słowo do Słowa, 6 kwietnia 2026

Z Ewangelii wg św. Mateusza: Gdy anioł przemówił do niewiast, one pośpiesznie oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i pobiegły oznajmić to Jego uczniom. A oto Jezus stanął przed nimi, mówiąc: „Witajcie!”. One podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. A Jezus rzekł do nich: „Nie bójcie się! Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech udadzą się do Galilei, tam Mnie zobaczą”. Gdy one były w drodze, niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło. Ci zebrali się ze starszymi, a po naradzie dali żołnierzom sporo pieniędzy i rzekli: „Rozpowiadajcie tak: Jego uczniowie przyszli w nocy i wykradli Go, gdy spaliśmy. A gdyby to doszło do uszu namiestnika, my z nim pomówimy i wybawimy was z kłopotu”. Ci więc wzięli pieniądze i uczynili, jak ich pouczono. I tak rozniosła się ta pogłoska między Żydami, i trwa aż do dnia dzisiejszego. 

Z pogłoskami, z plotkami już tak jest – zaczynają żyć własnym życiem. Jedni więc uwierzyli w wieść o zmartwychwstaniu, a inni poszli za tropem rozpowiadanej pogłoski. Tak jest do dzisiaj. I to jest konkretne zadanie dla wierzących w Chrystusa – pokazywać swoim życiem, swoim postępowaniem, że On żyje. Nie musimy stać na ulicach i tego wykrzykiwać. Więcej zdziałamy przez traktowanie innych w ewangeliczny sposób – przez troskę, miłość, czułość. Przez pokazywanie, że na chrześcijanach można naprawdę polegać, bo to dobrzy ludzie. W ten sposób w naszym życiu dzieje się Ewangelia. Mamy szansę swoim życiem rozgłaszać tę najlepszą nowinę w historii świata. Myślę, że warto w to wejść.  

Zobacz także