno zyska, bo jego możliwości produkcyjne żywności nie są z gumy. Może warto poszukać też jadłodzielni w okolicy, w której można zostawić nadmiar jedzenia? Lub grupy w mediach społecznościowych, w której można podzielić się żywnością? Współczesność zaprasza nas do wypełniania ułomkami różnych koszów.
Hubert Piechocki
Zjednoczeni w zachwycie nad wezwaniem i obecnością naszego Zbawiciela (K 3)
Wzorem ich życia jest wspólnota Apostołów z Jezusem. Zgromadził On przy sobie Dwunastu, aby uczynić z nich swoich towarzyszy i wysłanników (por. Mk 3, 14). Wezwanie i obecność Pana wśród oblatów dzisiaj, jednoczy ich (K 3).
Po zebraniu pierwszych członków swojej rodziny misyjnej Eugeniusz w 1818 roku napisał pierwszą Regułę. Zastanawiając się nad szkodami, jakie wyrządzili Kościołowi źli księża, rozpoczął pełną pasji refleksję na temat powołania misjonarza. NOTA BENE, napisał: zwróćcie uwagę!
Eugeniusz chciał przeciwdziałać spustoszeniu spowodowanemu przez złych księży, przedstawiając ideał tego, kim jest misjonarz oblat
Jakiż cel może być wznioślejszy niż cel ich Instytutu?! Ich Założycielem jest Jezus Chrystus, Syn Boga samego; ich pierwszymi ojcami – Apostołowie. Są oni powołani, aby być współpracownikami Zbawiciela, „współodkupicielami” rodzaju ludzkiego (Reguła z 1818 roku, część 1, rozdział 1. Cele Instytutu, §3. Nota Bene, w: Missions, 78 (1951), s. 15).
Oto w skrócie sedno powołania misyjnego dla wszystkich, których inspiruje pragnienie życia zgodnie z wizją Eugeniusza.
Jakiż cel może być wznioślejszy niż cel ich Instytutu?!
NOTA BENE! Innymi słowy, przypomina trzy filary naszego powołania, o których napisał w pierwszym artykule naszej Reguły.
NOTA BENE! Ich Założycielem jest Jezus Chrystus, Syn Boga samego.
Zgromadzenie zawdzięcza swoje powstanie wezwaniu Jezusa – to On jest jego Założycielem. Każdy misjonarz staje się częścią tej wspólnoty dzięki świadomości osobistego wezwania Jezusa Chrystusa.
NOTA BENE! Ich pierwszymi ojcami – Apostołowie.
Jesteśmy powołani do wspólnoty. Ale nie do byle jakiej wspólnoty, lecz do wspólnoty, która idzie za przykładem apostołów. To coś więcej niż tylko naśladowanie – to dołączenie do ewangelicznej wspólnoty Jezusa, apostołów i pierwszych uczniów. To kontynuacja tej wspólnoty.
NOTA BENE! Są oni powołani, aby być współpracownikami Zbawiciela, „współodkupicielami” rodzaju ludzkiego.
Trzecim filarem jest misja: polega ona na prowadzeniu ludzi do tego samego doświadczenia zbawienia, jakim żyli misjonarze. Tak więc krótka definicja misjonarza brzmi: „współpracownik Zbawiciela” – nikt inny jak „współodkupiciel”!
NOTA BENE! Jakiż cel może być wznioślejszy niż cel ich Instytutu?!
Jeśli nasza charyzmatyczna rodzina żyje tą prawdą w przekonujący sposób, to do jakiegoż misyjnego światła wzywa nas nasze powołanie! Jeśli naprawdę będziemy żyć tymi słowami w pełni, jak wielką zmianę moglibyśmy wnieść w ten świat. NOTA BENE!
Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI
Katolicy rzymscy:
Prawosławni:
Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło”
Święci dnia:
|zydor (VI-VII)
Józef Hymnograf (883)
Jerzy z Malei (IX)
Zosima (ok. 560)
Józef Pieczerski (XIV)
Ferwufa, dziewica (341-343)
Luteranie:
Żydzi:
Muzułmanie:
Źródło: wiara.pl, Kalendarz Trzech Religii






Wiadomości
Wideo
Modlitwy
Sklep
Kalendarz liturgiczny