Przemówienie papieża Leona XIV do Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej [tekst]

Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej obchodzą 200. rocznicę zatwierdzenia Konstytucji i Reguł, a Siostry Matki Apostołów – 150. rocznicę powstania zgromadzenia. Pozdrawiając zgromadzonych Ojciec Święty podkreślił to, co oba instytuty zakonne łączy – ich misjonarskie powołanie.

Przemówienie papieża Leona XIV do Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej z okazji 200-lecia zatwierdzenia Reguł i Konstytucji oraz do Sióstr Matki Bożej Apostołów z okazji
150 lecia założenia.

Sala Klementyńska
Sobota, 21 lutego 2026 r.

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój niech będzie z Wami.
Dzień dobry, witam Was wszystkich!

Z wielką radością witam obecnych tu przełożonych generalnych, a także was wszystkich tu zgromadzonych. Cieszę się, że mogę spotkać się z wami przy okazji dwóch ważnych rocznic dla waszych zgromadzeń: 200. rocznicy papieskiego zatwierdzenia Reguł i Konstytucji Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej oraz 150. rocznicy założenia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Apostołów.

Chociaż wasze historie są różne, wasze instytuty zakonne mają wiele wspólnego: okres powstania, kraj pochodzenia, a przede wszystkim powołanie misyjne.

„Posłał mnie, abym głosił Ewangelię ubogim” (por. Iz 61, 1; Łk 4, 18) – takie zawołanie wybrał św. Eugeniusz de Mazenod dla misjonarzy, których odważnie założył w czasie, gdy Europa była wstrząśnięta złożonymi i dramatycznymi wydarzeniami, które zwiększyły pilną potrzebę głoszenia Ewangelii najbardziej potrzebującym. Stanowczo przemawiał i występował w obronie godności ubogich, robotników i chłopów, którzy byli wykorzystywani jako zwykłe źródło siły roboczej, z pominięciem ich najgłębszych ludzkich potrzeb. Równie silna i uderzająca była śmiałość, z jaką, nawet jako biskup Marsylii, nie wahał się odpowiedzieć na prośbę o pomoc swojego brata w biskupstwie, arcybiskupa Bourgeta z Montrealu. Wysłał zakonników najpierw do Kanady, a następnie do Europy, Afryki i Azji. Ta hojność została w rzeczywistości wynagrodzona imponującym rozkwitem powołań misyjnych, co świadczy o tym, że posłuszeństwo natchnieniom Ducha Świętego i zwracanie uwagi na wymagania miłości są źródłem owocności i zaczynem wzrostu dla każdej fundacji.

Także dzisiaj, kiedy liczycie ponad trzy tysiące zakonników w siedemdziesięciu krajach, nadal pełnicie swoją posługę z tą samą preferencyjną otwartością na najbardziej potrzebujących, wzbogaceni cennym darem poszerzonej charyzmatycznej rodziny i rosnącą wielokulturowością. Przyjmijcie tę żywotność jako dar i znak, który skłania was do zachowania i odnowienia ducha waszych początków. Jak wskazał wam przed kilkoma laty papież Franciszek, Kościołowi, który Założyciel nauczył was kochać jak matkę, ofiarujecie swój misyjny zapał i swoje życie, uczestnicząc w jego exodusie na peryferie umiłowanego przez Boga świata i żyjąc charyzmatem, który prowadzi was ku najdalszym, najuboższym, tym, do których nikt nie dociera (Przemówienie do uczestników Kapituły Generalnej Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, 3 października 2022 r.). A wszystko to czynicie pod opieką Maryi i za Jej matczynym wstawiennictwem.

W tym względzie odwagi dodaje nam obecność sióstr ze zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Apostołów, których motto inspirowane jest słowami św. Łukasza z Dziejów Apostolskich: „Z Maryją, Matką Jezusa” (1, 14).

Te słowa odnoszą się do obecności Najświętszej Maryi Panny wśród Apostołów, w Wieczerniku i w pierwszej wspólnocie chrześcijańskiej. Ojciec Augustyn Planque powierzył wam te słowa półtora wieku temu, kiedy założył wasze zgromadzenie, aby zapewnić niezbędną obecność kobiet w pracy Towarzystwa Misji Afrykańskich. Wiele kobiet z Francji i innych krajów odpowiedziało na jego zaproszenie, aby pozostać z Maryją, aby podobnie jak ona być świadkami Chrystusa wśród apostołów i w świecie. Wiele z nich z powodu tego „tak” oddało życie, czy to ze względu na trudy pracy misyjnej, narażenie na choroby, a w niedawnej przeszłości także poprzez męczeństwo. Nawet teraz działacie w trudnych sytuacjach, gdzie służycie wszystkim z wiarą i szacunkiem. Zachęcam Was, drogie siostry, do kontynuowania tej misji, gdziekolwiek posługujecie, stając się coraz bardziej autentycznymi świadkami braterstwa i pokoju (por. św. Jan Paweł II, Homilia podczas Mszy św. w święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego 2002 r., 4).

Na zakończenie chciałbym przypomnieć ostatni aspekt charyzmatu, który spina klamrą inspirację Waszych założycieli: jest nim duch rodziny. W tym względzie obaj zalecali swoim duchowym synom i córkom, aby w swoich wspólnotach pielęgnować szczerego i wspaniałomyślnego ducha rodzinny. Dla osób konsekrowanych, jak również dla prawdziwie zaangażowanych wiernych świeckich, ten duch rodzi się przede wszystkim ze spotkania z Bogiem, z Eucharystii, z modlitwy, z adoracji, ze słuchania słowa Bożego i sprawowania sakramentów. Ten duch bierze swoje źródło z ołtarza i tabernakulum, duch ten wzrasta w waszych sercach, wzrasta w sercach wypełniając je uczuciami dzielenia i miłości, troski i cierpliwej bliskości, które zawsze muszą nas wyróżniać i sprawiają, że jesteśmy odbiciem miłości Boga w świecie.

Drodzy przyjaciele, dziękuję wam za wszelkie dobro, jakie czynicie. Zapewniam was o mojej modlitewnej pamięci i z serca wam i waszym zgromadzeniom udzielam apostolskiego błogosławieństwa.

Módlmy się wspólnie…
Ojcze nasz…