Kalendarz liturgiczny na wtorek 28 kwietnia 2026 r.

wtorek 28 kwietnia 2026 r.

PIERWSZE CZYTANIE

Dz 11, 19-26

Pierwsi „chrześcijanie” w Antiochii

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Ci, których rozproszyło prześladowanie, jakie wybuchło z powodu Szczepana, dotarli aż do Fenicji, na Cypr i do Antiochii, głosząc słowo samym tylko Żydom. Niektórzy z nich pochodzili z Cypru i z Cyreny. Oni to po przybyciu do Antiochii przemawiali też do Greków i głosili Dobrą Nowinę o Panu Jezusie. A ręka Pańska była z nimi, bo wielka liczba uwierzyła i nawróciła się do Pana.

Wieść o tym doszła do uszu Kościoła w Jeruzalem. Wysłano do Antiochii Barnabę. Gdy on przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał wszystkich, aby całym sercem wytrwali przy Panu; był bowiem człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary. Pozyskano wtedy wielką liczbę wiernych dla Pana.

Barnaba udał się też do Tarsu, aby odszukać Szawła. A kiedy go znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowali razem w Kościele, nauczając wielką rzeszę ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY

Ps 87 (86), 1b-3. 4-5. 6-7 (R.: por. Ps 117 [116], 1b)

Refren: Wszystkie narody, wysławiajcie Pana.
albo: Alleluja.

Gród Jego wznosi się na świętych górach, †
umiłował Pan bramy Syjonu *
bardziej niż wszystkie namioty Jakuba.
Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie, *
miasto Boże.

Refren.

Wymienię Egipt i Babilon wśród tych, którzy mnie znają. †
Oto Filistea, Tyr i Etiopia, *
nawet taki kraj tam się narodził.
O Syjonie powiedzą: «Każdy człowiek urodził się na nim, *
a Najwyższy sam go umacnia».

Refren.

Pan zapisuje w księdze ludów: *
«Oni się tam narodzili».
I tańcząc, śpiewać będą: *
«Wszystkie moje źródła są w tobie».

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Por. J 10, 27

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Moje owce słuchają mego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA

J 10, 22-30

Moje owce słuchają mego głosu

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Obchodzono w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia Świątyni. Było to w zimie. Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona.

Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: «Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie!»

Rzekł do nich Jezus: «Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie. Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec.

Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy».

Oto słowo Pańskie.

28 kwietnia (wtorek)

Z Ewangelii wg św. Jana: Obchodzono w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia Świątyni. Było to w zimie. Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona. Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: „Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie!”. Rzekł do nich Jezus: „Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie. Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec. Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy”.

Niektórzy myślą, że najważniejsze są słowa. Muszą wszystko usłyszeć. Są ślepi na to, co dzieje się wokół. A gdyby otworzyli swoje oczy, to nie potrzebowaliby już żadnych słów. Bo słowa czy deklaracje same w sobie nic nie znaczą. Ważniejsze są czyny. To próbował wyjaśnić w świątyni Jezus. I tak jest też w naszej codzienności. Słowa „kocham cię” są ważne – ale tylko wtedy, gdy poparte są konkretnymi działaniami. Bo jeśli ktoś kocha – to nie krzywdzi drugiej osoby fizycznie, psychicznie, ekonomicznie, seksualnie. Jeśli ktoś kocha – to jest troskliwy, czuły, opiekuńczy, wyrozumiały. Zrobi kanapkę, zabierze na spacer, przykryje kołdrą lub kocem. Takie gesty znaczą znacznie więcej niż powtarzane sto razy dziennie „kocham cię”.

Hubert Piechocki

Wezwanie i obecność Pana wśród oblatów dzisiaj (K 3)

Wezwanie i obecność Pana wśród oblatów dzisiaj, jednoczy ich w miłości i posłuszeństwie, aby na nowo przeżywać jedność Apostołów z Jezusem, jako też ich wspólną misję w Jego Duchu (K 3).

To jest wzór dla naszych oblackich wspólnot apostolskich i ideał naszej oblackiej rodziny. Wspólnota jest po to, aby pomagać nam razem skupiać się na obecności Zbawiciela, który zaprasza nas, byśmy trwali przy Nim, i tym doświadczeniem dzielili się z innymi.

Misja świętego Eugeniusza trwa do dziś w naszej oblackiej rodzinie. To wspaniałe dzieło głoszenia Jezusa Chrystusa i rozszerzania Jego królestwa, które realizujemy, podążając śladami apostołów.

W miarę jak wzrasta między nimi komunia umysłów i serc, oblaci dają świadectwo przed ludźmi, że Jezus wśród nich żyje i tworzy z nich jedno, aby ich posyłać na przepowiadanie Swego Królestwa (K 37).

Dobrym podsumowaniem są słowa kardynała Martiniego: W gruncie rzeczy kim są uczniowie? Są samym Jezusem, który kontynuuje swoje dzieło. Nie są oni jedynie powtarzającymi to, co usłyszeli, lecz są działaniem Jezusa, które się rozprzestrzenia i trwa.

Franc Santucci OMI, tłum. Roman Tyczyński OMI