Psalm na niedzielę: pełnia szczęścia dobrem wspólnym

Droga psalmu prowadzi od osoby do rodziny, od rodziny do Jerozolimy, a od Jerozolimy do pokoju całego Izraela. Szczęście człowieka nie jest więc przedstawione jako doświadczenie wyłącznie prywatne. Osiąga swoją pełnię wtedy, gdy staje się częścią dobra wspólnego – pisze Wikariusz Generalny Patriarchatu Łacińskiego dla katolików Języka Hebrajskiego w Izraelu ks. Piotr Żelazko. Dla Centrum Heschela KUL skomentował psalm 128, śpiewany w 33. niedzielę zwykłą.

„Psalm odczytywany jest tutaj równocześnie jako pieśń o osobistym błogosławieństwie człowieka, harmonii rodzinnego domu oraz dobru Jerozolimy i całego Izraela” – podkreśla ks. Żelazko, nawiązując do klasycznej żydowskiej tradycji interpretacji Psalmów: Rasziego, Radaka, Abrahama ibn Ezry, Mecudat Dawid i Malbima, a także Talmudu.

Pieśni stopni

Jak zaznacza duszpasterz katolików języka hebrajskiego, psalm 128 jest częścią zbioru piętnastu Pieśni stopni (psalmy 120–134). „Nazwa ta może odnosić się do pielgrzymów «wstępujących» do Jerozolimy, do stopni prowadzących ku świątyni, a w sensie duchowym także do kolejnych etapów zbliżania się człowieka do Boga” – wyjaśnia ks. Piotr Żelazko.

>>> ZHP odznaczył harcerza, który pomagał policjantom rannym w strzelaninie w Krakowie

Dom, praca i potomstwo – dary Boże

Psalm 128 nawiązuje i rozwija temat poruszony w psalmie 127. „Dom, praca i potomstwo są ostatecznie darem Boga – pisze autor komentarza dla Centrum Heschela KUL. – Psalm 128 pokazuje natomiast, jak wygląda życie człowieka, który przyjmuje ten dar i odpowiada na niego bojaźnią Bożą, uczciwą pracą oraz chodzeniem drogami Pana”.

Jak podkreśla komentator psalmu, w języku biblijnym „bojaźń Boża oznacza głęboki szacunek, świadomość obecności Boga oraz uznanie, że ludzkie życie ma przed Nim znaczenie moralne”.

Psalmista prowadzi czytelnika od osoby do rodziny, od rodziny do Jerozolimy, a od Jerozolimy do pokoju całego Izraela. Jak wskazuje ks. Żelazko, „szczęście człowieka nie jest więc przedstawione jako doświadczenie wyłącznie prywatne. Osiąga swoją pełnię wtedy, gdy staje się częścią dobra wspólnego”.

Co ważne, „w centrum nie znajduje się bogactwo. Błogosławieństwem jest życie posiadające właściwy kierunek, uczciwa praca, trwałość relacji oraz pokój przy wspólnym stole”.

Błogosławieństwo, które się rozszerza

Psalm 128 ukazuje rozszerzające się błogosławieństwo, które zaczyna się „w sercu człowieka, który boi się Boga”, następnie „obejmuje jego drogę, pracę i owoce wysiłku. Wchodzi do jego domu, dotyka więzi małżeńskiej i gromadzi dzieci wokół stołu. Stamtąd prowadzi ku Syjonowi i dobru Jerozolimy, przechodzi na następne pokolenia, a w końcu staje się modlitwą o pokój dla całego Izraela”.

„Szczęście nie zaczyna się od bogactwa ani od zewnętrznego powodzenia. Zaczyna się od właściwej relacji z Bogiem i od drogi zgodnej z Jego wolą” – to podstawowa zasada psalmu, o której pisze ks. Piotr Żelazko, ustanowiona już w pierwszym wersecie.

Co również ważne, „psalm nie przedstawia szczęścia jako odizolowanego, prywatnego sukcesu”. Ks. Żelazko pisze, że „człowiek nie jest błogosławiony kosztem innych ani niezależnie od nich. Jego dobro pozostaje związane z dobrem jego rodziny, miasta, ludu i przyszłych pokoleń”. Ponadto „człowiek może pracować bez niewoli, spożywać bez lęku i cieszyć się owocem swojego wysiłku bez odbierania go innym”.

„Człowiek naprawdę błogosławiony nie zamyka się w prywatnym szczęściu. Pragnie również dobra miasta i wspólnoty” – dodaje Wikariusz Generalny Patriarchatu Łacińskiego dla katolików Języka Hebrajskiego w Izraelu.

Szczęście na co dzień

Szczęście opisane w psalmie 128 nie ogranicza się tylko do przebywania z Bogiem w świątyni, ale „przywraca wielką godność sprawom codziennym”, gdyż można go doświadczyć „w sposobie wykonywania pracy, w korzystaniu z jej owoców, w traktowaniu współmałżonka, w wychowaniu dzieci, we wspólnym posiłku, w trosce o miasto; w odpowiedzialności za przyszłe pokolenia”.

Dom i Syjon nie są sobie przeciwstawione 

Jak podkreśla ks. Żelazko, „błogosławieństwo z Syjonu dociera do rodzinnego stołu, a pokój budowany przy tym stole staje się częścią pokoju Jerozolimy”.

„Psalm przedstawia zatem dom nie jako budynek, lecz jako przestrzeń relacji – komentuje ks. Piotr Żelazko. – Winorośl, sadzonki oliwne i stół tworzą jeden obraz życia, które jest płodne, zakorzenione i dzielone z innymi”.

Jednym słowem

Ostatnie słowo psalmu 128 stanowi streszczenie wszystkich wcześniejszych obrazów. „Owoc pracy, winorośl, oliwne sadzonki, rodzinny stół, dobro Jerozolimy i ciągłość pokoleń znajdują swoją pełnię w jednym słowie: szalom”, jak wskazuje komentator psalmu dla Centrum Heschela KUL.

Szalom to pokój, który „rodzi się z właściwej relacji z Bogiem, przemienia codzienne życie, jednoczy rodzinę i otwiera człowieka na dobro całej wspólnoty”.

Zobacz także