słowo do Słowa, 22 sierpnia 2026

Z Ewangelii wg św. Mateusza (Mt 23,1-12) 

Jezus przemówił do tłumów i do swych uczniów tymi słowami: „Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą. Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów. Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi. 

A wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy jesteście braćmi. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus. 

Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”. 

Pewnie każdy z nas ma w swoim życiu jakichś ważnych ludzi. Osoby, którym ufa, z których zdaniem się liczy, które być może są nawet autorytetami. I dobrze, ze mamy takich ludzi wokół siebie. Ale nie mogą nam oni przysłaniać tej najważniejszej Osoby – Boga. Nie możemy z ludzi robić sobie bożków, traktując ich jakby byli ważniejsi od Jezusa, Ojca i Ducha Świętego. To nie zadziała. Możemy ludzi szanować, traktować ich jak ważnych – ale nie zapominać przy tym, że najważniejszy jest Bóg. 

Zobacz także