Kalendarz liturgiczny na wtorek 9 czerwca 2026 r.

PIERWSZE CZYTANIE

1 Krl 17, 7-16

Wdowa z Sarepty

Czytanie z Pierwszej Księgi Królewskiej

Potok, przy którym ukrywał się Eliasz, wysechł, gdyż w kraju nie padał deszcz. Wówczas Pan skierował do niego to słowo: «Wstań! Idź do Sarepty koło Sydonu i tam będziesz mógł zamieszkać, albowiem kazałem tam pewnej wdowie, aby cię żywiła». Wtedy wstał i zaraz poszedł do Sarepty.

Kiedy wchodził do bramy tego miasta, pewna wdowa zbierała tam sobie drwa. Zawołał ją i powiedział: «Daj mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił». Ona zaś zaraz poszła, aby jej nabrać, ale zawołał za nią i rzekł: «Weź, proszę, dla mnie i kromkę chleba!» Na to odrzekła: «Na życie Pana, Boga twego! Już nie mam pieczywa – tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Właśnie zbieram kilka kawałków drewna i kiedy przyjdę, przyrządzę sobie i memu synowi strawę. Zjemy to, a potem pomrzemy».

Eliasz zaś jej powiedział: «Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i swemu synowi zrobisz potem. Bo tak mówi Pan, Bóg Izraela: Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię».

Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej syn, i tak było co dzień. Dzban mąki nie wyczerpał się i baryłka oliwy nie opróżniła się, zgodnie z obietnicą, którą Pan wypowiedział przez Eliasza.

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY

Ps 4, 2. 3-4a. 4b-5. 7-8 (R.: por. 7b)

Refren: Wznieś ponad nami światłość Twoją, Panie.

Kiedy Cię wzywam, odpowiedz mi, Boże, *
który wymierzasz mi sprawiedliwość.
Tyś mnie wydźwignął z utrapienia, *
zmiłuj się nade mną i wysłuchaj moją modlitwę.

Refren.

Jak długo będą ociężałe wasze serca, mężowie? *
Czemu kochacie marność i szukacie kłamstwa?
Wiedzcie, że godnym podziwu *
czyni Pan swego wiernego.

Refren.

Pan mnie wysłucha, *
gdy będę Go wzywał.
Zadrżyjcie i już nie grzeszcie, *
rozważcie na swych łożach i zamilknijcie.

Refren.

Wielu powiada: «Któż nam szczęście ukaże?» *
Wznieś ponad nami, Panie, światłość Twojego oblicza!
Więcej wlałeś radości w moje serce *
niż w czasie obfitych plonów pszenicy i wina.

Refren.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Mt 5, 16

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi,
aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA

Mt 5, 13-16

Wy jesteście światłem świata

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi.

Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też lampy i nie umieszcza pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciła wszystkim, którzy są w domu.

Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie».

Oto słowo Pańskie.

9 czerwca 2026 r.

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:
„Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi.

Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też lampy i nie umieszcza pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciła wszystkim, którzy są w domu.

Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie”.

Tak jak sól nadaje smak potrawom, pozwala zachować ich świeżość, tak chrześcijanin ma być kimś, kto wpływa na otoczenie – pokazuje nowy sens, kocha, angażuje się w dobro, by świat i relacje wokół miały lepszy smak. Podobnie światło sprawia, że świat wygląda zupełnie inaczej, staje się bezpieczniejszy, można dostrzec w nim piękno. Ale aby światło mogło spełniać swoją funkcję – nie można go zakrywać. Podobnie z wiarą – żeby Ewangelia mogła zmieniać ludzi i świat, to chrześcijanie nie mogą się zamykać w swoim gronie. 

Może i wydaje się, że bezpieczniej jest chronić płomień, żeby nie zgasł, ale wówczas nie zmieni on świata wokół. Sól nieużyta w końcu zwietrzeje i sama straci smak – i nie da go innym.

Kiedy już chrześcijanin odważy się na to, by mówić swoim życiem o Ewangelii, to nie powinien skupiać się na tym, by to jego chwalono za to, co robi. Ale na tym, by jego działania wskazywały na Boga. By ten nowy smak życia i to wewnętrzne światło, które inni odnajdują, prowadziły do odkrycia, że życie z Bogiem daje szczęście.

Justyna Nowicka

Błogosławieństwa: nieustannie odnawiać się w duchu naszego powołania (K 11)

Wzrastając w wierze, nadziei i miłości, zobowiązujemy się być pośród świata zaczynem Błogosławieństw (K 11).

„Tak czyń, a będziesz żył” – mówi Jezus. „Tak czyń, a będziesz żył” – te słowa usłyszeliśmy podczas przekazania Konstytucji i Reguł.

W Ewangelii Jezus przedstawia nam błogosławieństwa jako ewangeliczną drogę życia i źródło szczęścia dla każdego z nas.

Dla Eugeniusza błogosławieństwa zostały zawarte i wyrażone w Regule.

Moi umiłowani synowie… Jeszcze raz weźcie do ręki Kodeks, który dał nam Kościół, aby przepoić się jego duchem. Pytam was: czemu poświęcili się członkowie naszego Instytutu?, co przysięgali, jakimi będą przez całe ich życie? Słuchajcie: muszą całkowicie wyrzec się siebie, a troszczyć się jedynie o chwałę Bożą i dobro Kościoła, o zbudowanie i zbawienie dusz. Muszą stale odnawiać się w duchu swego powołani (Okólnik do oblatów nr 2, 02.02.1857, w: PO I, t. XII). Franc Santucci OMI, tłum.

Roman Tyczyński OMI