słowo do Słowa, 20 kwietnia 2026

Z Ewangelii wg św. Jana: Nazajutrz, po rozmnożeniu chlebów, tłum stojący po drugiej stronie jeziora spostrzegł, że poza jedną łodzią nie było tam żadnej innej oraz że Jezus nie wsiadł do łodzi razem ze swymi uczniami, lecz że Jego uczniowie odpłynęli sami. Tymczasem w pobliże tego miejsca, gdzie spożyto chleb po modlitwie dziękczynnej Pana, przypłynęły od Tyberiady inne łodzie. A kiedy ludzie z tłumu zauważyli, że nie ma tam Jezusa ani Jego uczniów, wsiedli do łodzi, dotarli do Kafarnaum i tam szukali Jezusa. Gdy zaś odnaleźli Go na przeciwległym brzegu, rzekli do Niego: „Rabbi, kiedy tu przybyłeś?”. W odpowiedzi rzekł im Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, że widzieliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb do syta. Zabiegajcie nie o ten pokarm, który niszczeje, ale o ten, który trwa na życie wieczne, a który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec”. Oni zaś rzekli do Niego: „Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boga?”. Jezus, odpowiadając, rzekł do nich: „Na tym polega dzieło Boga, abyście wierzyli w Tego, którego On posłał”. 

Najpierw został zaspokojony głód fizyczny – dzięki cudownemu rozmnożeniu chleba udało się nakarmić ogromny tłum. Głód czy pragnienie to podstawowe potrzeby naszego organizmu, bez ich zaspokojenia zagrożone jest nasze zdrowie, a nawet i życie. Teraz jednak Jezus mówi ludziom o innym pokarmie, który nie zaspokaja tych podstawowych, fizycznych potrzeb organizmu. Znaczy więcej – to pokarm na życie wieczne. To normalne, że jemy i zaspokajamy inne potrzeby, potrzebne do fizycznego przetrwania. Ale nie warto przy tym zapominać o potrzebach wyższych, duchowych – o karmieniu się Ciałem Chrystusa. Bo to pokarm, który faktycznie „nie niszczeje” – ale daje właśnie to życie, które wykracza poza to kilkadziesiąt lat, które fizycznie spędzamy na ziemi. Bóg dał nam dostęp do niezwykłego pokarmu. 

Zobacz także