Przegląd prasy katolickiej

Zapraszam na cotygodniowy przegląd prasy katolickiej.

Tygodnik Powszechny

W nowym numerze „Tygodnika Powszechnego” kolejna interesująca rozmowa w cyklu „Rozmowy na Wielki Post” – tym razem z ks. Piotrem Studnickim, rzecznikiem krakowskiej kurii. „Każde świadectwo osoby skrzywdzonej przybliża nas do prawdy i jeszcze kilka lat temu, gdy zaczynałem zajmować się tą tematyką, powiedziałbym, że trzeba zrobić wszystko, by do nich dotrzeć. Teraz, także po konsultacjach z psychologami, którzy zajmują się traumą, wiem, że to nie jest proste. Chciałbym bardzo, by Kościół tych ludzi spotkał. Ale czy mamy prawo z własnej inicjatywy wchodzić w czyjeś życie i przypominać bolesną przeszłość? Nie wiemy przecież, w jakim stanie i w jakiej sytuacji są dziś ludzie, którzy kiedyś doświadczyli krzywd?” – mówi rozmówca. Redakcja zaprasza też do przeczytania przewodnika po Triduum: „Bogactwo symboli, odczytywanych tekstów biblijnych, śpiewanych pieśni, gestów, rytuałów… Liturgie każdego dnia – Wielkiego Czwartku, Wielkiego Piątku oraz Wielkiej Soboty – różnią się od siebie. Triduum Paschalne to nie tylko szczyt liturgii Kościoła, ale jej najbardziej skomplikowana odsłona. Jak się w tym wszystkim orientować? Warto zwrócić uwagę na to, czego doświadczają wtedy nasze zmysły”. W wydaniu też świetna rozmowa z Hanną Krall. „Miałam kiedyś spotkanie autorskie w Katowicach, na Koszutce. Wstała starsza pani, chyba nauczycielka. W czasie wojny – opowiadała – miała osiem lat (wszystkie dziewczynki, które do mnie trafiają, miały wtedy osiem albo dziewięć lat). Stała na mostku i widziała dwie dziewczynki żydowskie, które biegały od drzwi do drzwi, stukały piąstkami i krzyczały: «gewałt», «gewałt». Żadne drzwi się nie otworzyły. Gdy dziewczynek już nie było, i nie było Żydów w miasteczku, otworzyły się wszystkie drzwi i ludzie zaczęli wynosić, wynosić, wynosić… «Proszę zadać pytanie», przerwała jej prowadząca. Nauczycielka nie była na pytanie przygotowana, zawahała się i zapytała: «Jak pani uważa, czy to tylko my, Polacy, jesteśmy tacy straszni, czy człowiek jest taki?»” – opowiada reportażystka. Rozmówczynią „Tygodnika” jest też Natalia de Barbaro, która opowiada o wierze w miłość, trosce o siebie i o swojej nowej książce. „Patrzę na miłość jak na coś, co ma konsystencję powietrza. Siedzimy tu i rozmawiamy we dwie: trudno wydzielić, gdzie kończy się moje, a zaczyna twoje powietrze. Jest tylko nasze wspólne. Taki eksperyment myślowy: czy jest możliwe, że jestem sobie nieżyczliwa, nie lubię siebie, nie kocham siebie, a rozdaję miłość? Wydaje mi się, że to byłoby bardzo trudne. Pewien poziom życzliwości do siebie jest potrzebny, żeby czynić dobro” – dzieli się pisarka i psycholożka.

Przewodnik Katolicki

„Przewodnik Katolicki” proponuje w tym tygodniu m.in. tekst o tym, że przygotowania do Wielkanocy wiążą się też z wysiłkiem emocjonalnym: „Przygotowania do Wielkanocy w niemal każdym gospodarstwie domowym obejmują nie tylko porządki i gotowanie, ale także pracę, której nie widać: wysiłek emocjonalny”. W wydaniu również o tym, jak Wielki Tydzień obchodzony jest na Sycylii. „Wspaniałe procesje pełne duchowych uniesień i barokowa, często ekstrawagancka oprawa, a wszystko to przesiąknięte autentycznym mistycyzmem ludowym. Od Trapani po Mesynę, od Katanii po Palermo niemal każde miasto i miasteczko celebruje mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa w wyjątkowy, jedyny i niepowtarzalny sposób. Tu boskość spotyka się z człowieczeństwem, sacrum z profanum, duchowość z folklorem, zabawa z refleksją. Ceremonie, parady i procesje religijne, które odbywają się o tej porze roku, stanowią nie tylko o religijności mieszkańców wyspy, ale są też elementem sycylijskiej kultury, historii, tradycji i folkloru”. W wydaniu również o chlebie w kulturze ludowej: „Chleb był na wsi tradycyjnej podstawowym produktem spożywczym. Jedno z przysłów ludowych wyrażało tę prawdę dosadnie: „Gdzie jest chleb, sól i woda, tam nie ma głodu”. Chlebem i solą witano dostojnych gości. Jego wypiek pełnił doniosłą funkcję rytualną”. W numerze też korespondencja na temat Kuby: „Kuba leży zbyt blisko Stanów Zjednoczonych, aby miała powtórzyć los beznadziejnie izolowanego Haiti. Komunistyczny reżim długo już tam nie potrwa”.

Gość Niedzielny

tekst

Idziemy

W nowym numerze „Idziemy” reportaż o jednej z warszawskich parafii, w której od lat organizowany jest konkurs palm: „Drewniany wałek, pianka izolacyjna i dużo krepiny – to podstawowe materiały, z których rodzina Głąbskich przez 20 lat przygotowywała swoje konkursowe palmy. Konstrukcję planował pan Piotr, natomiast żona Małgorzata odpowiadała za stronę wizualną. Ozdoby kupowali na giełdzie. Po złożeniu palma, mająca 3–4 m długości, była układana na stołach i krzesłach, zajmując niemal cały pokój. Nie mieściła się w windzie, dlatego w Niedzielę Palmową pan Piotr znosił ją po schodach. Następnie z żoną i trojgiem dzieci dumnie niósł kilometr do kościoła, wzbudzając żywe zainteresowanie przechodniów. – Zdobyliśmy w tych konkursach już taką liczbę nagród książkowych, że zacząłem żartować, iż kolejną powinien być regał, żeby wszystkie pomieścić – śmieje się pan Piotr. Jak podkreśla, nie nagrody były jednak główną motywacją do udziału w konkursie”. W wydaniu również o hospicjach: „Gdy choruje jedna osoba, cierpi cała rodzina. Pojawia się konieczność całodobowego wsparcia i lęk o bezpieczeństwo bliskiej osoby. Odpowiedzią staje się profesjonalna opieka w hospicjach Caritas. Opieka paliatywna to opieka nad konkretną osobą i jej bliskimi, którzy mierzą się z chorobą nieuleczalną, potencjalnie zagrażającą życiu lub w znacznym stopniu ograniczającą to życie”. W numerze też o skokach narciarskich: „Pozostaje nam wierzyć w Kacpra oraz w to, że jego sukcesy to początek zmian w skokach. Bez wątpienia jest on obecnie liderem nowej fali. Pytanie, czy ta fala przyniesie nam kolejnych następców Adama Małysza. Jest na to szansa, a znawcy dyscypliny zwracają uwagę na postępy takich zawodników jak: Łukasz Łukaszczyk, Szymon Sarniak czy Konrad Tomasiak, młodszy brat Kacpra”.

Niedziela

„Niedziela” podejmuje refleksję nad nocą, którą Jezus spędził w jerozolimskim lochu. „Potem – przesłuchanie przed Sanhedrynem, policzkowanie i wyrok. I nagle następuje głęboka cisza. Cisza, która prowokuje do myślenia. Kolejna scena po tej ciszy to już świt, wymowne pianie koguta i ból Piotra. Co działo się zatem z Jezusem przez te kilka godzin głębokiej nocy po tym, jak został pojmany w Ogrójcu? Gdzie Zbawiciel przebywał, gdy Jerozolima zapadała w niespokojny sen po święcie Paschy? Co się wówczas z Nim działo? Co przeżywał? Czy faktycznie był w tym czasie sam?” – czytamy. W wydaniu również o tym, czy młodzi mają autorytety: „Pytanie nie brzmi więc, czy młodzież ma autorytety. Należy raczej zapytać, jakich autorytetów szuka i czy my – dorośli – pomagamy jej je odnaleźć. Dzisiejszy nastolatek dorasta w rzeczywistości nieustannego przekazu. Media społecznościowe, krótkie filmy, komentarze, podcasty – to przestrzeń, w której codziennie ktoś tłumaczy mu świat. Ktoś podpowiada, jak wyglądać, mówić, myśleć, kochać. W tym sensie młodzi są otoczeni autorytetami – tyle że są to często autorytety medialne, budowane na popularności, charyzmie lub sile przekazu. Nie oznacza to jednak, że młody człowiek nie potrzebuje głębszego punktu odniesienia. Wręcz przeciwnie – im więcej sprzecznych opinii, tym większa potrzeba kompasu. Autorytet nie jest dziś luksusem – jest koniecznością”.