Komentarz do Ewangelii, 9 stycznia 2026

Z Ewangelii według św. Marka: Kiedy Jezus nasycił pięć tysięcy mężczyzn, zaraz przynaglił swych uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, do Betsaidy, zanim sam odprawi tłum. Rozstawszy się więc z nimi, odszedł na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, łódź była na środku jeziora, a On sam jeden na lądzie. Widząc, jak się trudzili przy wiosłowaniu, bo wiatr był im przeciwny, około czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze, i chciał ich minąć. Oni zaś, gdy Go ujrzeli kroczącego po jeziorze, myśleli, że to zjawa, i zaczęli krzyczeć. Widzieli Go bowiem wszyscy i zatrwożyli się. Lecz On zaraz przemówił do nich: «Odwagi, to Ja jestem, nie bójcie się!». I wszedł do nich do łodzi, a wiatr się uciszył. Wtedy oni tym bardziej zdumieli się w duszy, nie zrozumieli bowiem zajścia z chlebami, gdyż umysł ich był otępiały (Mk 6,45-52). 

Jezus odsyła tłum i zostaje sam na modlitwie. Uczniów posyła na jezioro. Noc, zmęczenie i wysiłek odsłaniają ich bezradność. Jezus przychodzi wtedy, gdy są w drodze i gdy nic nie idzie po ich myśli. Mówi tylko: „To Ja jestem. Nie bójcie się”. Problem nie znika od razu, ale Jego obecność zmienia wszystko. 

Zobacz także