W Europie Zachodniej młodzież wraca do Kościoła? O niesprawdzonych przepowiedniach [KOMENTARZ]

Masowe chrzty młodych dorosłych we Francji, duży wzrost praktyk religijnych wśród młodzieży w Wielkiej Brytanii – z niektórych krajów Europy Zachodniej, które dawno uznaliśmy za niemal „stracone” dla Kościoła, dochodzą coraz częściej podobne wieści. Należy być dalekim od hurraoptymizmu, jak również od niemal katastroficznych przekonań na temat upadku Kościoła, które są nadal dość modne wśród wiernych w Polsce.  

Te wszystkie dobre wiadomości z krajów mocno zlaicyzowanych pokazują, że Kościół w każdych warunkach historycznych i kulturowych będzie trwał i odradzał się. To obraz na przekór pesymistycznym wizjom wielu katolików, którzy na podstawie obecnego kryzysu mówią niemal o upadku Kościoła. Paradoksalnie bowiem nie tylko przeciwnicy Kościoła głośno lubują się w opowieściach o końcu dawnej epoki, gdzie „Kościół otumaniał ludzi”, lecz i same osoby wierzące ulegają fatalizmowi, wieszczącemu coraz to bardziej puste świątynie i zbliżający się koniec świata. To nic nowego, przez wieki wśród chrześcijan krążyły pogłoski i przepowiednie na temat nadchodzącej paruzji. Od samych początków Kościoła wielu twierdziło, że świat jest już tak zepsuty, że rychle musi on upaść pod naporem swoich grzechów. Takie przepowiadanie krążyło również w epokach, które dziś uznajemy za głęboko religijne. A może właśnie dlatego wówczas pojawiały się takie myśli. I może dlatego również obecnie je mocno dostrzegamy. Być może nigdy, włączając w to zsekularyzowane narody Europy, tak do końca nie przestaliśmy być religijni, nawet jeśli przybrało to formę wypaczoną i daleką od Ewangelii. 

>>> Francuski kardynał o boomie chrztów: młodzi ludzie wchodzą przez okno zamiast przez drzwi

Wróżki i Life Balance Congress 

To tajemnica poliszynela, że w zlaicyzowanych krajach Europy, miliony osób udawało się do wróżek, tysiące jeździły odkrywać duchowość Azji Wschodniej, inni angażowali się w rozwój osobisty z silnie duchowym podtekstem (można to ujrzeć na corocznym Life Balance Congress w Krakowie). Zdecydowana większość z nich uznawała się za osoby niewierzące, a na pewno nie za praktykujących katolików (pewnie z nielicznymi wyjątkami). Pojawiały się też liczne sekty. 

Wcale nie twierdzę, że nie istnieje prawdziwy ateizm. Są ludzie, którzy rzeczywiście żyją bez żadnej formy duchowości i – w przypadku Europy – to liczba zapewne niespotykana w skali historii. Z drugiej strony możemy tę kwestię łatwo przeskalować. Problem polega na tym, że tak naprawdę ciężko to uchwycić w statystykach. Trudno bowiem o pytania, które całkowicie wykluczą jakąś formę religijności czy duchowości, bo nawet jeśli dana osoba nie wierzy w Boga, to nie znaczy, że nigdy nie poszła do wróżki albo nie trzyma czegoś „na szczęście”. Bywa też tak, że ktoś nie wierzy w Boga, ale wierzy w różne energie witalne lub przeznaczenie. 

Prawdziwym kryzysem było więc odejście od religii instytucjonalnych lub znaczne poluzowanie więzi pomiędzy wiarą a życiem codziennym. Obecnie młodzież w krajach silnie zlaicyzowanych dostrzega, że ta droga była błędna i nie sprawdziła się w życiu ich rodziców, nawet jeśli pozornie żyli dostatnie i szczęśliwie. Ale czegoś brakowało.  

W tym kontekście rolą Kościoła nie jest popadanie w fatalizm i apokaliptyczne biadolenie o upadku wartości, lecz budowanie czegoś w rodzaju „marki osobistej”. Ludzie, którzy zaczynają doświadczać, że czegoś w ich życiu brakuje, powinni widzieć w Kościele stabilne miejsce, gdzie tego czegoś mogą poszukiwać. Chociaż w Polsce póki co dynamika jest podobno odwrotna – młodzież się szybko sekularyzuje – to rolą katolików jest tworzenie tej „marki” i wizerunku, gdzie znajdują się odpowiedzi i Ewangelia. Ale czy my to robimy? Każdy musi odpowiedzieć sobie sam. 

Zobacz także