Przegląd prasy katolickiej

Zapraszamy na cotygodniowy przegląd prasy katolickiej.

Tygodnik Powszechny

W nowym „Tygodniku Powszechnym” ciekawy materiał o tym, jak dyskonty zmieniają dziś Polskę. „Eksperci wskazują, że określenie «dyskont» stosowane jest umownie, bo granice między typami sklepów się zacierają. Sieci określające się jako dyskontowe ciągle oferują produkty w niskich cenach, ale znacznie uatrakcyjniły wygląd swoich siedzib i poszerzyły asortyment, wprowadzając np. stoiska ze świeżymi lub lokalnymi produktami. No i wykorzystują technologie, zwłaszcza codzienne promocje kuszące klientów w aplikacjach i produkty dostarczane do domów przez kurierów. Raporty badające rynek (najnowszy, zatytułowany nomen omen «Kultura dyskontowa», zrealizowała w 2025 r. CSA dla Havas Media Network) nie zostawiają złudzeń: aż 98 proc. Polaków robi zakupy w dyskontach. To najwyższy wynik spośród badanych państw” – czytamy. W numerze też o tym, co koty robią w siedzibie premiera Wielkiej Brytanii: „Choć Larry jest dziś najbardziej znanym kotem w Wielkiej Brytanii, początki jego życia owiane są tajemnicą. Został adoptowany ze schroniska Battersea Dogs & Cats Home w Londynie ze względu na swój instynkt łowiecki. Otrzymał oficjalny tytuł Myszołapa i zadanie: uporać się z gryzoniami na Downing Street. O tym, że w brytyjskich urzędach to problem, mógł zobaczyć każdy. Niedawno, na początku lutego, szefowa Partii Konserwatywnej Kemi Badenoch udzielała wywiadu w swoim biurze w budynku parlamentu – i nagle wzdłuż ściany za jej plecami przebiegła mysz”. „Tygodnik Powszechny” proponuje też czytelnikom bardzo interesującą, kolejną już „Rozmowę na Wielki Post”, tym razem z Urszulą Zajączkowską, poetką i botaniczką. „Mam szczęście, że trafiłam na fenomenalną onkolożkę Agnieszkę Jagiełło-Gruszfeld. Za czasów mojego leczenie dwa razy zmieniała szpital tylko dlatego, że nie miał kontraktu z NFZ-em i nie mogła zastosować leczenia, jakie powinno być wdrażane jej pacjentkom. Więc znajdowała takie miejsce, w którym mogła leczyć. A my, jej pacjentki, szłyśmy za nią. Osoba błyskotliwa, z rozbrajającym poczuciem humoru. Kiedyś w listopadzie, przy wypisywaniu chemii ziewnęła – tłumacząc się zaraz, że zmęczona. Na co odpowiadam, że nie ma się co dziwić pani doktor, jest listopad. Ciemno, nie ma liści, wszystkie zgniły. Podnosi wzrok zza kartki i pyta: «A iglaste?» – zwierza się artystka. W numerze też o tym, że w Finlandii to Kaczor Donald uczy czytania kolejne pokolenia dzieci: „Helsinkach rozpoczęto właśnie nowatorski projekt promocji czytelnictwa: pierwszej grupie dzieci z klas trzecich stołecznych szkół wysłano komiksy z Kaczorem Donaldem. Uczniowie będę otrzymywać kolejne magazyny w prenumeracie co tydzień przez trzy miesiące, aż do kwietnia. Potem przyjdzie pora na drugą grupę dzieci”.

Przewodnik Katolicki

„Przewodnik Katolicki” w tym tygodniu zaprasza do cyfrowego detoksu „krok po kroku”: „Smartfony stanowią chyba najbardziej jaskrawy przykład technologii, która powstała w celu ułatwiania nam życia, a finalnie – wyraźnie je skomplikowała. Próbą rozwiązania problemu «przyklejenia się» do ekranu bywają tak zwane cyfrowe detoksy, które mają jednak sporo ograniczeń”. W wydaniu również korespondencja z Izraela: „Izrael potrzebuje żołnierzy, haredim mówią: nie! Napięcia między państwem a ultraortodoksyjną wspólnotą będą się zaostrzać. Przynajmniej pod rządami Netanjahu”. W wydaniu też wielkopostna rozmowa z ks. Marcinem Jurakiem MIC. Kolejny tekst na ten czas liturgiczny napisała też Agata Rujner: „Dopiero co opuściliśmy pustynię, może pełni motywacji, zapału i gorliwości, z nadzieją, że najtrudniejsze już za nami – zetknęliśmy się z pokusami, poznaliśmy sposoby, by z nimi wygrywać, przypomnieliśmy sobie, że jesteśmy głodni i że tylko miłość Boga może nas naprawdę nasycić. Co czeka dalej na uczniów-misjonarzy?”.

Gość Niedzielny

W „Gościu Niedzielnym” o tym, czym jest środek zabezpieczający w psychiatrii sądowej: „Biegli uznali, że Mieszko R., podejrzany o brutalne zabójstwo na Uniwersytecie Warszawskim w maju 2025 r., w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu był całkowicie niepoczytalny. Wskazali, że konieczne jest zastosowanie środka zabezpieczającego w postaci bezwzględnego pobytu i leczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, czyli detencji sądowej”. W wydaniu także o apostazji: „Mówi się, że ludzie odchodzą z Kościoła z powodu jego błędów i grzechów. Rzadziej zadajemy pytanie, czy apostaci kiedykolwiek dowiedzieli się, czym jest Kościół”. W numerze znajdziemy również wywiad z ks. prof. Jerzym Szymikiem, teologiem i poetą. Rozmówca pytany jest m.in. o to, czy żyjemy w niespokojnej epoce. „«Bardzo niespokojna epoka» to gruby eufemizm. Na głębszym duchowo poziomie to epoka tragiczna, a rzecz jest tym groźniejsza, że powierzchnia epoki błyszczy i błyskiem tym uwodzi. Uwierzę, że żyjemy w dobrych czasach, nietragicznych, kiedy wzrośnie dzietność, liczba ślubów w naszych parafiach i kleryków w seminariach, a spadnie liczba rozwodów i samobójstw” – odpowiada.

Idziemy

W tygodniku „Idziemy” w tym tygodniu m.in. o tym, że „w wielu młodych ludziach gaśnie zdolność pragnienia. Nie wiedzą, co mogłoby być warte ich serca”. Czytamy: „Coraz częściej mówi się, że młodzi są leniwi, rozproszeni albo «bez wartości». Tymczasem problem jest znacznie głębszy i bardziej subtelny: w wielu z nich gaśnie zdolność pragnienia. Nie dlatego, że niczego nie chcą, ale dlatego, że nie wiedzą już, co mogłoby być warte ich serca. Jakby doświadczenia przestały mieć smak, a rzeczywistość – ciężar. To, co dorośli interpretują jako słabość, w istocie jest oznaką zmęczenia światem, który obiecuje wszystko, a nie daje punktu zaczepienia. Młodzi żyją w klimacie, w którym nie sposób wsłuchać się w siebie: z każdej strony bodźce, sygnały, dźwięki, obrazy. W takim hałasie trudno usłyszeć choćby własne pytania”. Redakcja proponuje też czytelnikom wywiad z karmelitą, o. Wojciechem Ciakiem. Rozmówca mówi m.in. o ciszy: „Rozróżniłbym ciszę i milczenie. Cisza dotyczy warunków zewnętrznych, a milczenie człowiek podejmuje sam. Ludzie tęsknią za ciszą. Jednak kluczowa jest zdolność milczenia i o tym wolę mówić. Nieraz osoby pragnące wyciszenia, gdy już znajdą się w takich warunkach, nie są w stanie zachować milczenia, jest to zbyt trudne. W momencie gdy oddalamy się i wyciszamy, odzywa się cały ten świat, który człowiek nosi w sobie. Widać wtedy, czy ktoś dba o swoje życie wewnętrzne”. W wydaniu też artykuł o relacjach między bankami a gospodarką: „Rentowność sektora bankowego w Polsce osiągnęła w minionym roku rekordowy poziom. Wstępne szacunki podają zyski netto w granicach 48 mld zł. W wartościach bezwzględnych nie są to kwoty małe”.

Niedziela

W nowej „Niedzieli” znajdziemy refleksję nad tym, jaką rolę w naszym życiu odgrywa post. „Mogłoby się wydawać, że post odchodzi do lamusa, bo przecież żyjemy w świecie coraz większego konsumpcjonizmu, a wyrzeczenia lub życie w ascezie nie są najlepszym sprzymierzeńcem budowy takiego świata. Chodzi tu jednak nie tylko o brak umiejętności odmawiania sobie przyjemności w świecie, w którym reklama i niemal wszystko mówi człowiekowi: «chcesz tego, potrzebujesz, więc możesz i musisz to mieć, najlepiej teraz, natychmiast…», ale też o to, że w tym podejściu do postu jako niemodnej dziś rzeczywistości widoczne jest wpisanie się społeczeństwa w trend negowania tego, co jest związane z życiem Kościoła. Troszkę tu nadmiernego generalizowania, ale prawdą jest, że nawet niektórzy praktykujący katolicy patrzą na post jako na rzeczywistość, w której określony «ktoś» mówi, co jest nakazem, a co zakazem, i przez to post nie jest odpowiednio zrozumiany”. Rozmówcą tygodnika jest za to ks. Tomasz Kubala, rektor Wyższego Seminarium Duchownego na Wybrzeżu Kości Słoniowej. „Jestem rektorem Wyższego Seminarium Duchownego «Redemptoris Mater» w Abidżanie na Wybrzeżu Kości Słoniowej (WKS). Jest to seminarium diecezjalne, ale formacja w nim jest zainspirowana charyzmatem Drogi Neokatechumenalnej. Na świecie jest 117 seminariów tego typu. Pierwsze takie seminarium otworzył Jan Paweł II w 1987 r. w Rzymie. Wcześniej papież Polak posłał z misją siedemdziesiąt dwie rodziny wielodzietne na północ Europy, by tam głosiły Ewangelię w taki sposób, by najpierw żyć nią na danym terytorium i w konkretnej społeczności. Po kilku latach spędzonych w Skandynawii okazało się, że te rodziny mają problem z uczestnictwem we mszy św. – nie było jej i brakowało obecności księdza. W związku z tym inicjatorzy Drogi Neokatechumenalnej poprosili Jana Pawła II o prezbiterów, którzy byliby w stanie pojechać na misje i pomagać tym rodzinom. Wtedy właśnie powstała idea seminarium diecezjalnego, którego księża mieliby być posłani «na zewnątrz» i byliby misjonarzami”.