Święty Krzyż: obchody Dnia Chorego

W niedzielę 8 lutego w Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego na Świętym Krzyżu, podczas wszystkich mszy świętych, w sposób szczególny modlono się w intencji osób chorych, starszych i cierpiących.

Po raz kolejny z okazji Światowego Dnia Chorego w bazylice świętokrzyskiej proszono o powrót do zdrowia, ulgę w cierpieniu oraz o siły i cierpliwość do dźwigania krzyża choroby. Tego dnia podczas wszystkich mszy świętych wierni wspólnie modlili się za osoby dotknięte cierpieniem i tych, którzy się nimi opiekują. Można było również przyjąć sakrament namaszczenia chorych.

Jak podkreśla w rozmowie o. Józef Wcisło OMI, rektor bazyliki, jeszcze kilka lat temu, namaszczenie odbywało się po mszach. Wyglądało to tak, że zdrowi wychodzili z kościoła, a chorzy i starsi zostawali. W czasie odpustu Podwyższenia Krzyża Świętego w roku 2023, mszy dla chorych przewodniczył ordynariusz diecezji radomskiej, bp Marek Solarczyk. W czasie omawiania przebiegu mszy i namaszczenia chorych zwrócił uwagę na jeden bardzo ważny element celebracji. Otóż według obrzędu namaszczenia chorych, jeżeli się go udziela w ramach mszy świętej, to jego miejsce jest po kazaniu, które powinno chociaż w części dotyczyć chrześcijańskiego rozumienia choroby, cierpienia i starości. Prosi się wszystkich zgromadzonych o powstanie. Pragnących przyjąć sakrament zaprasza się, aby się ustawili wzdłuż ławek. Kapłan dokonuje wprowadzenia do celebracji sakramentu. Później wszyscy kapłani podchodzą do chorych i w milczeniu na każdego nakładają ręce. W kościele panuje cisza. Następnie odmawia się modlitwę dziękczynną nad olejem i kapłani podchodzą do tych osób i namaszczają im czoła i dłonie. Wypowiadają wtedy nad każdym formułę sakramentu. W tym czasie można śpiewać odpowiednią pieśń. Dzięki takiemu przebiegowi namaszczenia chorych, cała wspólnota się modli za chorych i starszych. Nie czują się oni wtedy zostawieni samym sobie, a młodzi i zdrowi mają okazję do refleksji nad wartością zdrowia i choroby. W życiu każdego z nas niedomaganie czy choroba może pojawić się niespodziewanie. Wspólna modlitwa przypomina także o tym, że nikt, kto cierpi z powodu choroby czy podeszłego wieku, nie może być pozostawiony samemu sobie.

W niedzielnych celebracjach uczestniczyły osoby chore, starsze, a także rodziny z dziećmi i młodzież. To jest właśnie korzyść z tego, że Dzień Chorego, w niektórych miejscach celebruje się w niedzielę, kiedy na mszy świętej są osoby w różnym wieku.

Przed mszami zapewniono możliwość skorzystania z sakramentu pokuty – do dyspozycji wiernych było kilka zamykanych konfesjonałów. To ma ogromne znaczenie dla osób starszych, które często mają problemy ze słuchem. Ani penitent, ani spowiednik nie musiał się obawiać, że ktoś postronny usłyszy treść spowiedzi. Jak wyjaśnia o. Józef Wcisło OMI – spowiedź ściśle wiąże się z aspektem uzdrowienia. Najpierw pojednanie z Bogiem i wspólnotą, czyli uzdrowienie duchowe, a następnie modlitwa o uzdrowienie fizyczne. Również homilia oraz modlitwa powszechna w sposób szczególny odnosiły się do doświadczenia choroby i cierpienia oraz potrzeby towarzyszenia osobom nimi dotkniętych na wzór dobrego Samarytanina. Całość dopełniał wspólny śpiew w czasie namaszczenia pieśni „Być bliżej Ciebie chcę”. Widać było wzruszenie u przyjmujących sakrament jak i u pozostałych uczestników celebracji.

Modlitwa wpisywała się w duchowe przygotowanie do Światowego Dnia Chorego, obchodzonego w Kościele katolickim 11 lutego. Inicjatywa ta została ustanowiona ponad 30 lat temu przez św. Jana Pawła II jako szczególny czas modlitwy i solidarności z osobami cierpiącymi fizycznie i duchowo.

Święty Krzyż to najstarsze polskie sanktuarium. Położone jest na Łysej Górze, dawnym miejscu kultu pogańskiego. Inicjatorem założenia opactwa benedyktyńskiego w tym miejscu był Bolesław Chrobry w 1006 r. Pierwszy kościół w stylu romańskim ufundowany został między rokiem 1102 a 1138 przez Bolesława Krzywoustego. Początkowo świątynia była poświęcona Świętej Trójcy. Od XIV w. dodano wezwanie Świętego Krzyża –  po tym, gdy w 1306 książę Władysław Łokietek przekazał benedyktynom relikwie Drzewa Krzyża Świętego W 1819 r. klasztor skasowano. Posługę pełnili tu jeszcze przez pewien czas benedyktyni, a następnie kler diecezjalny. W latach 1852–1865 mieścił się tu dom poprawczy dla tzw. księży demerytów (dysfunkcyjnych). Od 1936 r. świątynia stała się kościołem klasztornym i miejscem nowicjatu misjonarzy oblatów Maryi Niepokalanej. W 2013 r. sanktuarium podniesiono do godności bazyliki mniejszej. Aktualnym przełożonym i kustoszem relikwii Świętego Krzyża jest o. Rafał Kupczak OMI.

Zobacz także